ต้นฤดูร้อนของปีนี้ ผมเพิ่งมีโอกาสไปชิมเชฟเทเบิ้ลมื้อหนึ่งมาครับ

งานชื่อว่า ‘คิมหันต์ ๕’ งานนี้จัดขึ้นที่จังหวัดตรัง ถึงจะเป็นหนึ่งในหลายเชฟเทเบิ้ลในยุคที่ใคร ๆ ก็จัดสำรับอาหารที่ออกแบบโดยเชฟกันมากมาย แต่อยากเล่าถึงงานที่ตรังครั้งนี้เป็นพิเศษ

Chef's Table ประจำจังหวัด จากการค้นหาวัตถุดิบ-คนทำอาหารในท้องถิ่น เพื่อกินอย่างคนพื้นที่

ก่อนอื่นต้องเล่าว่าจังหวัดตรังขึ้นชื่อเรื่องอาหารการกินมาแต่ไหนแต่ไร คำพูดที่บอกว่าคนตรังกินอาหารวันละ 9 มื้อ ก็เป็นคำที่อาจจะไม่ได้กล่าวเกินจริงเสียทีเดียว แต่ถ้าพูดให้ถูกขึ้นอีกสักหน่อย จังหวัดตรังมีอาหารให้คนตรังกินตั้งแต่เช้าจนดึก จนถึงเช้าอีกวัน รวมแล้วอาจนับได้ถึง 9 มื้อ หรือเผลอ ๆ ก็มากกว่านั้น

นั่นแปลว่าคนตรังให้ความสำคัญกับอาหารมาก ร้านอาหารในตรังคึกคักตั้งแต่เช้ายันดึกดื่น มีทุกรูปแบบเท่าที่จะนึกออก ตั้งแต่ร้านอาหารเช้า อาหารในตลาดสด อาหารสตรีทฟู้ด ภัตตาคาร ร้านอาหารเก่าแก่ ร้านอาหารพื้นบ้าน ร้านชา ร้านกาแฟ ไปจนถึงร้านเหล้า และยังเต็มไปด้วยวัตถุดิบที่ตรังได้จากทั้งป่าเขา ท้องนา ไปจนถึงท้องทะเล 

Chef's Table ประจำจังหวัด จากการค้นหาวัตถุดิบ-คนทำอาหารในท้องถิ่น เพื่อกินอย่างคนพื้นที่

ผมเคยจัดทริปพาผู้อ่านไปรู้จักตรังผ่านอาหารในทริปเล็ก ๆ ชื่อ อิ่มทริป กินตรัง ไปดูวัฒนธรรมอาหารอันแข็งแรงของตรัง กินกันทั้งหมด 9 มื้อ 9 ร้าน แถมด้วยไปดูวัตถุดิบท้องถิ่นของดีของตรังอีกหลายที่ นี่ยังไม่รวมถึงการไปตรังเพื่อเขียนเรื่องอาหาร และไปเที่ยวเป็นการส่วนตัว ก็ยังได้เห็น ได้ดู ได้ชิมของดีไม่หมด และยังมีอะไรให้ค้นหาอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้จบ

กลับมาที่เชฟเทเบิ้ลคิมหันต์ ๕ เป็นเชฟเทเบิ้ลที่จัดขึ้นเพียง 2 รอบ เสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มจากฝีมือคนทำอาหาร 10 คน จาก 7 ร้านอาหารและบาร์ในจังหวัดตรัง คนส่วนใหญ่ที่มาร่วมรับประทานก็เป็นคนในจังหวัดตรังและจังหวัดใกล้เคียง

Chef's Table ประจำจังหวัด จากการค้นหาวัตถุดิบ-คนทำอาหารในท้องถิ่น เพื่อกินอย่างคนพื้นที่

อาหารทุกจานจะมีวัตถุดิบจากเกือบทุกอำเภอของตรังเป็นส่วนผสมอย่างใดอย่างหนึ่งในจานอย่างน้อย 1 ชนิด 

ตอนแรกผมคิดว่าน่าจะมีหลายอย่างที่ผมคงเคยไปชิมไปดูมาบ้างแล้ว แต่กลับรู้สึกประหลาดใจที่วัตถุดิบหลาย ๆ อย่างที่นำมาใช้ ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีอยู่ในตรัง และไม่ใช่เพียงแค่ผมที่ไม่รู้จัก ชาวตรังผู้ร่วมโต๊ะต่างก็แปลกใจกับวัวพันธุ์ผสมวากิว ไก่ดำ หรือกุ้งเครย์ฟิชที่เลี้ยงในตรัง กุหลาบออร์แกนิก ชาดอกไม้จากตรัง นำมาปรุงอาหารร่วมกับข้าว น้ำตาลจาก และพริกไทยที่เป็นวัตถุดิบท้องถิ่นที่รู้จักอยู่แล้วได้อย่างกลมกลืน

การเลือกวัตถุดิบมาใช้ เน้นไปในเรื่องสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งไม่ใช่วัตถุดิบที่คนรู้จักกันอยู่แล้ว เพราะคนที่มากินอาหารมื้อนี้ก็เป็นคนในจังหวัดเสียเป็นส่วนใหญ่ การจะเลือกพริกไทยหรือหมูย่างมาเป็นพระเอกของงาน เหมือนเอาของที่รู้จักกันดีอยู่แล้วมาให้คนที่คุ้นเคยกิน ก็ออกจะเป็นเรื่องที่ดูธรรมดาเกินไป 

แต่การเลือกเฟ้นหาวัตถุดิบใหม่ ๆ วัตถุดิบจากเกษตรกรรุ่นใหม่ พืชและสัตว์เศรษฐกิจใหม่ ๆ ที่อาจเกิดขึ้นมาไม่นาน แต่มีคุณภาพดีมาก เหล่านี้สร้างความตื่นเต้นบนโต๊ะอาหารได้ดีเชียว เหมือนเห็นผู้ร่วมโต๊ะชาวตรังที่ตื่นเต้นและประหลาดใจว่ามีของแบบนี้ในจังหวัดด้วยเหรอ แน่นอนว่าผู้มาเยือนอย่างผมนั้นตื่นเต้นกว่าหลายเท่า ไม่จำเป็นต้องเป็นของพื้นถิ่น ภูมิปัญญาท้องถิ่นตามภาพจำของโลคอลเหมือนที่ผ่านมา 

แต่ก็ไม่ใช่การมองข้ามหรือทิ้งวัตถุดิบของดีดั้งเดิมไปเลย ของดีเหล่านั้นถูกนำมาต่อยอด พัฒนา และทดลองหาวิธีใช้ในรูปแบบอื่น ๆ เพิ่มเติมด้วย เช่น การนำข้าวเบายอดม่วง ข้าวประจำถิ่นที่มีคุณประโยชน์มากมายสำหรับร่างกายมาทำเป็นข้าวพอง บดเป็นแป้งเพื่อทำขนมปัง หรือทำเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวแล้วทดลองเสิร์ฟจริงในงาน

Chef's Table ประจำจังหวัด จากการค้นหาวัตถุดิบ-คนทำอาหารในท้องถิ่น เพื่อกินอย่างคนพื้นที่
Chef's Table ประจำจังหวัด จากการค้นหาวัตถุดิบ-คนทำอาหารในท้องถิ่น เพื่อกินอย่างคนพื้นที่

อีกสิ่งที่งานนี้แตกต่างจากเชฟเทเบิ้ลอื่น ๆ ที่ได้สัมผัสมากับตัวเอง คือการใช้จำนวนคนทำอาหารเยอะมาก ผมเคยเจอบางงานที่ใช้คนทำอาหารจำนวนมากมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเชฟที่ถนัดการทำอาหารแบบเชฟเทเบิ้ลมาแล้ว ต่างกับครั้งนี้ที่เกือบทุกคนไม่ใช่คนทำอาหารแบบเชฟเทเบิ้ลมาก่อน บางคนเป็นบาร์เทนเดอร์ เจ้าของร้านชา เจ้าของภัตตาคารอาหารจีน หรือแม่ครัวห้องอาหารของโรงแรม แต่รวมตัวกันทำอาหารมื้อนี้ขึ้นมา ในคอนเซ็ปต์วัถตุดิบของฤดูร้อนตรัง

เป็นความท้าทายอยู่เหมือนกันที่จัดงานนี้เป็นรูปแบบเทสติ้งเมนู หรืออาหารที่เสิร์ฟเป็นคอร์สทีละจาน จากคนที่เคยทำอาหารจานใหญ่ ๆ กินทั้งครอบครัว หรือจานเดียวอิ่มในร้านหรือโรงแรมของตัวเอง ก็ต้องลองทำอาหารที่เอาไว้เพื่อชิมรสเท่านั้น

ผมเลยคิดว่าในยุคที่ใคร ๆ ก็จัดเชฟเทเบิ้ลกัน ต้องยอมรับว่ารูปแบบเชฟเทเบิ้ลก็มีความเหมาะสมของมันอยู่ อย่างการชิมวัตถุดิบท้องถิ่น ผมถือว่าเป็นสิ่งที่เชฟเทเบิ้ลหรือเทสติ้งเมนูยังคงใช้สื่อสารได้ดี ชิมวัตถุดิบที่ปรุงเป็นอาหารขนาดย่อม ๆ ในแต่ละจานแค่พอให้รู้รส ถึงจะเป็นคำเล็ก แต่ก็ชดเชยให้มีหลายจาน และช่วยให้ได้ลองอะไรที่หลากหลายมากขึ้น 

ข้อเสียเปรียบเล็กน้อยที่อาหารมื้อหนึ่งใช้จำนวนคนทำมาก ได้ทำแค่คนละ 1 – 2 เมนู การร้อยเรียงรสชาติอาหารทั้งมื้อให้เป็นเนื้อเดียวกัน อาจจะไม่ไหลลื่นเท่าเป็นอาหารที่ออกมาจากเชฟคนเดียว แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร กลับได้ชิมความซับซ้อนของรสชาติ วิธีการทำแบบใส่รายละเอียดในแต่ละจานอย่างตั้งใจ เพราะแต่ละคนใช้พลังในการทำจานของตัวเองให้ออกมาดีอย่างสุดฝีมือ

ที่สำคัญกว่าการค้นหาวัตถุดิบใหม่ ๆ ในจังหวัดมาใช้ในงาน คือคนที่มีโอกาสได้ใช้วัตถุดิบเหล่านั้นจริง ๆ นี่แหละครับ วัตถุดิบเลยไม่ได้แค่จบแค่อาหารในงาน แต่น่าจะถูกต่อยอดและปรับเป็นเมนูรูปแบบเต็ม ๆ ในแต่ละร้านให้คนในพื้นที่ได้ชิมต่อได้ด้วย ผมคิดว่าวิธีแบบนี้เป็นการเอื้อประโยชน์กันในจังหวัดที่น่ารักดี และสร้างความแข็งแรงภายในจังหวัดของตัวเองก่อนจะขยายต่อไปสู่ทั้งประเทศ 

เหมือนที่หมูย่างเมืองตรังก็เป็นสิ่งที่คนตรังกินกันมานานแล้ว จนคนรู้ว่านี่คือของดีและเป็นที่นิยมของจังหวัด และสุดท้ายก็มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ

งานคิมหันต์ ๕ ครั้งนี้เลยทำให้ผมคิดถึงอีกหลายจังหวัดที่มีของดีประจำจังหวัดมากมายคล้าย ๆ กับตรัง ลองมองหาทั้งวัตถุดิบและคนทำอาหารที่มีศักยภาพผลักดันวัตถุดิบให้เข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวันของคนในพื้นที่กันเองให้ได้ เชฟเทเบิ้ลอาจเป็นแค่วิธีหนึ่งในการพรีเซนต์เท่านั้นครับ คงมีไอเดียสนุก ๆ อีกมากให้วัตถุดิบใหม่ ๆ กลายเป็นของดีของจังหวัดได้ โดยไม่ต้องให้ภาครัฐมาเป็นคนจิ้มเลือกให้ ทำให้กลายเป็นวัตถุดิบที่ผลิตจากคนในจังหวัดเอง และกินแบบเข้าใจกันในท้องถิ่น 

คนที่ไปเยี่ยมเยือนแบบผมก็พร้อมจะเปิดใจรับสิ่งที่คนท้องถิ่นนิยมว่าเป็นของดีประจำจังหวัดอยู่แล้วครับ

Writer & Photographer

Avatar

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

Eat Direction

ทิศทางการปรับตัวของอาหารและการกิน

ผมกับเพื่อนมักจะพูดกันเล่น ๆ บ่อยครั้งว่า ไปจังหวัดตรังทีไรเราไม่เคยรู้สึกหิวสักที และครั้งสุดท้ายที่รู้สึกหิว คือก่อนกินข้าวมื้อแรกที่ตรังเสมอ หลังจากนั้นก็อิ่มตลอด 

จำได้ว่าตอนลงไปจังหวัดตรังครั้งแรกได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากเจ้าบ้าน กินอาหารเต็มอิ่มทุกมื้อ และมีคนพาไปเที่ยวในสถานที่สำคัญหลายแห่งในอำเภอต่าง ๆ แต่ละที่มักจะมีของกินเลี้ยงต้อนรับอยู่เต็มโต๊ะ 

เป็นความทรงจำที่มีต่อจังหวัดเล็ก ๆ ฝั่งอันดามันที่ผมเริ่มเอะใจแล้วว่า ท่าทางคนเมืองนี้คงให้ความสำคัญกับเรื่องกินเป็นพิเศษ

การลงไปตรังครั้งถัด ๆ ไป ล้วนแต่มีเรื่องอาหารการกินเข้ามาเกี่ยวข้องเป็นเรื่องหลักเสมอ 

ผมลงไปตรังครั้งแรก ๆ ด้วยความรู้จักหมูย่างเมืองตรังแค่อย่างเดียว แต่การไปครั้งนั้นทำให้เปิดโลกของอาหารตรังครั้งสำคัญของตัวเอง เจ้าถิ่นหลายคนพาไปกิน ไปเห็นทั้งภูมิประเทศ วัตถุดิบ ร้านอาหาร รวมถึงวิถีการกินแบบคนตรัง และค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่นี่ให้ความสำคัญกับเรื่องกินเป็นพิเศษอย่างที่คิด จนมีคำพูดที่บอกว่า ‘คนตรังกิน 9 มื้อ’

ที่ว่ากิน 9 มื้อ ไม่ได้หมายความว่าคนคนเดียวจะกินข้าว 9 มื้อต่อวัน แต่หมายถึงที่ตรังมีอาหารให้กินทั้งวันทั้งคืนรวม ๆ แล้วน่าจะมีถึง 9 มื้อ ตั้งแต่เช้าตรู่ไปจนดึก และข้ามไปถึงเช้าของอีกวัน

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

เรียกว่าเวลาไหนก็มีของให้กินไม่ขาด

หลังจากไป ๆ มา ๆ ตรังอยู่หลายครั้งในรอบหลายปี ผมพบว่าตรังเริ่มมีภาพที่ชัดเจนมากขึ้นในเรื่องอาหาร กลายเป็นจุดหมายสำคัญจุดหนึ่งของนักกินทั้งหลาย

น่าคิดต่อว่าอะไรที่ทำให้ตรังกลายเป็นจุดหมายของนักกินได้ 

ถ้าให้ลองเดาจากมุมมองคนนอกแบบสุด ๆ อย่างแรก ผมคิดว่าตรังเป็นเมืองที่มีภูมิประเทศและธรรมชาติที่เป็นต้นทุนที่ดีมาก มีทั้งภูเขา มีทั้งที่ราบสำหรับทำนาและเป็นแหล่งปลูกข้าวแหล่งสำคัญของภาคใต้ มีข้าวพื้นเมืองเป็นของตัวเอง มีแม่น้ำและมีทะเลอันดามันรวมอยู่ในจังหวัดเดียว ตรังเลยเป็นแหล่งเพาะปลูก แหล่งผลิต และเต็มไปด้วยทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ 

อย่างที่สองที่ทำให้ตรังโดดเด่นเรื่องอาหาร คือความหลากหลายของชาติพันธุ์อยู่ร่วมกันในเมืองมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะคนจีนเชื้อสายต่าง ๆ ที่อยู่ร่วมกัน วิถีการกินที่แตกต่างกันทำให้เกิดความหลากหลายของภูมิปัญญาในการเอาวัตถุดิบมาใช้ทำเป็นเมนูต่าง ๆ 

ผมเคยไปทำสกู๊ปเรื่องอาหารประเภทเส้นที่ตรัง สามารถจำแนกการกินเส้นแบบต่าง ๆ ว่ามีที่มาจากจีนหลายชนชาติได้แทบไม่ซ้ำรูปแบบกัน 

อาหารของตรังก็เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตอย่างแนบแน่น คนตรังให้ความสำคัญกับอาหารมาก บางอย่างถือเป็นหน้าเป็นตาและแสดงออกถึงการต้อนรับ 

หรือถ้าจะบอกว่าหมูย่างเมืองตรังเองคือหนึ่งในวิถีการกินของจีนก็ไม่ผิด หมูย่างเมืองตรังเกิดจากวัฒนธรรมการทำอาหารและการกินของชาวจีน การกินหมูคือการเฉลิมฉลองหรือเลี้ยงดูแขก ในงานสำคัญ ต่าง ๆ และคลี่คลายมาจนเป็นของกินคู่บ้านคู่เมือง ซึ่งจะต้องกินคู่กับโกปี๊ในตอนเช้า 

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ขอนอกเรื่องสักหน่อย หากใครไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าหมูย่างเมืองตรังมีรสเค็มนำ หอมเครื่องเทศเหมือนหมูย่างทั่วไป แต่จริง ๆ แล้วหมูย่างเมืองตรังมีรสหวานมากกว่าหมูย่างแบบอื่น ตามคำบอกเล่าว่าหมูย่างแบบตรังมีส่วนผสมของน้ำผึ้งหรือน้ำตาลธรรมชาติ หมักรวมกับเครื่องเทศสูตรใครสูตรมันเอาไว้ตั้งแต่ตอนเย็น ผ่านกระบวนการสุดประณีตหลายขั้นตอน แล้วเอาลงเตาในตัวย่ำรุ่ง ก่อนจะย่างเสร็จสรรพในตอนเช้า พร้อมขายเสิร์ฟกินคู่กับกาแฟร่วมกับติ่มซำอีกมากมาย

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

พอพูดถึงโต๊ะอาหารเช้าสิ่งที่อยู่คู่โต๊ะของชาวตรังคือ ‘ค่อมเจือง’ น้ำจิ้มสีส้มหน้าตาคล้ายซอสพริก แต่รสไม่เหมือนกันเลย ค่อมเจืองเป็นของที่ยังไม่มีใครบอกได้ชัดว่าทำจากอะไร แต่เป็นภูมิปัญญาเดียวกับการทำซอสหรือซีอิ๊วของคนจีน

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ในตลาดสดตอนเช้า มีขนมปากหม้อที่ใช้น้ำราดทำจากน้ำจิ้มค่อมเจืองด้วยเช่นเดียวกัน

ตัวอย่างที่ว่ามาเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของอาหารทั้งหมดที่มี แต่ก็เห็นว่าอาหารจากภูมิปัญญาและวิถีการกินแบบคนจีนในตรัง ทำให้ตรังมีของกินที่อาจจะดูแปลก มีความเฉพาะตัว แต่ก็ยังดูคุ้นเคยได้ง่ายสำหรับลิ้นของนักท่องเที่ยว หรือนักกินคนไทยที่มีความคุ้นเคยดีกับรสอาหารแบบไทย จีน ๆ อยู่แล้ว 

อีกข้อสำคัญที่ผมคิดว่ามีส่วนทำให้ตรังเป็นจุดหมายเรื่องอาหารการกิน น่าจะเป็นจังหวะที่เหมาะเจาะจากเมื่อหลายปีก่อนตรังได้รับการโปรโมตเรื่องเมืองท่องเที่ยวเมืองรองจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 

ในจังหวัดเมืองรองของภาคใต้ ตรังถูกหยิบยกเรื่องอาหารมากกว่าจังหวัดเมืองรองอื่น ๆ ไม่ยากเลยที่จะถูกดึงดูดให้อยากมากินถึงที่เพียงแค่เห็นจากรูปภาพ หรือวิดีโอที่แสดงให้เห็นจุดหมายใหม่ที่ยังมีอะไรให้ค้นหาและทำความรู้จักได้อีกมาก

กลับมาถึงเรื่องสำคัญคือตรังถูกย้ำให้เห็นภาพของเมืองที่มีการกินตลอดทั้งวันทั้งคืนและมีหลากหลายประเภท เลยเป็นจุดหมายที่ถึงจะไกล ก็คุ้มค่าพอที่จะเดินทางมาเพื่อค้นหาหรือตามล่าของกินอร่อย ๆ 

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

อาหารของตรังยังมีเสน่ห์และแง่มุมที่น่าสนใจอีกเยอะ รอให้นักกิน-นักท่องเที่ยวมาค้นหา ผมลงไปตรังแต่ละครั้งก็มักจะเจออาหารที่ไม่รู้จักเพิ่มขึ้นทุกครั้ง เหมือนจะค้นหาได้ไม่มีวันหมด มีของกินจากแม่น้ำและทะเลที่สมบูรณ์มากไม่แพ้จังหวัดอื่น ๆ แต่ยังไม่ถูกพูดถึงมากในวงกว้างเท่าอาหารจีน หรือหมูย่าง อาหารแบบไทยมุสลิมที่เป็นวัฒนธรรมใหญ่ไม่แพ้วัฒนธรรมไทยจีนเลย หรืออาหารจากคนรุ่นใหม่ที่กลับบ้านและพยายามหาวิธีทำให้เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมอาหารของตรังแข็งแรงมากขึ้นก็ทำออกมาได้น่าสนใจ

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

น่าจะยังมีอีกหลายอย่างที่ทำให้ตรังกลายเป็นจุดหมายของนักกินที่อาจจะยังนึกไม่ถึง แต่จากมุมมองของคนที่เป็นนักท่องเที่ยวอย่างผมมองว่า ที่จริงแล้วศักยภาพในการเป็นเมืองแห่งอาหารของตรัง เหมือนเพิ่งเริ่มต้นด้วยซ้ำ เห็นการเติบโตทีละนิดในจังหวะกำลังดี มีความครีเอทีฟและพัฒนาในเรื่องอาหารใหม่ ๆ หยิบจับเอาของที่มีในวิถีชีวิตมาทำให้ร่วมสมัยขึ้น ในขณะเดียวกันก็ยังมีภูมิปัญญาและวิถีชีวิตเดิม ๆ ที่ยังแข็งแรงอยู่ ไม่ค่อยเปลี่ยนไปมาก

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ส่วนตัวผมคิดว่าเป็นจังหวะการเติบโตที่กำลังดีของจังหวัด อาหารเป็นเรื่องใหญ่ที่ช่วยดึงดูดคนมาเที่ยว และสร้างการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจของตรังอย่างมีนัยยะสำคัญ แต่การเติบโตนี้จะเหมาะกับยุคสมัยนี้ได้แค่ไหน ต้องฝากคนตรังคิดต่อ

ผมเชื่อว่ายังมีขุมทรัพย์อีกมากที่น่าจะค้นหา รอการแนะนำให้นักท่องเที่ยวได้รู้จัก และผลักดันให้มีชื่อเสียงได้เหมือนหมูย่างเมืองตรัง ซึ่งต้องระวังไม่ให้ความหลากหลายและค้นพบไม่รู้จบนี้หายไป เพียงเพราะนักท่องเที่ยวจะรู้จักตรังแค่มุมเดิม

Writer & Photographer

Avatar

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load