เรขาคณิตเป็นจุดเริ่มต้นของมิติที่เราสัมผัส มองเห็นได้ด้วยตา โดยเริ่มจากจุด เส้น ระนาบ จนกลายเป็นรูปทรง และเกิดเป็นพื้นที่ว่างหรือ Space ขึ้น ซึ่งในชีวิตประจำวันของทุกคนได้มีโอกาสเข้าไปปฏิสัมพันธ์กับที่ว่างเรขาคณิตเหล่านั้นอย่างคุ้นเคย แต่ด้วยสถานการณ์หรือหน้าที่บางอย่าง รวมถึงเราไม่สามารถมองเห็นตัวเองได้ในขณะที่อยู่ในพื้นที่เหล่านั้น ทำให้อาจมองข้ามความงามในที่ว่าง หรือผู้คนอื่น ๆที่อยู่ในนั้นไป 

ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบสังเกตเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตของผู้คนในที่ว่างต่าง ๆ โดยเฉพาะที่ว่างที่มีความเป็นเรขาคณิต เพราะผมจะเห็นความชัดเจนของชีวิตในอารมณ์ต่าง ๆ ถ้าดูแล้วเปรียบเสมือนคลื่นความถี่หลายรูปแบบ มีเร็วบ้าง ช้าบ้าง ซึ่งมีทั้งความแตกต่างตรงข้าม กับที่ว่างเรขาคณิตที่ดูเรียบง่าย หยุดนิ่ง แต่ในบางเวลาคลื่นชีวิตก็สงบนิ่งกลมกลืนกับที่ว่างเหล่านั้น และทุกครั้งที่มีชีวิตเข้าไปในพื้นที่นั้น ทำให้แพตเทิร์นรูปแบบเรขาคณิตดูคล้ายว่ามีจิตวิญญาณ อาจเป็นเพราะได้รับการถ่ายทอดคลื่นความถี่จากชีวิตผู้คนที่เข้าไปใช้งานในพื้นที่ว่างนั่นเอง

ภาพถ่ายชุดนี้จึงได้ถ่ายทอดความงามของห้วงเวลาความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนกับที่ว่างในรูปทรงเรขาคณิต ที่เราอาจมองไม่เห็นหรือหลงลืมไปแล้ว นำกลับมาเล่าเรื่องใหม่ ให้รู้สึกถึงความลึกซึ้งในการเข้าไปใช้พื้นที่ หรือพิจารณาความงดงามช่วงชีวิตต่าง ๆ ที่อยู่ในนั้น เห็นช่วงชีวิตและอารมณ์ของคนชัดเจนมากขึ้น เมื่อมองดูมิติของเรขาคณิตที่สวยงาม

Writer & Photographer

ทีป์ชลิต จุฬารัตน์

สถาปนิกที่มองการถ่ายภาพเป็นงานออกแบบและศิลปะ ชอบญี่ปุ่น มีของเล่น กับแมวชื่อ ‘กามี่’

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

พอเห็นรถบรรทุกสีสันและลวดลายสะดุดตาที่วิ่งไปมาบนถนนในปากีสถานแล้ว นอกจากจะประทับใจจนอดยกกล้องขึ้นมาบันทึกภาพไม่ได้ ในใจก็ยังอยากรู้เรื่องราวของศิลปะแปลกตาเหล่านี้ที่เรียกว่า Truck Art ว่าเป็นมาอย่างไร เพราะนึกเสมอว่า ศิลปวัฒนธรรมคงไม่ได้ตั้งอยู่ลอย ๆ แต่ทุกอย่างมีรากเหง้า มีเรื่องราวบอกเล่าอยู่เสมอ 

การบันทึกภาพครั้งนี้ นำพาผมไปสู่เรื่องราวของคนขับรถชาวปากีสถานที่ร่าเริงและเป็นมิตร เล่าเรื่องของเขาผ่านภาพต่าง ๆ ที่วาดไว้ข้างรถ ตั้งแต่ไอดอลจากวงการบันเทิง ไอดอลทางการเมือง ภาพหมู่บ้านเกิดไว้มองยามเดินทางไกล ภาพคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจยามเหนื่อยล้า ไปจนถึงชีวิตของศิลปินรุ่นเก๋าที่สร้างสรรค์งานศิลปะหลายสิบปี 

แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และความภาคภูมิใจ นำไปสู่อาหารพื้นเมืองที่มีสีสันรสชาติจัดจ้าน ไม่ต่างไปจากลวดลายสีสันบนรถบรรทุกเหล่านั้น ตลอดจนเห็นความคล้ายคลึงกับสีสันของผู้คนเขากับบ้านเรา เช่น เรือกอและ รถบรรทุกสมัยก่อน หรือฉากลิเกพื้นบ้าน เพลงลูกทุ่งที่จัดจ้านจริงใจเช่นกัน

ด้วยหน้าที่ ผมได้เดินทางไปหลายที่ทั่วโลก พบปะกับผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม การทำความรู้จักคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ เรื่องราวของผู้คนที่เล่าผ่านคำพูด บทสนทนาในวงอาหารพื้นเมือง สีสันบนเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ เสียงเพลงการเต้นรำ เหล่านี้ทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้น เช่นเดียวกับที่เขาก็เข้าใจเรามากขึ้นด้วยเช่นกัน หลายครั้งช่วยลบเลือนอคติในใจ หลายครั้งก็เห็นความเชื่อมโยงของกันและกันบนดินแดนห่างไกล บ่อยครั้งเห็นความเป็นมิตรแม้ไม่เข้าใจภาษาพูด ในที่สุดก็อาจทำให้เราเข้าใจถึงความเป็นมนุษย์ของกันและกันมากขึ้นไม่ว่าจะอยู่แห่งหนไหน

Writer & Photographer

จักรกฤดิ กระจายวงศ์

เป็นนักการทูต ลูกครู (ที่เชื่อว่า) งานการทูตไม่ได้เหมือนในละคร แต่เป็นงานที่ต้องออกไปร่วมทุกสุขกับคน เข้าถึงใจคน จึงจะเข้าใจเขา เข้าใจความต้องการเขา จึงทำงานได้ถูกต้อง ผมชอบการเดินทาง และถ่ายภาพ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load