“จะว่าไปฉันก็ภูมิใจนะที่ประเทศเลโซโทเป็นเพียงไม่กี่ประเทศที่มีจำนวนผู้ติดเชื้อเป็นศูนย์ อย่างน้อยก็บนแผนที่”

เพื่อนชาวเลโซโทกล่าวกับฉันในเดือนเมษายน การพัฒนาของหลายเว็บไซต์เพื่ออัปเดตข้อมูลแบบเรียลไทม์ของผู้ติดเชื้อตามส่วนต่างๆ ของโลก ทำให้ดินแดนที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกลับมาเป็นที่สนใจ หนึ่งในประเทศที่เป็นเพียงจุดสีเทาเล็กๆ โดดเด่นมานานท่ามกลางพื้นที่สีแดงแสดงข้อมูลประเทศที่มีการระบาดของโรค COVID-19 คือประเทศเลโซโท (Lesotho)

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
แผนที่แสดงการระบาดของ COVID-19
ภาพ : covidvisualizer.com

แม้ปัจจุบัน เลโซโทไม่ใช่ประเทศที่มีการแพร่ระบาดเป็นศูนย์อีกต่อไป ผู้ติดเชื้อรายแรกเพิ่งถูกตรวจพบอย่างเป็นทางการในวันที่ 13 พฤษภาคม 2020 จากกลุ่มผู้เดินทางกลับมาจากประเทศแอฟริกาใต้และซาอุดีอาระเบีย นับเป็นประเทศสุดท้ายในทวีปแอฟริกาที่พบผู้ติดเชื้ออย่างเป็นทางการ และเป็นประเทศที่ 213 ในโลก จนผ่านพ้นเดือนมิถุนายน ตัวเลขผู้ติดเชื้อก็ยังมีเพียง 27 ราย จากจำนวนประชากรทั้งประเทศราว 2 ล้านคน และไม่มีผู้เสียชีวิตเลยสักรายเดียว 

ในขณะที่ทั่วโลกต่างกำลังจับตามองการแพร่ระบาดในกลุ่มประเทศมหาอำนาจและประเทศขนาดใหญ่ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะสอบถามเพื่อนสนิทจากเลโซโทถึงชีวิตภายในประเทศที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักและชีวิตของเขา

ชีวิตที่สะดุด

ปีเตอร์เป็นชาวเลโซโทโดยกำเนิด และมีความฝันอยากเป็นนักบิน แต่เมื่อประเทศบ้านเกิดเล็กๆ ล้อมรอบด้วยขุนเขาและแผ่นดินของประเทศแอฟริกาใต้นี้ปราศจากสายการบินแห่งชาติ การไล่ตามฝันในต่างแดนก็เป็นเพียงตัวเลือกเดียว แต่ถึงมีความสามารถแค่ไหน พ่วงด้วยปริญญา 2 ใบจาก 2 ประเทศใน 2 ซีกโลกที่ทั่วโลกยอมรับ แต่ข้อเท็จจริงที่มีน้ำหนักมากกว่า คือหนังสือเดินทางจากประเทศโลกที่ 3 ด้อยพัฒนานั้น ไม่ได้เป็นที่ยอมรับเท่าไรในสากลโลก

หลังจากเคยมีสายการบินมาแล้ว 2 แห่งในประเทศเลโซโท Mahahlaula Airlines กำลังเป็นสายการบินแห่งใหม่แห่งเดียวของประเทศ และเป็นความภาคภูมิใจของชาติ เพราะธุรกิจนี้คือสตาร์ทอัพสายเลือดเลโซโท 100 เปอร์เซ็นต์ ต่างจากธุรกิจในประเทศส่วนมากซึ่งถือครองโดยชาวต่างชาติ 

หลังจากไปใช้ชีวิตที่เมืองจีนมานาน ปีเตอร์กลับมายังเมืองมาเซรู (Maseru) เมืองหลวงของประเทศ เพื่อมาเป็นที่ปรึกษาในการเปิดให้บริการของสายการบินนี้ใน ค.ศ. 2019 และในที่สุดสายการบินน้องใหม่ก็ได้รับใบอนุญาตให้ดำเนินการได้ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
เครื่องบินของสายการบินน้องใหม่ Mahahlaula Airlines
ภาพ : Peter

“เราก็ปิดประเทศตั้งแต่ 29 มีนาคม ตอนนั้นยังไม่เจอผู้ติดเชื้อสักคนด้วยซ้ำ”

เนื่องจากชายแดนทั้งหมดติดกับประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งมีจำนวนผู้ติดเชื้ออย่างเป็นทางการสูงที่สุดในทวีป เลโซโทจึงประกาศปิดประเทศ ปิดพรมแดน ตั้งแต่ยังไม่มีรายงานการแพร่ระบาดของโรคแม้เพียงรายเดียว การเดินทางระหว่างเมืองเป็นสิ่งต้องห้าม ธุรกิจถูกปิด ซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดบริการได้เพียงวันละ 6 ชั่วโมง ตั้งแต่ 8 โมงเช้า ถึงบ่าย 2 โดยต้องจำกัดจำนวนคนเข้า กว่าจะได้ซื้อของต้องต่อแถวรอหน้าประตูนานมาก กลายเป็นว่าข้างในร้านรักษาระยะห่างระหว่างบุคคลได้ แต่ข้างนอกกลับแออัด เป็นอย่างนี้ไปทั้งเดือนเมษายน

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ผู้คนต่อแถวเพื่อรอเข้าซื้อสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตซึ่งจำกัดจำนวนลูกค้า
ภาพ : Peter

สำหรับชาวเลโซโทที่มีโอกาสออกไปใช้ชีวิตต่างประเทศเป็นเวลานาน ปีเตอร์ไม่ใช่คนระดับล่าง ผลกระทบจากการปิดเมืองทำให้ธุรกิจให้เช่าพื้นที่เพื่อการพาณิชย์ของเขาขาดรายได้ แต่เขาก็ยังมีทรัพย์สินพอที่จะประคองชีวิตต่อไปได้อย่างไม่ลำบากอีกพักใหญ่ๆ ต่างกับอีกหลายคนในประเทศนี้ที่หล่อเลี้ยงลมหายใจด้วยรายได้จากการขายแรงงาน ซึ่งพอปิดเมือง โรงงานก็ต้องปิดตามไปด้วย

นอกจากน้ำ เพชร และพืชเศรษฐกิจน้องใหม่อย่างกัญชา สินค้าส่งออกที่สำคัญของประเทศ เลโซโทยังเป็นหนึ่งในผู้ผลิตเครื่องนุ่งห่มรายใหญ่ที่สุดในกลุ่มประเทศ Sub-Saharan Africa ชนชั้นกรรมาชีพที่นี่ หากเป็นผู้หญิงส่วนมากจะอยู่ในอุตสาหกรรมสิ่งทอ แต่ตั้งแต่มีการปิดเมือง โรงงานสิ่งทอซึ่งโดยมากมีเจ้าของเป็นคนเชื้อสายจีนจากจีนแผ่นดินใหญ่หรือเกาะไต้หวันก็ต้องปิดตัวลงอย่างไม่มีกำหนด ส่งผลกระทบต่อแรงงานที่ต้องขาดรายได้ 

รัฐจึงเข้ามาช่วยเหลือด้วยเงินชดเชยเป็นเวลา 3 เดือน เดือนละ 800 มาโลติ (1,500 บาท) ซึ่งใกล้เคียงกับรายได้ที่แรงงานได้รับตามปกติจากนายจ้าง แต่ก็เป็นความช่วยเหลือที่ให้กับแรงงานตามโรงงานเท่านั้น ในขณะที่พนักงานในภาคส่วนธุรกิจอื่นยังต้องพึ่งตนเองต่อไป

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
โรงงานสิ่งทอที่ประเทศเลโซโทในภาวะปกติ
ภาพ : K. Kendall, Portland/ CC BY 2.)

ในประเทศที่ขาดเสถียรภาพทางการเมืองนี้ เป็นเรื่องปกติที่จะเกิดปัญหาสมองไหล เพื่อนของปีเตอร์จำนวนมากย้ายไปทำงานในบริษัทเอกชนที่ประเทศแอฟริกาใต้ เช่นเดียวกับชาวเลโซโทอีกมากมายที่คาดหวังอนาคตที่ดีกว่า โดยเฉพาะเมื่อประเทศเพื่อนบ้านที่เจริญกว่าเสนอให้สัญชาติฟรีแก่ชาวเลโซโทผู้มีความสามารถ โรคระบาดอาจทำให้คนเหล่านี้มีรายได้ลดลงหรือไม่ได้รับโบนัสปลายปี แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบหนักเช่นที่เกิดกับเพื่อนร่วมชาติชั้นรากหญ้าที่ไปขายแรงงานในเหมืองแร่ที่ประเทศแอฟริกาใต้ เพราะค่าแรงที่จูงใจกว่าภาคเกษตรกรรมในประเทศ ช่วงต้นที่ประเทศแอฟริกาใต้ประกาศปิดประเทศและปิดพรมแดน แรงงานเหมืองแร่ชาวเลโซโทผู้ว่างงานบางส่วนที่ต้องการกลับประเทศจึงคั่งค้างอยู่ตามด่านชายแดน บางส่วนก็แอบลักลอบกลับเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย

“เพื่อนของฉันที่ทำธุรกิจก็ต้องปลดพนักงานออก” ปีเตอร์เล่าว่า เมื่อปราศจากเงินกระตุ้นเศรษกิจจากภาครัฐ หรือเงินกู้ปลอดดอกเบี้ย ผลกระทบจากห่วงโซ่ของการขาดรายได้และไร้การจับจ่าย คือความต้องการซื้อที่ลดลง และลงเอยด้วยการล้มตายลงของธุรกิจขนาดย่อย

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ท้องถนนว่างเปล่าในเมืองมาเซรู
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho
เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ย่านร้านค้าในเมืองมาเซรูที่ว่างเปล่าหลังการประกาศปิดเมือง
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho

“อันที่จริงสายการบินก็จะเริ่มเปิดตารางบินเดือนเมษายน แต่ก็ต้องหยุดไปก่อน”

เครื่องบินความจุผู้โดยสาร 12 ที่นั่งของ Mahahlaula Airlines ฟังดูเล็กจนน่าตกใจสำหรับคนจากประเทศที่อุตสาหกรรมการบินเฟื่องฟูมากอย่างประเทศไทย แต่สำหรับประเทศเลโซโท การบินถือเป็นเรื่องใหม่ อีกทั้งลานบินของสนามบินขนาดเล็กในประเทศก็ไม่เหมาะกับเครื่องบินที่ขนาดใหญ่กว่านั้น สายการบินต้องทดลองเปิดให้บริการสัก 1 ปี จึงทราบปริมาณความต้องการที่แท้จริงของผู้บริโภค แต่ตอนนี้ก็ยังดำเนินการได้เพียงการขนส่งแบบเช่าเหมาลำ พร้อมๆ กับประชาสัมพันธ์และหาพันธมิตรทางการค้า ในระหว่างที่ยังให้บริการอย่างเต็มรูปแบบไม่ได้

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ส่วนบริการภาคพื้นดินของ Mahahlaula Airlines ขณะยังไม่เปิดให้บริการ
ภาพ : Peter

ชีวิตที่จำกัด

“พอปิดประเทศ ฉันก็ไปฝึกบินที่ประเทศแอฟริกาใต้ไม่ได้แล้ว”

หลังจากได้รับใบอนุญาตขับเครื่องบินส่วนตัว (Private Pilot Licence : PPL) จากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 2012 ปีเตอร์ยังคงพยายามไปให้ถึงฝันที่จะได้ขับเครื่องบินพาณิชย์ แต่ระหว่างทางที่ปราศจากทางลัดนั้นมันก็ช่างขรุขระคดเคี้ยว และวกวน เส้นทางสู่อาชีพนักบินพาณิชย์ของเขาเริ่มต้นอีกครั้งใน ค.ศ. 2018 เขาต้องสอบข้อเขียน และสะสมชั่วโมงบินที่สนามสอบในประเทศแอฟริกาใต้ เพียงอีกนิดเดียวเขาก็จะได้รับใบอนุญาตเป็นนักบินพาณิชย์ (Commercial Pilot Licence: CPL) และมีงานรองรับแล้วในโรงเรียนสอนการบินของชาวจีนที่ประเทศแอฟริกาใต้ แต่ความฝันของเขาต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดจากการปิดพรมแดน ซึ่งอนุญาตให้แค่การสัญจรเพื่อขนส่งสินค้าเท่านั้นที่ผ่านเข้าออกระหว่างประเทศได้

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ทัศนียภาพของประเทศเลโซโทระหว่างทางสู่ประเทศแอฟริกาใต้
ภาพ : Peter

“อาหารส่วนใหญ่เราก็นำเข้าจากประเทศแอฟริกาใต้เนี่ยแหละ เพราะยังขนส่งได้ ก็เลยมีอาหารพอกิน ส่วนอาหารต่างแดนจากที่ไกลๆ เราไม่ค่อยนิยมหรอก ถึงนำเข้าไม่ได้ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร”

ประเทศเลโซโทผลิตอาหารได้ไม่เพียงพอกับความต้องการ และต้องพึ่งพาอาหารจากต่างประเทศมากถึง 70 เปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อยังนำเข้าอาหารจากประเทศข้างเคียงได้ ปัญหาการขาดแคลนอาหารจึงมีแค่ในช่วงแรกของการปิดเมือง จากการกักตุนสินค้าเพราะความตื่นตระหนกของผู้คน แต่หลังจากนั้น อาหารตามร้านค้าก็กลับมาสู่ภาวะปกติ

“ถ้าไม่เลือกกินเนื้อสัตว์แล้ว ทางเลือกราคาถูกที่นี่มีเยอะมากเลยนะ แถมหลายคนก็ปลูกผักกินเอง ถึงรายได้น้อย แต่ถ้าอยู่อย่างพอเพียงก็อยู่ได้”

ถึงอาหารตามซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้ขาดแคลน รวมถึงอาหารหลักจำพวก Mealie Meal (แป้งข้าวโพด) ขนมปัง นม และชา ก็ราคาถูกมาก แต่ผลกระทบจากการปิดเมือง ทำให้หลายคนขาดแคลนเงินทุนหมุนเวียนในชีวิตประจำวัน ปีเตอร์และผู้คนส่วนมากปลูกผักสวนครัวในรั้วบ้านไว้กินเอง ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในยามยาก แต่อีกหลายคนก็พึ่งพาตัวเองไม่ได้ในระดับนั้น ยังดีที่มีความช่วยเหลือจากนานาชาติ รวมถึงองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในการจัดสรรอาหารให้แก่ผู้ยากไร้

“ส่วนบริการส่งอาหาร เรามีแต่แบบง่ายๆ ง่ายมากๆ ออนไลน์อะไรนี่ไม่มีหรอก”

ระหว่างการปิดเมืองในเดือนเมษายน ร้านอาหารถูกสั่งห้ามจำหน่าย ไม่เพียงการนั่งทานในร้าน แต่การซื้อกลับบ้านหรือบริการส่งถึงบ้านก็ล้วนไม่มี จะมีก็แต่พวกพ่อครัวแม่ครัวอิสระ ซึ่งปรุงอาหารในพื้นที่ส่วนตัวและให้ลูกค้ามารับไปเองในบางช่วงเวลา 

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ชาวเลโซโทนิยมปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง
ภาพ : Peter
เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ผู้คนเดินทางกลับบ้านหลังซื้อสินค้าอุปโภคบริโภค
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho

“ถนนข้างนอกนั่นโล่งทีเดียว ไม่ใช่แค่เพราะคนกลัวโรคระบาด แต่ยังกลัวทหารด้วย”

ท้องถนนในเมืองต่างว่างเปล่าและเงียบเชียบหลังการประกาศเคอร์ฟิว ไม่ใช่เพียงความหวาดกลัวต่อเชื้อไวรัส แต่ผู้คนที่เคยได้รับบทเรียนจากสถานการณ์เคอร์ฟิวครั้งก่อนๆ ต่างหวาดกลัวต่อกำลังทหารที่รักษาการณ์อยู่ตามท้องถนน มาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมถูกนำมาบังคับใช้ในการเดินทาง รถแท็กซี่ที่ปกติรับผู้โดยสารได้ถึง 4 คน เหลือเพียง 2 คน รถสองแถวจุผู้โดยสารได้มากที่สุดเพียง 9 ที่ จากเดิม 15 ที่ 

“ถึงจะลำบากหน่อย แต่ฉันก็ค่อนข้างประทับใจนะที่เห็นคนส่วนมากยอมสวมหน้ากากอนามัย เพราะมันไม่เคยอยู่ในวัฒนธรรมของเราเลย”

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ท้องถนนในเมืองมาเซรูที่ว่างเปล่าหลังประกาศปิดเมือง
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho
เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ย่านร้านค้าในเมืองมาเซรูที่ว่างเปล่าหลังประกาศปิดเมือง
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho

“ตอนนี้ก็เริ่มหนาวแล้ว ยิ่งคนต้องอยู่บ้าน บ้านยิ่งต้องอุ่น ฉันเห็นคนต่อแถวซื้อพาราฟินยาวเหยียดเลย”

เดือนเมษายนที่อากาศกำลังเริ่มอุ่นขึ้นทางซีกโลกเหนือ แต่ทางซีกโลกใต้กำลังเข้าสู่ฤดูหนาว ปีเตอร์เตรียมฟืนไว้สำหรับก่อไฟในเตาผิง แต่ไม่ใช่ทุกครอบครัวจะมีกำลังทรัพย์พอสำหรับติดตั้งเตาผิงภายในที่พักเช่นเขา พาราฟินคือทางเลือกของวัตถุดิบให้ความอบอุ่นราคาถูกที่สุด ทั้งยังใช้หุงอาหารได้ ในภาวะปกติก็หาซื้อได้ตามร้านค้าทั่วไป แต่ด้วยการจำกัดเวลาเปิดให้บริการของร้านค้าและมาตรการเว้นระยะห่างทางกายภาพ จึงเกิดฝูงชนมาตั้งกลุ่มรอก่อนร้านเปิดเพื่อให้ซื้อหาได้ทันการณ์ 

แม้พาราฟินจะหาซื้อได้ตามปั๊มน้ำมันซึ่งเปิดตลอด 24 ชั่วโมงแม้ในยามเคอร์ฟิว แต่ปั๊มน้ำมันก็ไม่ได้มีถี่แทบทุกหัวมุมถนนแบบประเทศไทย รถสาธารณะก็เปิดให้บริการถึงเพียงบ่าย 2 ทำให้การเข้าถึงพลังงานราคาถูกนี้เป็นเรื่องลำบากสำหรับชนชั้นล่างที่ไม่มีรถยนต์เป็นของตัวเอง 

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ผู้คนต่อแถวรอซื้อพาราฟิน
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho

“คนส่วนใหญ่ติดตามข่าวสารกันทางวิทยุ คนที่จ่ายค่าอินเทอร์เน็ตไหวก็เรียนหรือทำงานออนไลน์ได้”

อาชีพหลักของปีเตอร์คือการสอนภาษาอังกฤษทางไกลให้มหาวิทยาลัยในประเทศจีน เขามีค่าใช้จ่ายราว 2,000 มาโลติ หรือ 3,650 บาท ในการเข้าถึงอินเตอร์เน็ตแบบไม่จำกัดต่อเดือน นับว่าแพงมากสำหรับประเทศยากจน แพ็กเกจที่ถูกลงหน่อยอยู่ที่ 700 มาโลติ หรือ 1,275 บาท ใช้งานอินเทอร์เน็ตได้ 20 GB คนที่รายได้น้อยอาจเข้าไม่ถึงโปรแกรมที่ต้องใช้งานอินเทอร์เน็ตสูงเพื่อเรียนหรือทำงานทางไกลระหว่างการปิดเมือง แอปฯ สนทนาพื้นฐานอย่าง WhatsApp จึงมีประโยชน์อย่างยิ่งในการส่งงาน ส่งการบ้าน หรือติดต่อผู้คนผ่านข้อความเสียง

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ชาวเลโซโทที่มีกำลังจ่ายสามารถใช้งานอินเตอร์เน็ตอย่างไม่จำกัด
ภาพ : Peter

“หลังปิดเมืองมาเดือนกว่า เราไม่พบผู้ติดไวรัสโคโรนาเลย แล้วพอผ่อนคลายมาตรการปิดเมือง ผู้ติดเชื้อคนแรกก็ถูกตรวจพบในวันที่ 13 พฤษภาคม และพบมากขึ้นอีกหน่อยหลังจากนั้น แต่เราก็ไม่ได้กลับไปปิดเมืองอีก”

หลังจากวันที่ 5 พฤษภาคม มีการผ่อนคลายมาตรการปิดเมือง นักเรียนและนักศึกษาในชั้นปีสุดท้ายของระดับมัธยมและมหาวิทยาลัยกลับไปเรียนในสถานศึกษาได้ ภายใต้การปฏิบัติตามมาตรการทางสาธารณสุข โต๊ะนักเรียนวางเว้นระยะห่าง โปสเตอร์ให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรคระบาดติดไว้ในบริเวณที่เห็นได้ชัด แม้ประเทศนี้ไม่ได้มีงบประมาณมากมาย หรือเทคโนโลยีทันสมัยในการป้องกันโรค แต่สิ่งประดิษฐ์ที่ใช้งานได้จริงและทำได้เองจากวัสดุหลังบ้านอย่างแท่นล้างมือโดยใช้เท้าเหยียบก็ถูกนำมาติดตั้งตามโรงเรียน ร้านอาหารกลับมาเปิดแต่ต้องปิดภายใน 4 โมงเย็น และยังไม่ให้ลูกค้านั่งทานในร้าน พนักงานบริษัทกลับไปทำงานตามปกติ ยกเว้นแต่โรงงานที่ยังกลับมาดำเนินกิจการไม่ได้

“ในวิกฤตทั้งหมด ฉันว่ามันก็มีข้อดีนะ ร้านค้าท้องถิ่น ย่านการค้า หรือห้างสรรพสินค้าที่นี่ไม่เคยมีลูกค้ามากขนาดนี้มาก่อนเลย ก่อนหน้านี้พอถึงวันหยุด คนที่มีเงินก็จะขับรถไปซื้อของ ไปเที่ยวเล่นที่ประเทศแอฟริกาใต้ แต่หลังจากปิดประเทศ คนก็หันมาใช้บริการธุรกิจในชุมชนมากขึ้น แค่เดือนพฤษภาคม ร้านค้าพวกนั้นก็น่าจะมีรายได้ชดเชยกับที่หายไปตอนต้องปิดกิจการในเดือนเมษายนแล้ว”

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
นักเรียนกลับไปเรียนหนังสือหลังการผ่อนคลายมาตรการปิดเมือง
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho
เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
สื่อประชาสัมพันธ์เรื่อง COVID-19 จาก Government of Lesotho
เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
รูปแบบของแท่นล้างมือโดยใช้เท้าเหยียบที่ติดตั้งตามโรงเรียน ทำจากวัสดุซึ่งหาได้ง่ายในพื้นที่
ภาพ : hero-in-my-hood.co.za

ชีวิตกับโรคระบาด

“ฉันรู้ว่ามันไม่น่าเชื่อว่าทั้งประเทศจะมีคนติดไวรัสเพียงแค่นี้ แต่เราก็ตรวจหาเชื้อกันจริงๆ นะ และเราก็มีบทเรียนจากตอนที่เอดส์และวัณโรคระบาดด้วย”

ถึงตัวเลขอย่างเป็นทางการและตัวเลขอย่างเป็นความจริงมักมีปัจจัยที่ส่งผลกระทบให้ไม่ตรงกัน แต่เลโซโทก็มีการตรวจสอบหาผู้ติดเชื้อ ซึ่งแม้ว่าจะต้องส่งตัวอย่างของผู้เข้าข่ายเฝ้าระวังที่เดินทางกลับมาจากต่างประเทศไปตรวจไกลถึงประเทศแอฟริกาใต้ และรายงานจากทั้งคลินิก โรงพยาบาล และสถานกักตัวก็ไม่มีรายงานการตรวจพบผู้ป่วยต้องสงสัย ปีเตอร์จึงเชื่อว่า ผู้ติดเชื้อในความเป็นจริงก็น่าจะยังอยู่ในจำนวนน้อยมาก

ด้วยประสบการณ์จากการจัดการกับโรคระบาดรุนแรงในอดีต โดยเฉพาะวัณโรคที่มีคลินิกพร้อมอยู่แล้ว พอมีการระบาดของ COVID-19 ก็แค่เปลี่ยนจากศูนย์การรักษาวัณโรคมาเป็นศูนย์การรักษา COVID-19

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
ท้องถนนที่ว่างเปล่าในเมืองมาเซรูเมื่อมีการปิดเมือง
ภาพ : Mosotho Oa Lesotho

ด้วยความผูกพันกับประเทศจีน ปีเตอร์จึงรู้สึกปลาบปลื้มเมื่อทราบข่าวการบริจาคเวชภัณฑ์ อันประกอบด้วย อุปกรณ์การตรวจหาเชื้อไวรัส หน้ากากอนามัย และชุดปลอดเชื้อ PPE ซึ่งเป็นความช่วยเหลือโดยมูลนิธิแจ็ค หม่า จากประเทศที่เริ่มต้นต่อสู้และเรียนรู้โรคร้ายนี้ก่อนใครๆ นำส่งโดยสายการบิน Ethiopian Airlines ซึ่งได้สิทธิ์ในการขนส่งเวชภัณฑ์เหล่านี้จากเมืองจีนสู่ 54 ประเทศในทวีปแอฟริกา และเพราะอยู่ในวงการการบิน ปีเตอร์จึงรู้ถึงศักยภาพด้านการขนส่งสินค้าทางอากาศของสายการบินนี้ และข้อเท็จจริงอีกอย่างว่า นี่เป็นสายการบินจากทวีปแอฟริกาเพียงแห่งเดียวที่ยังเปิดเส้นทางระหว่างประเทศสู่จีนในวันที่สายการบินเกือบทั่วโลกยุติการเดินทาง เมื่อครั้งแดนมังกรถูกคุกคามอย่างหนักจากไวรัสโคโรนาและยังควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ นอกจากประเทศจีนแล้ว เลโซโทก็ยังได้รับความช่วยเหลือทางการแพทย์จากอีกหลายหน่วยงานทั่วโลก

“ตอนนี้เราเลยมีแล็บ มีชุดตรวจหาเชื้อ แต่ก็ยังขาดบุคลากรที่ทำเป็น และก็คงมีเหตุผลอื่นๆ อีกที่ต้องส่งตัวอย่างไปตรวจไกลถึงต่างแดน”

ตั้งแต่วันที่ 24 มิถุนายน ในที่สุดประเทศเลโซโทก็ตรวจวิเคราะห์หาเชื้อ COVID-19 ได้เองโดยหน่วยงานภายในประเทศ ถึงแม้จะยังดำเนินการได้อย่างจำกัด แต่ตั้งแต่วันนั้นก็พบผู้ติดเชื้อรายวันมากขึ้นเรื่อยๆ”

เพื่อนของฉันคือนักบินจากเลโซโท ประเทศท้ายๆ ในโลกที่พบผู้ติดเชื้อ COVID-19
แจ็ค หม่า
ภาพ : World Economic Forum from Cologny, Switzerland 

จนถึงวันนี้ แม้เลโซโทยังตรวจพบจำนวนผู้ติดเชื้ออย่างเป็นทางการน้อยมาก แต่ตราบใดที่การแพร่ระบาดยังไม่จบลง ก็ยังไม่อาจวางใจได้ สิ่งที่ท้าทายที่สุดในประเทศนี้ คือมุมมองความคิดต่อโรคระบาดของประชาชนในพื้นที่ห่างไกล ที่ยังคงเชื่อว่า COVID-19 ไม่ได้เกิดขึ้นจริง และจำนวนผู้ติดเชื้อที่มีการรายงานก็เป็นเพียงการสร้างสถานการณ์ของภาครัฐเพื่อหวังเงินบริจาคจากนานาประเทศ 

“มันเป็นเรื่องระหว่างความเป็นความตาย คุณเลือกที่จะช่วยชีวิตคนอื่นได้ง่ายๆ เพียงแค่ยอมให้ความร่วมมือ”

คำกล่าวจากนายทาโบ คาซิเป ซีอีโอของสำนักงานเลขาธิการ COVID-19 แห่งชาติ ต่อประเด็นด้านทัศนคติและความร่วมมือของคนในชาติกับการเผชิญหน้ากับปัญหาโรคระบาด ที่แน่นอนว่าจะสร้างรอยแผลลึกแก่ประเทศที่สภาพเศรษฐกิจไม่แข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากการระบาดทวีความรุนแรงจนยากจะรับมือดังเช่นที่เห็นตัวอย่างจากในหลายประเทศ


ข้อมูลอ้างอิง

  • facebook.com/covid19LesothoOfficialPage
  • Mohahlaulaairline.com
  • en.wikipedia.org/wiki/Lesotho
  • Africanews.com
  • facebook.com/covid19LesothoOfficialPage/
  • ewn.co.za/2020/03/27/lesotho-receives-covid-19-test-kits-from-billionaire-jack-ma
  • en.wikipedia.org/wiki/COVID-19_pandemic_in_Lesotho
  • facebook.com/covid19LesothoOfficialPage
  • SABC News

Writer

Avatar

นิธิตา เฉิน

นักเล่าเรื่องผ่านตัวอักษรและภาพถ่าย มีความสุขกับการคุยกับคนแปลกหน้าในที่แปลกถิ่น หลงใหลทุกสิ่งที่ exotic จนเปิดเพจอยากเล่า ชื่อ Exotique Geek

Scoop

ความเคลื่อนไหวสร้างสรรค์และน่าจับตาจากหลากวงการที่เราอยากให้คุณรู้

อ่านบทความภาษาไทยได้ที่นี่

As an educator who has the opportunity to give students a number of learning experiences, I strongly believe that the most important evidence of success in education management has to come from the students – how they reflect what they have learnt and felt.  

Looking into Thai education at the moment, I found that there is very little attention paid to the voices of the students despite the broad array of reflections that they give. Those of us who call ourselves ‘adults’ do not care enough about their opinions, while still believing in that old adage, ‘Children are the future of the nation.’

That is why today’s conversation with King’s College International School Bangkok (King’s Bangkok) is interesting because we would discuss with them over their event named ‘King’s Bangkok Education Forum 2022,’ a forum that invites leaders from various fields of work to come together to pass on their experiences to their audience of students along the theme ‘Career. Life. Social Values.’ The event includes Professor Sakorn Suksriwong DBA, Chairman of the Executive Committee of this international school, together with Mr. Ben-Vittawat Panpanich, an Executive Vice President of the school, and two of the Year 11 students ‘Marty’ Yosphat Srithanasakulchai and ‘Japper’ Chanudom Impat. They sat in a circle, side by side, to share what they had learned.

ถอดบทเรียน King’s Bangkok Education Forum ที่จัดโดยนักเรียน เพื่อตั้งใจส่งต่อโอกาสการศึกษาให้กับนักเรียนอีกกลุ่มในสังคม
King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

The two students joining us were, in fact, not just attendees of this first ever Education Forum for students at this young age, but also helped to organize the event and were highly involved from start to finish. Thus, the Education Forum is an event hosted by students, for students, that intends to create opportunities for other students in society which is novel approach. From the conception of the event and the selection of the speakers to the publicising of the event and the reception of reflections and feedback from the event, students were involved at every stage of the process.

We would like to invite you to consider and explore with us, ‘What kind of seeds did King’s Bangkok plant in the hearts of their pupils at this event?’

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

Career

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

A primary definition of success in life for many people would inevitably be professional success.

Over 30 years in Prof. Sakorn’s career, be it in teaching or business, his career can without doubt be considered one of success. Although in the heart of this teacher, there was one hole that needed to be filled.

“In Thailand, we have quite a few talents and experienced thought leaders, who are highly successful in academic, educational and professional fields. Some of them work in multinational organizations, many of them already have calendars filled with speaking engagements, but the only groups of people who have the opportunity to listen to those successful people speak are those at university or already working. The senior school student audiences do not have the opportunity to hear from these successful professionals, so this is something that I have always wanted to push for.” – Prof. Sakorn who opened our conversation helped us see the big picture and the original idea behind the Education Forum.

 “While I was teaching at Chulalongkorn University, I had the opportunity to initiate a Mentoring Program that connects successful and talented executives with tertiary learners to exchange ideas for the first time, and this mentoring program received the Innovation of the Year award from the Association to Advance Collegiate Schools of Business (AASCB), USA. That got me thinking ‘why can’t high school students have the same opportunities?’”

When the time was right, Prof. Sakorn and King’s Bangkok’s team did not hesitate and gathered student representatives like Marty and friends to form a special student committee to organize a joint Education Forum where all revenue from ticket sales without deducting expenses would be given to high school students in need as a scholarship, under the condition that King’s Bangkok’s students were fully involved in the process from start to finish.

“An event like this would not be too difficult for the school staff to organize themselves,” said Prof. Sakorn with a slight smile. “Our school pays attention to the three core values, namely; good manners, kindness, and wisdom. The main purpose of this event is to provide high school students with firsthand learning experience from the top-notch leaders about their future careers, work and life,  as well as giving  our students the opportunity to work and learn about organizing events at the same time.”

“Moreover, this is also a great opportunity to learn the value of compassion. We want to teach our children to be kind to themselves and to others in society as well.”

“Frankly, this kind of thing cannot be learned by rote, right?” Prof. Sakorn asks. “Children must absorb that feeling with their hearts and reflect by themselves. That is the reason why this Education Forum  was created as an experiment to let them experience kindness with their own hearts.”

“Another essential point is the content that the speakers shared. Whether it is about Ikigai; living with values according to Japanese philosophy; creating value for life through understanding cultures, taking a leadership role in world-class organizations; or discussions on learning, working and living a valuable life. The talks have helped pave the way for children having a strong foundation before moving forward in their working life”

Marty was the first to be invited to the team. Then, he was tasked with finding friends who shared the same ideology, managing to assemble a team of 22 people. One of the team members is Japper, another participant in this conversation who acted as an MC taking to the stage and dealing with the four experienced speakers.

The world of Year 11 students is about to change through the process of working as an adult for the first time in their life.

King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน
King’s Bangkok Education Forum เวทีเสวนาเรื่องอาชีพและอนาคต จัดโดยนักเรียนเพื่อนักเรียน

Life

“At first, I thought that the opportunity to listen to world-class educated people from Harvard, Stanford, Chicago, Yale and other really successful people on the global stage was very rare for me and my friends. So, I thought that I would like to try and take part, then I invited my friends to come with me not knowing what sort of responsibility I would have or how much I would learn.” Marty recalled his first impression having learned about the  school’s project.

“At the first meeting, they sit very blindly.” Mr. Ben, a graduate of the University of Cambridge and one of King’s Bangkok’s executives who is in charge of coordinating with the student committee, told the story jokingly. “The staff tried to explain to the children how the event would benefit them, but it wasn’t until I described how the event would benefit others. From that moment, I could see the sparkles in their eyes.”

“We tried to plan well, with support from Prof.Sakorn and the marketing team, so I felt confident,” Marty recalls the feeling when he and his friends saw the benefits of organizing the event. “But Japper was super excited.”

“Of course!” Japper jumps in with vigour at this point. “I was going to be an MC on stage. Who wouldn’t be excited? It is a great opportunity for me and all the students who have joined the team to become role models for the younger generation as well. The event is very powerful.”

Participating in the event means setting fundraising goals, creating strategies for selling tickets, promoting the event, and running queues on the event day itself.

For adults like us, it may sound very normal. Now, let’s take a time machine and go back to the first time we had to manage a big event involving a large number of people, such as; sporting events, or a prom. Then imagine how big this experience would be for high school kids?

“It was hard in the beginning to find the team.” Marty began. “We started by designing logos and art works together with the school’s marketing team. Though, finding time to work together is not so easy because we only have free time during lunch and after school. Thus, we often meet during breaks and have lunch together.”

“I like lunch meetings. When we sat in a circle, eating delicious food, and talking about work. For me, it’s much better than online meetings because there’s good food.” Japper cheerfully continued after his friend.

“Selling tickets was challenging. We posted online content. Even the invited speakers helped us promote. Additionally, our parents also helped us with this. Although we set the funding goal for supporting scholarships for 7 students because the number was pretty, we are all very happy that we exceeded our goal.”

Of course, the difficulty did not end at the planning stage. When it came to the day itself, both the people in public-facing positions like Japper, and behind the scenes, Marty, had to solve many problems head-on.

“Today my main task is taking care of the speakers,” Marty explains. “But while taking care of honoured speakers who will be sharing their valuable stories with us, I also have to take care of my team at the same time. I have to make sure each person performs his or her own duty and carry the event off successfully.”

Although this task is not an easy one; a taxing undertaking from start to finish; they both said that it was a great taste of life.

This event covers a broad range of subjects, with speakers coming to give a sense of their lives. They discussed ideas directly valuable to student audiences, from the issue of finding the meaning of life through the Ikigai principle and understanding life through cultural diversity to providing first-hand experience from successful role models and including how they prepared for university to how to find yourself and how to find the right career for you. More than the content, students like them get to practise exerting force to open the first door to adult life with the process behind the event itself.

“This event gives us a taste of adult life,” Japper commented. “As one of our speakers said on stage, the barrier between his ideal and real life came crashing down when he was attending university abroad for the first time. That was the first time he felt the need to face reality. It was very emotional. Luckily, his honesty also helps us to be less afraid of real life as well.”

“When looking superficially, we may see that a duck floats comfortably in the water, although under the water, that duck has to kick its feet vigorously to stay afloat.” Marty talked about what one of the speakers said “To me, it was as if every speaker presenting today was that duck, because underneath the surface of everyone’s success, there always is a story of determination, hard work, and unyielding focus.”

“Another interesting thing is that we got to work closely with our marketing team as well,” adds Japper. “At first, I wondered how adults could work so much, though I understand now.”

 “Where else can we find opportunities to do real work like this if it’s not given to me by the school?” Marty nods in agreement. “I think many of our team members have grown through this process. Initially, they were already good, but they improved even more.”

“Even though you keep complaining that you ran the whole event until your legs almost broke?” Japper teases causing the whole group to laugh heartily.

Social Values

While Marty and Japper only spoke to us for a short time it was clear to see that their experience had altered their outlook on life and that they had both grown as people and moved towards being functioning adult members of society.

Growth comes through a process of learning by doing, surrounded by supportive educators who watched as their students blossomed.

 Additionally, Prof.Sakorn finishes with a reflection on the big picture of how this event for small groups of people can play a role in the education system and for the overall benefit of this country.

 “If we step back and look at the big picture, our group of children are the lucky ones. They have the potential to achieve so much, thus, we have to sow the seeds of creating value for society, so that they have the opportunity to think about this as they grow older. The speakers who come to present at this forum are living proof that when we give something to others, we will receive that back in return.”

Because education is not just about enhancing intellectual power, providing students with a sense of fulfilment allowing them to realize their role in society is equally important.

“We are trying to create a new generation with leaders of change using a new learning process to create people who see the right goal and hold on to the right values. That is what Thai education should offer to the learners, not just academic excellence.”

“Education Philosophy in England, the model of which King’s Bangkok  follows, tells us that in addition to academic excellence, there are two other ingredients that are essential to shaping young people into well-rounded individuals: diligence and a blended curriculum, including music, art, sports, and more. While complementary activities help build social and personal preferences, comprehensive attention will support children to grow up to be happy adults, and learn to overcome obstacles.” The executive lecturer concluded.

But the energetic Japper couldn’t help but add,

“I think many children don’t even know how important social values are. Though, after listening to the experiences of all speakers on stage, I understand that success is not just the matter of being respected, it is also about giving something back to others.”

This conclusion from Japper showed us that learning methods that do not focus on memorisation, but instead on hands-on work help to make  someone’s heart to really grow in a fantastic direction

Moreover, giving children the opportunity to speak, act, and make changes, as teachers and staff at King’s Bangkok have done and shared their results with us through this interview. This would be a good example for adults and even teachers around the country to be open, to listen more, and to give opportunities for their own learners to take action, stand up, and learn from their mistakes.

It matters not what the results will be, the hands-on learning that takes place throughout the process is also an important foundation for preparing students moving towards their dream university and life with goals and early success that is not just about “receiving” but also “giving.”

Writer

Avatar

เกวลิน ศักดิ์สยามกุล

นักออกแบบ-สื่อสารเพื่อความยั่งยืน ที่อยากเล่าเรื่องสิ่งแวดล้อมผ่านชีวิต บทสนทนา และแบรนด์ยาสีฟันเม็ดเล็กๆ ของตัวเอง

Photographer

Avatar

ปฏิพล รัชตอาภา

ช่างภาพอิสระที่สนใจอาหาร วัฒนธรรมและศิลปะร่วมสมัย มีความฝันว่าอยากทำงานศิลปะเล็กๆ ไปเรื่อยๆ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load