ท่ามกลางกระแสภาพยนตร์จากแดนภารตะ ทำให้ผมนึกย้อนไปยังสถานที่หนึ่งในประเทศอินเดีย แต่ให้อารมณ์ดังสถานที่ในยุโรป ลบภาพความวุ่นวายในเมืองหลวงไปได้ทันที ที่นั่นคือ เมืองเลห์ ในแคว้นลาดักห์ ซึ่งหลาย ๆ คนมักรู้จักในชื่อ ‘ทิเบตน้อย’

จุดเด่นของที่นี่คงหนีไม่พ้นทิวเขา สภาพภูมิประเทศมีเทือกเขาหิมาลัย อีกทั้งยังมีทะเลสาบ Pangong ทะเลสาบน้ำเค็มที่อาจกล่าวได้ว่าอยู่ในระดับสูงที่สุดของโลก สะท้อนสีสันที่แตกต่างกันออกไป เนื่องจากแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบในแต่ละเวลา เป็นที่น่าดึงดูดใจ และยังทำหน้าที่เป็นอาณาเขตของจีนกับอินเดียอีกด้วย 

อีกหนึ่งสิ่งที่เค็มนอกจากทะเลสาบ นั่นคือ Butter Tea เครื่องดื่มสุดฮิต หน้าตาเป็นมิตรคล้ายชานมปกติ แต่ไม่ค่อยถูกจริตกับลิ้นผมสักเท่าไหร่นัก แต่อย่างน้อยความเค็มและไขมันจากเนยก็ทำให้ร่างกายอบอุ่น และป้องกันปากแห้งได้ดีเลยทีเดียว

การนั่งรถผ่าน Khardung La Pass ถนนที่สูงที่สุดในโลก ทำให้ผมเกิดอาการมึนและปวดหัว เนื่องจากอากาศและออกซิเจนที่เบาบาง (มึนจนกระทั่งเซหัวโขกประตูรถ ซ้ำเติมอาการเดิม) โชคยังดีที่อาการไม่หนักถึงกับต้องให้ออกซิเจน ถังออกซิเจนเป็นอุปกรณ์สามัญประจำรถที่พบเห็นได้ทั่วไป มีไว้สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่ชินกับสภาพอากาศ โปรดใช้ชีวิตให้ช้าลงที่นี่ เพราะเป็นวิธีที่จะไม่ต้องเผชิญกับภาวะ Altitude Sickness 

เครื่องเติมน้ำมันที่นี่ดูแปลกตาไปมาก แต่ยังคงทำหน้าที่จ่ายน้ำมันให้รถของพวกเราพอวิ่งต่อไปได้ พายุหิมะทำให้การเดินทางลำบากขึ้นเล็กน้อย และต้องใส่โซ่กันลื่นให้กับรถยนต์เพื่อความปลอดภัยอุบัติเหตุรถไถลลงเขามักมีให้เห็นเป็นระยะ ๆ ในบริเวณเขาชัน ระหว่างทางเราพบสัตว์หลายชนิด ทั้งอูฐ วัว แพะ แต่ที่รู้สึกแปลกตา ก็คือเจ้า Marmot สัตว์ที่มีหน้าตาคล้ายกระรอกขนาดใหญ่ ท่าทางคุ้นชินกับบรรดานักท่องเที่ยว ยืนเป็นนายแบบอย่างไม่อายใคร 

หากถามว่าอยากกลับไปเที่ยวที่ไหนอีกครั้งในชีวิต ที่นี่คงจะเป็นหนึ่งตัวเลือกที่ผมอยากกลับไปเยือน หากปอดของผมยังแข็งแรง

Writer & Photographer

Avatar

พัสกร ชุมศิลป์ศิริ

นักเรียนสถาปัตย์หน้าพระลาน รักการถ่ายภาพและท่องเที่ยว กำลังค้นหาแรงบันดาลใจ จึงอยากลองทำสิ่งใหม่ ๆ นอกจากการเขียนแบบ

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

นี่เป็นการมาทะเลครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่เราก็ยังไม่ลงเล่นน้ำเหมือนเดิม เราใช้เวลากับการเดินริมชายหาด ปล่อยให้ธรรมชาติ สายลม แสงแดด ปะทะร่างกาย ปล่อยให้ใจล่องลอยไปกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งและแสงสว่างของพระอาทิตย์ นอนอ่านหนังสือเล่มที่อยู่บ้านแล้วอ่านไม่จบสักที และทั้งหมดนี้ทำให้ใจเย็นลงได้มากทีเดียว

อีกหนึ่งสิ่งที่เราชอบมาก ๆ คือการสังเกตผู้คนและบรรยากาศริมชายหาด แล้วเราก็ตัดสินใจลุกขึ้น เดินลงไปเล่นริมชายหาด ตลอดการเดิน เราพบผู้คนในอิริยาบถแตกต่างกันไป มีทั้งเสียงหัวเราะ ความสนุกสนานของเด็ก ๆ ที่ตื่นเต้นกับการวิ่งเข้าหาคลื่น เสียงของน้องหมาที่กำลังวิ่งเล่น หรือบางคนก็นั่งเงียบ ๆ เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกให้ผ่านพ้นไป 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนทั้งชายหาดเฝ้ารอร่วมกัน คือ พระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าซึ่งฉายแสงสีนวล ก้อนเมฆ ท้องฟ้า และน้ำทะเล กำลังผสมผสานเป็นสีเดียวกันราวกับกำลังเต้นระบำ เราประทับใจกับสีท้องฟ้ามาก เพราะมันคือสี Vanilla Sky แบบที่เราชอบ เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เพียง 10 นาทีที่ไม่ว่าจะทำกิจกรรมใด ๆ อยู่ก็ต้องหันมามอง 

สำหรับเรา นี่ถือเป็นช่วงเย็นของวันที่ดีมาก ๆ เป็นความรู้สึกของการพักผ่อนอย่างแท้จริง เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เราได้หยุดมอง ได้ทำความเข้าใจกับตัวเอง ปลดปล่อยร่างกายไปตามความรู้สึก เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ยังคงอยู่ในใจเสมอ เพราะทำให้พลังงานภายในจิตใจของเราเพิ่มขึ้น จนพร้อมจะกลับไปลุยงานอันหนักหน่วงได้อีกครั้ง 

ขอบคุณนะพลังงานธรรมชาติ 

Write on The Cloud

Photo Essay

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะส่งสมุดลิมิเต็ดอิดิชัน จาก ZEQUENZ แบรนด์สมุดสัญชาติไทย ทำมือ 100 % เปิดได้ 360 องศา ให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

อภิชาติ รุ่งแสงวีรพันธ์

อภิชาติ รุ่งแสงวีรพันธ์

สถาปนิกชุมชนที่สนใจงานออกแบบสภาพแวดล้อมของเมืองและชุมชนอย่างมีส่วนร่วม เพราะเชื่อว่าทุกคนสามารถออกแบบได้ รวมถึงชื่นชอบการนั่งฟังคุณลุง คุณป้า เสนอแนะไอเดียต่าง ๆ ผ่านสิ่งที่อยากให้เกิดขึ้นจริง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load