ไม่อยากให้คุณคาดคิดไปก่อนว่า โจ๊ก So Cool หรือ กรภพ จันทร์เจริญ ต้องชงมุกฮาตลอดบทสนทนานี้

จริงอยู่ว่าภาพความฮาเป็นคาแรกเตอร์ติดตัวของเขาอย่างชัดเจน ตั้งแต่เป็นนักร้องนำวง So Cool

ไม่ว่าใครก็ติดตามิวสิกวิดีโอหลายตัวที่เขาทำอะไรบ้าๆ ไม่ว่าจะเป็นสวมแว่นตาดำน้ำตาไหลพรากขนาดต้องใช้แก้วมารอง หรือเขียนบนเปลือกตาทั้งสองว่า Love You ไปจนถึงกินซิมโทรศัพท์ และขี่ควายวิ่งไล่แฟนเพลง

ไหนจะเป็นบทบาทสุดเพี้ยนชนิดคนดูหัวเราะตัวงอจากภาพยนตร์แทบทุกเรื่องที่เขาแสดง ซึ่งผลงานล่าสุด ภาพยนตร์เรื่อง มิสเตอร์ดื้อ กันท่าเหรียญทอง ก็เป็นหนึ่งในนั้น 

และยังไม่รวมถึงการรับสมอ้างเป็น ‘บร๊ะเจ้าโจ๊ก’ ของชุมชนชาวเน็ต

แม้ระยะหลังๆ เขาผันตัวมาเป็น YouTuber และหันมาเอาดีทางโซเชียลเน็ตเวิร์ก ก็ยังเน้นตลกชนิดรัวตบมุกโดนใจเรียกยอดไลก์ยอดแชร์ถล่มถลาย

จนกลับกลายเป็นเรื่องที่คนต่างคาดหวังว่า โจ๊ก So Cool จะมาแบบไม่ฮาไม่ได้

แต่เมื่อเรามีโอกาสได้คุยกับเขาสบายๆ ชนิดที่ให้เขาได้ยุติบทบาทหน้าฉากสักพัก จึงได้ทำความรู้จักเขาในมุมใหม่ 

เพราะภายใต้ใบหน้าตลกหน้าตาย ซ่อนความคิดและความรู้สึกที่ตกตะกอนจากประสบการณ์ชีวิตสุดโต่งไม่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นการเป็นเด็กบ้านนอกที่ฝ่าฟันให้ได้เป็นที่หนึ่งบนเวทีประกวดเพื่อเข้าค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ ได้รับชื่อเสียงและความสำเร็จเร็วเกินไปจนหลงระเริง ไม่นานนักกลับดิ่งลงเหมือนลิฟต์สลิงขาด เข้าหาที่พึ่งทางจิตวิญญาณจนอยู่ในสังคมไม่ได้ กลับมาดังอีกครั้ง แต่ตัดสินใจขอยุบวง ฯลฯ

รวมไปถึงแพสชันในเรื่องที่คนว่าบ้าแต่กลับได้ดี และอีกหลายเรื่องราวที่มีในใจซึ่งไม่ค่อยได้บอกใคร

ประสบการณ์ดีระคนร้ายกล่อมเกลาให้วันนี้เขามีชีวิตที่ ‘นิ่ง’ และบทบาทในชีวิตจริงคือการเป็นคุณพ่อลูกสองที่รักครอบครัวเหนือสิ่งอื่นใด (หลังจบการสัมภาษณ์เขาก็รีบขอตัวไปรับลูกสาวที่โรงเรียนทันที)

ระหว่างสนทนา เขายังคงสนุกกับการเล่าเรื่องราวอย่างลื่นไหล หากเราสังเกตได้ว่าคำตอบที่เขาเอ่ยมานั้นล้วนมาจากการครุ่นคิดจนเข้าใจแก่นแท้ของชีวิตแล้ว

ใต้หน้ากาก บร๊ะเจ้าโจ๊ก ที่ซ่อนแพสชันในเรื่องที่คนว่าบ้าแต่กลับได้ดี กับเรื่องในใจที่ไม่ค่อยบอกใคร
ใต้หน้ากาก บร๊ะเจ้าโจ๊ก ที่ซ่อนแพสชันในเรื่องที่คนว่าบ้าแต่กลับได้ดี กับเรื่องในใจที่ไม่ค่อยบอกใคร

วันนี้ชื่อของ โจ๊ก So Cool เป็นที่รู้จักในหลายบทบาท ทั้งนักร้อง นักแสดง คอมเมนเตเตอร์ ยูทูเบอร์ อยากรู้ว่าก่อนจะมีวันนี้ คุณตั้งหมุดหมายในการเข้ามาในวงการอย่างไร

ผมต้องการเข้ามาในฐานะวงร็อกเท่านั้น ชัดเจนเลย อยากเป็นวงร็อกที่ออกเทปกับแกรมมี่ แต่งเพลงเองทั้งหมด นั่นคือความฝัน แล้วก็ได้ทำ ถือว่าบรรลุเป้าหมายที่ทุ่มเทมาแต่เด็ก 

เส้นทางการเข้าแกรมมี่ยากง่ายแค่ไหนสำหรับเด็กในวันนั้น

ยากมากครับ แต่คุ้มค่า ยากตรงที่ว่าเขาจะรับไหม เพราะว่าใครก็อยากเข้ามา นักร้องนักดนตรีส่งเทปเดโมเข้ามากันทั้งนั้น  วิธีที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเราทำได้คือ ประกวดให้ชนะ มันเป็นทางลัดและวิธีที่ง่ายที่สุดในยุคนั้น ต้องประกวดเวทีใหญ่ระดับประเทศและได้ที่หนึ่ง แล้วเขาจะให้ความสำคัญ ให้ความสนใจ หรือมีเครดิตที่จะขอเข้าค่ายเพลงได้

เราฝึกฝนกันมาเป็นร้อยเวที ประกวดใหญ่ๆ ห้าถึงหกครั้ง สุดท้ายพอได้ที่หนึ่งของประเทศก็เอาเครดิตนี้ไปสมัคร แกรมมี่จึงรับไว้เป็นเด็กฝึกหัด แต่ไม่ได้การันตีว่าจะให้ออกอัลบั้ม ถ้าทำผลงานได้ดีก็มีโอกาส เราก็ใช้เวลาประมาณสองปี และขออยู่กับค่ายเล็กที่เขาให้ความสำคัญเรา ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่อยู่กับค่ายอัพจี

วันที่วง So Cool ก้าวมาถึงจุดสูงสุดที่หวังไว้ ผลงานที่ออกมาสมใจรอคอยไหม

ชุดแรกดีครับ มีเพลงดังคือ คนเจียมตัว คาแรกเตอร์ของวงตอนแรกมีแฟนคลับเป็นกลุ่มเด็กผู้หญิงนะ แต่มีอายุสั้นมาก ประมาณหนึ่งปีที่มีเด็กนักเรียนวิ่งไล่รถตู้ กรี๊ดกร๊าดขอถ่ายรูป เป็นป๊อปร็อกกลางๆ  เรียกว่าเป็นช่วงก่อนจะพลิกตัวเองเป็นแนวซึ่งตอนนั้นเรียกว่า ‘เสี่ยว’

เป็นมาเป็นไปอย่างไรถึงมาทางแนว ‘เสี่ยว’ ที่ว่านี้ได้

เราตั้งใจระดับหนึ่ง เป็นคาแรกเตอร์คล้ายๆ จิ๊กโก๋ร้องเพลง กวนๆ เราก็สนุกกับมัน แต่กลับเปลี่ยนกลุ่มคนฟังโดยที่เราก็ไม่ได้อยากเลือกกลุ่ม ตอนนี้กลายมาเป็นร็อก คอนเสิร์ตมีแต่เด็กผู้ชาย มีความรุนแรง เพลงก็มีสีสันเป็นลูกทุ่งร็อก คาแรกเตอร์ชัดเจน เราออกไปเล่นตามต่างจังหวัดมากขึ้น อาจไม่ใช่กลุ่มหรูหรา แต่กว้างขวาง ซึ่งเราพอใจ

การประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อยทำให้หลายคนหลงระเริง ได้ยินว่าคุณเองก็เป็นเหมือนกัน ถึงกับเรียกมันว่าเป็นโรค ‘หวัดศิลปิน’

โรคนี้มีจริงนะ แต่เราไม่รู้ว่ามีทางการแพทย์หรือเปล่า (ตอบหน้าตาย) พูดรวมๆ แล้วกันว่าเวลาที่คนดังมากๆ สิ่งแวดล้อมมันพาไป บางทีประสบความสำเร็จเร็ว ไม่ได้เห็นชีวิตเหมือนคนอื่นว่าเขาเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะจบปริญญา กว่าจะสมัครงาน ไต่ระดับตำแหน่ง ผ่านความยากลำบากในการเอาชนะเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย เพราะเมื่อเราเป็นศิลปิน เราไม่ได้ผ่านการเรียนรู้ตรงนั้น อายุสิบเก้ายี่สิบอยู่ดีๆ ประสบความสำเร็จ มีเงินแบบก้าวกระโดด ซื้อของแพงได้ คนอวยเกินเหตุ เรื่องพวกนี้เป็นพิษที่รุนแรงมาก

ผมไม่พูดว่าใครเป็นยังไง แต่กรณีของผมคือใช้เงินสิ้นเปลือง มองตัวเองว่าเป็นศิลปิน เพราะคนรอบตัวทำกับเราแบบนั้น เพื่อนเก่าก็หันมาคุยกับเราอีกภาษา ยกยอ ส่วนตัวเราเองก็ไม่รู้ตัว เวลาไปแฮงเอาต์กับเพื่อน กับรุ่นน้อง ก็เริ่มแจกเงิน ซึ่งทำโดยที่ไม่ได้พยายามอัพตัวเองนะ ไม่รู้ด้วยว่าดีหรือไม่ดี แต่มันเป็นไปเอง

โรคนี้มีทางหายไหม

โรคนี้จะหายได้ด้วยการตัดท่อน้ำเลี้ยงต่างๆ นั่นคือช่วงขาลงของเรา เปรียบให้เห็นภาพคือลงแบบรถคว่ำเลย ถ้าวิเคราะห์ก็เกิดจากออกอัลบั้มต่อเนื่องเกินไป ของเก่าก็ยังอยู่ในตลาด ทำให้คนไม่ได้ตื่นเต้นกับผลงานใหม่ และของเก่าทำไว้ดีเกินไป ของใหม่ก็ออกมาง่ายอีก รวมถึงการออกนอกเวย์เกินไป เล่นตลกแบบไม่คิด พอมันล้นก็เลยกลายเป็นตัวตลกจริงๆ

ตัวตลกแบบเท่ๆ กับตัวตลกไม่เหมือนกันนะ เราเป็นตัวตลกแบบหลังที่เพลงเริ่มไม่ดัง จากที่คนเคยเห็นแล้วตื่นเต้น กลับมีกลุ่มวัยรุ่นเจนใหม่หัวเราะเยาะ ไม่ได้หัวเราะแบบเจอตลกซูเปอร์สตาร์นะ แต่เป็นหัวเราะเยาะแบบตัวตลกเดินผ่าน ทำให้เราป่วยเป็นอีกโรคคือ โรคกลัวคน

ใต้หน้ากาก บร๊ะเจ้าโจ๊ก ที่ซ่อนแพสชันในเรื่องที่คนว่าบ้าแต่กลับได้ดี กับเรื่องในใจที่ไม่ค่อยบอกใคร

โรคกลัวคนที่ว่านี้เป็นยังไง 

เรื่องนี้ไม่ค่อยได้พูดที่ไหนเยอะ แต่จริงๆ เป็นอยู่ช่วงหนึ่ง น่าจะเป็นปีเลย เวลาออกไปนอกบ้านบางครั้งจะได้ยินเสียงในจินตนาการว่ามีคนด่าอยู่ แต่จริงๆ ไม่มี พาแฟนไปกินข้าว ไปร้านนม เห็นวัยรุ่นเยอะก็กลัวเขาด่า กลับบ้านเลย เป็นหนักอยู่ เพราะว่าเราทำตัวไม่ถูก เราเจอเรื่องนี้อยู่พักหนึ่งเลย

เพราะโรคกลัวคนนี่หรือเปล่าที่คุณเคยเล่าว่าถึงกับต้องหลบหนีผู้คนไปนั่งสมาธิอยู่คนเดียว

การไปนั่งสมาธิไม่ได้มาจากเรื่องนี้ แต่มาจากความล้มเหลวในช่วงเดียวกัน เป็นความล้มเหลวทางอาชีพในทุกทาง ไม่มีคนจ้างงานคอนเสิร์ต ทำค่ายเพลงติดลบ ขาดทุน โดนตักเตือนว่าอาจไม่ได้ไปต่อ ซึ่งตอนนั้นเพิ่งดังได้ไม่นาน แล้วอยู่ดีๆ ก็ไม่ดัง 

การลงของเราไม่ได้เป็นแบบขั้นบันได มันเหมือนลิฟต์ตก จึงเศร้ามาก ปรับตัวไม่ทัน จากโรคกลัวคนก็กลายเป็นมีอาการซึมเศร้า ร้องไห้ โทษฟ้า โทษโชคชะตา พอคุยกับแม่ แม่ก็บอกว่าเป็นวงล้อของบุญ พอเราใช้หมดปุ๊บมันก็หมด แต่ผมว่าไม่แฟร์

ผมค้านแม่ว่า ถ้าจะเป็นแบบนี้ สู้ให้เราไม่ได้ขึ้นไปแต่แรกดีกว่า เราจะมีความสุขกับชีวิต ไม่ใช่เคยมีชื่อเสียง มีเงิน มีคนคอยเอาอกเอาใจ แล้วตกลงมา ต้องกลับไปหาอาชีพใหม่ มันไม่โอเคกับเราเลย ตอนนั้นมีเพื่อนๆ นอกวงการแนะนำว่าช่วงออกพรรษาให้ทำบุญโดยไม่กินเหล้าสามเดือน ซื้อหนังสือพระมาอ่าน เราก็ทำจนถึงขั้นอิน ลืมโลกใบนี้ไปเลย

ช่วงนั้นอินธรรมะขนาดไหน

เราอินมาก ไปนั่งสมาธิในป่าคนเดียว หนักจนคนอยู่ด้วยไม่ได้ เพราะเหมือนอยู่กับพระ ใครมาก็ไปสอน นั่นเป็นเพราะเรายังไม่เข้าใจธรรมะอย่างแท้จริง หนังสือที่เราอ่านเป็นหนังสือระดับพระ ไม่ใช่หนังสือสอนคนให้ใช้ชีวิตเป็นฆราวาส พอเราไปปฏิบัติแบบนั้นก็อยู่ในสังคมไม่ได้ คนอึดอัด แต่ทั้งหมดทั้งมวลมีข้อดีเยอะ คือลืมความอยากได้อยากมีไปทั้งหมด

สุดท้ายทางค่ายเรียกกลับไปประชุมทำอัลบั้มใหม่ เขาไม่ได้ไล่ออก แต่ให้ทำต่อ ผมก็ไม่ได้ดีใจมากนัก เพราะปล่อยวาง ไม่ยินดีและยินร้ายกับชีวิตแล้ว เลยตอบไปว่า ‘อ๋อ ให้ทำเหรอครับ แล้วที่เคยบอกว่าติดลบล่ะ (ทำเสียงเรียบ) ผมยังทำได้เหรอ ถ้าเกิดทำไม่ได้หรือพวกพี่ไม่สะดวกผมกลับบ้านได้นะ’ ตอนนั้นเพื่อนเหวอเลย แต่พอกลับมาเพลง เหตุผลที่ไม่อยากเป็นเพื่อนเธอ ก็ฮิตติดชาร์ตอันดับหนึ่งเลย

การกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้งไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกวง แต่แล้วทำไมวันหนึ่งคุณถึงเลือกที่จะเลิกเป็นนักร้องและยุบวง ทั้งที่เดิมเป็นหมุดหมายสำคัญของชีวิต

เพราะวันหนึ่งเราตัดสินใจเลือกครอบครัวอย่างจริงจัง ผมคบกับแฟนในช่วงขาลงที่เล่าให้ฟัง เราตกลงกันว่าจะทำธุรกิจเล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง พอถึงช่วงกลับมาดังก็มีลูกเล็กๆ ทำให้ต้องไปทัวร์คอนเสิร์ตตลอด ไม่อยู่บ้าน ทะเลาะเบาะแว้ง ไม่เข้าใจกัน เราเป็นเด็กต่างจังหวัดเลยรู้สึกว่าผู้ชายต้องทำงาน ผู้หญิงต้องเลี้ยงลูก ก็เราเป็นนักร้องมาแต่แรกนะ เราเห็นแก่ตัวมาก

ยิ่งไปเล่นหนังหรือ ATM เออรัก..เออเร่อ ยิ่งดังอีก ดังสองทาง หนักเลย ไม่อยู่บ้าน ยิ่งไม่เข้าใจกัน เราลืมธรรมะไปหมดเลย เราคัมแบคแล้ว หวงแหนชื่อเสียง นี่ฉันอุตส่าห์สู้มาเพื่ออาชีพเงินทอง แฟนจะมาเรียกร้องอะไรอย่างนี้ เรื่องมันยาวมาก 

แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าจะเลือกครอบครัว เราเลยต้องตัดอะไรสักอย่าง ที่เสียดายที่สุดคือเลิกเป็นนักร้อง เพื่อให้มีเวลาดูแลครอบครัว ตรงนี้ดราม่านะ เราต้องปล่อยมือข้างใดข้างหนึ่ง ซึ่งจะโหดร้ายกว่าถ้าปล่อยมือจากลูก

ความรู้สึกที่ต้องปล่อยมือข้างที่เคยเป็นชีวิตจิตใจมันเป็นอย่างไร

ทรมานที่สุดครับ เราเลือกที่จะยุบวง ไม่ได้ยุบทันที แต่ไม่ว่าอย่างไรในเรื่องนี้เราก็เป็นตัวร้ายของวง เราต้องบอกเพื่อนว่าขอสองปี ให้ทุกคนเตรียมตัวดูแลตัวเองนะ ระหว่างนั้นเราก็ไปทำงานกับเขา ส่วนภรรยาก็อยู่ด้วยความโศกเศร้า รอให้ถึงวันนั้น ช่วงที่ว่านี้ผมเจอเรื่องหนักๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง ที่เคยป่วยอะไรนั่นหายสนิทเลย

การทิ้งอาชีพหลักมาอย่างนั้น แสดงว่าคุณมีแผนชีวิตที่ดีกว่าแล้ว

ไม่มีแผนใดเลยครับ ที่เราเลือกคือลูกและครอบครัว ณ เวลานั้นไม่กลัวเรื่องอาชีพเลย เพราะทุกข์กับปัญหาที่เกิดขึ้น เราอยากหลุดจากทุกข์นั้น ไม่สนใจว่าจะจนจะรวย เหมือนคนป่วยโรคร้ายแรง เขาแค่อยากหาย อยากกลับมาเดินได้ เขาไม่เอาอะไรแล้ว เราเป็นแบบนั้น เป็นคนที่อยู่ในความทุกข์ใหญ่มาก จึงไม่สนใจเรื่องอื่นเลย

ตอนตัดสินใจยุบวงยังไม่มีภาพยนตร์เรื่องไหนที่เราเล่นฉายเลย นั่นหมายความว่า ไม่มีใครรู้เลยว่าปีหน้าหนังจะดังไหม และความคาดหวังของเราเองก็ต้องไม่มีด้วย เพราะเราเป็นนักร้อง เราไม่คิดจะเปลี่ยนอาชีพ แต่สุดท้ายภาพมันกลายเป็นว่าเราเลิกร้องเพลงไปเป็นนักแสดง ทั้งที่จริงตอนนั้นเราจะเลิกร้องเพลงไปขายอาหารด้วยซ้ำ แต่ปรากฏว่าจังหวะเวลามันได้ ระหว่างสองปีนั้นหนังที่เล่นไว้ดังเรื่อยๆ พอยุบวงก็มีอาชีพใหม่ เป็นโชคชะตา เพราะเรื่องนี้แบบนี้ไม่มีใครรู้ก่อนเลยว่าจะเป็นอย่างไร

โจ๊ก So Cool

การเลือกครอบครัว ทิ้งงานที่รัก มันดีอย่างที่คิดไหม

ไม่เลย เราก็ยังทะเลาะกันต่อ เพราะอายุน้อยและเด็กมาก เราจัดการตัวเองไม่เป็น หนังประสบความสำเร็จ คิวงานก็แน่นอยู่ดี เราไม่แพลนอะไรเลย ความสำเร็จมา ความหวงแหนอาชีพก็เกิดอีก เรารู้สึกว่ามันมีคุณค่า ก็ไม่เข้าใจแฟนอีก เกือบสองปีกว่าจะเข้าใจและจัดการได้ ตอนหลังก็เริ่มคัดงาน เรียนรู้ไปเรื่อยๆ กว่าจะเข้าที่ก็เมื่อไม่นานมานี้เองครับ เมื่อลูกโตขึ้น อยู่เป็นเพื่อนแม่เขาได้ ด้วยรายได้ที่มากขึ้นก็ช่วยซัพพอร์ตครอบครัว

เมื่อปลีกตัวออกจากวงการเพลงมาเป็นนักแสดงเต็มตัวนับเป็นการเปลี่ยนวงการ มีความท้าทายแค่ไหน

มันไม่ท้าทายเท่าตอนประกวดดนตรีเข้ามาแกรมมี่ เพราะมีคนรู้จักเราอยู่แล้ว ที่ท้าทายน่าจะเป็นเรื่องแสดงอย่างไรให้สมราคาที่สุด ผมเครียดเรื่องการรับเล่นภาพยนตร์มาก บางทีคนมองว่าเราหยิ่งก็ต้องปล่อยให้เป็นไป แต่ที่เราเลือกรับงานเพราะอยากทำงานคุณภาพให้คนดูไม่ผิดหวัง ไม่อยากเล่นเรื่อยเปื่อย เป็นการตอบแทนคนดู ผลงานภาพยนตร์ถึงออกมาน้อย 

อีกเรื่องที่คุณชอบแต่ไม่ค่อยมีคนรู้คือ การเขียน และคุณเคยมีหนังสือของตัวเองด้วย

เมื่อก่อนผมชอบเขียนไดอารี่ออนไลน์ เขียนเล่าเรื่องตลกของตัวเอง แล้วคนเกิดชอบ เลยฮิตขึ้นมา คอมเมนต์เยอะแยะไปหมด แต่ในวันนั้นเราไม่รู้ว่ามันจะมีค่า ไม่รู้ว่าควรเก็บ เรื่องที่สนุกๆ ก็หายไป โดนลบไปหมดแล้ว หาไม่ได้ ที่เก็บไว้ได้คือครั้งที่เคยรวมเล่มเป็นหนังสือ เขาเรียกผมว่าบร๊ะเจ้า น่าเสียดายที่ช่วงเวลานั้นช่องทางการติดตามเราไม่ค่อยมี หนังสือเลยไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร

หลายคนสงสัยว่า ‘บร๊ะเจ้าโจ๊ก’ มีที่มายังไง ใครเป็นคนตั้งฉายานี้ให้คุณ

คำนี้มาตั้งแต่ยังอยู่วง So Cool มันเป็นคำล้อตอนที่เราเสี่ยวนั่นแหละ เราเป็นตัวตลกแล้วเขาอำกัน เอาภาพเรามากราบไหว้บูชา ซึ่งจริงๆ มันคือการประชดแบบ โห นี่คือบร๊ะเจ้า คือคนบ้า ก็เหมือนว่าเราเป็นคนบ้านั่นแหละ เล่นไปเล่นมาคนไม่รู้ก็เยอะ เขาก็นึกว่าเป็นแฟนคลับ เล่นไปเล่นมาก็ดังในทางบวก ถ้าคุณไปทำอย่างนั้นกับศิลปินคนอื่น อาจทำลายเขาได้ เขาจะน้อยใจว่าเขาไม่ได้เป็นตลกนะ

แต่คุณมาเล่นกับคนที่เป็นตลก ผมก็ไม่เขิน ผมยอมรับ กลายเป็นพระเจ้าขึ้นมา พอนักข่าวมาสัมภาษณ์ ‘บร๊ะเจ้าโจ๊กครับ’ ผมตอบทันที ‘อ๋อ ว่าไงครับ ก็ลูกศิษย์ของผม ลัทธิผมใหญ่โต’ เขาก็สนุกกันใหญ่ กลายเป็นกระแสบวกขึ้นมาในช่วงที่เวลาลงตัว ทำอะไรก็ดีไปหมด เพลงก็ประสบความสำเร็จพร้อมกัน ช่วงหนึ่งจึงดังเปรี้ยงปร้างเลย คำนี้ฮิตมาก วิกฤตก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโอกาส ไม่ว่าคำนี้จะเกิดจากการเย้ยหยันหรืออะไรก็ตาม แต่มันกลับกลายเป็นดี

คุณเป็นคนไวต่อความรู้สึกอยู่แล้ว เมื่อแรกเริ่มมันคือการเย้ยหยัน คุณรับมือกับมันอย่างไร

ตอนนั้นเหมือนมันชาไปหมดแล้ว มันเข้ามาแบบไม่แทงใจมากนัก ถ้ามาพูดว่า ‘กระจอก’ อย่างนี้มันรู้สึก แต่พอมาอำแบบนี้มันเบา ก็เลยเล่นไปด้วย

สุดท้ายกลายเป็นว่าคุณดังในโซเชียล ก็เลยเอาตัวเข้าไปอยู่ในโซเชียลด้วยเลย

บังเอิญครับ เพราะเป็นยุคที่ทุกคนเข้าถึงโซเชียลกัน คนส่วนใหญ่ติดมือถืออยู่แล้ว ผมก็เหมือนคนทั่วไป เล่นมาตั้งแต่ MSN Hi5 มา Facebook Instagram มา Twitter ช่วงท้ายที่ลองเล่นเพราะ คุณโอปอล์ ปณิศรา ชวน 

เล่นไปมีคนตามหกพันคน เราก็บ่นว่านี่เป็นนักร้องจริงเหรอเนี่ย ทำไมไม่มีใครอยากฟอลโลว์เลย คนเขาก็ทวีตจนเกิดกระแสต่อเนื่องถึงวันนี้ รู้ตัวอีกทีเราก็เป็นคนถนัดโซเชียลไปแล้ว และกลายเป็นคนเข้าใจโซเชียล เรียกว่าจับทางถูกว่าพูดแบบไหน คลิปแบบไหน คนจะฮา

เลยผันตัวเองมาเป็นยูทูเบอร์เต็มตัว 

เป็นเพราะผมจับทางออกว่าการเป็นยูทูเบอร์ เราต้องหาธรรมชาติว่าเราถนัดอะไร ผมถนัดทำอาหารไทยในครัวแบบง่ายๆ แล้วก็เล่นตลกโชว์ไป นี่คือธรรมชาติที่สุด คนตัดต่อก็เป็นน้องชายแท้ๆ รู้ทางมุกของพี่ว่าต้องการนำเสนออะไร พอเขาตัดต่อก็เน้นตรงนั้น มันจึงออกมาดีมาก มีซิกเนเจอร์ของเรา ถ้าเอาอย่างมาอื่นมาลงคนจะด่า เพราะเขาจะดูแบบนี้ สุดท้ายมียอด Subscribe ถึงสองแสน มีรายได้จาก YouTube แต่น้องชายมีเหตุจำเป็นต้องไปประกอบอาชีพอื่น เลยต้องเลิกไป จะจ้างใครมาก็วุ่นวาย เลยต้องพับไปก่อน เสียดายมาก แต่ก็มีแพลนว่าจะทำช่องยูทูบใหม่ให้ลูกทั้งสองคน

โจ๊ก So Cool
โจ๊ก So Cool

ถึงจะบอกว่าตัวเองถนัดโซเชียล แต่ก็ไม่วายเจอดราม่าหนักจนได้

ดราม่าเบาๆ ก็มีตลอดเวลาครับ แค่ไม่เป็นข่าว ที่เป็นเรื่องใหญ่เกิดจากที่บางทีเราลืมว่าเรามีคนหลากหลายตามอยู่ หนึ่งจุดเจ็ดล้าน ลืมว่ามันไม่ใช่ที่ส่วนตัวของเรา บางทีพูดกับเพื่อนแล้วใช้คำโดยที่เราไม่มีเจตนาร้าย แต่เมื่อไปเล่นกับคนที่เขามีคนรักเยอะ ถึงจะบอกว่าไม่ได้เจตนาร้าย แต่เราไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว ถ้าเป็นเพื่อน พี่น้อง หรือแฟนคลับ เขาก็จะไม่ว่า แต่นี่เราคือคนอื่น

ตอนนั้นเราเสียใจนะ ตามธรรมชาติมนุษย์ เราโทษพวกเขาในใจ ทำไมใจร้ายจัง ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย แต่พอผ่านไป เราหายใจลึกๆ แล้วมองโลกจากมุมนอกซึ่งไม่ใช่ที่ตัวเรายืนอยู่จึงรู้สึกว่าเราก็ผิด เลยจำเป็นบทเรียน เหมือนถือเหล้ากินในร้านเหล้าใครก็ทำกัน แต่อยู่ดีๆ ถือขวดเหล้าเดินเข้าไปในวัด ไม่เหมาะสม ก็จำไว้

ย้อนกลับไปถึงช่องยูทูบทำอาหารของคุณ เดาว่าคุณคงชอบทำอาหารมาก ขนาดเข้าประกวดรายการ The Mask Singer แล้วเลือกหน้ากากกะเพราไก่ 

เป็นเรื่องน่าภูมิใจที่การกินกะเพราไก่เป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้ (ยิ้ม) ตอนเราอายุสิบกว่าเราไปเล่นดนตรีตามร้านอาหาร เลิกตีหนึ่งตีสอง ขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านเจอร้านอาหารตามสั่งที่เขาผัดกะเพราอร่อยมาก เราหลงใหลในรสชาติมาก กินจนสนิทกับเจ้าของร้าน ถึงกับไปยืนดูเขาผัด แล้วไปซื้อเตา ซื้อทุกอย่างมาผัดบ้าง ทำแล้วก็เสีย จนแม่ด่า จนเพื่อนมองว่าวัยรุ่นเขาไม่ทำกับข้าวแบบนี้นะ ไปแต่งมอเตอร์ไซค์โน่น ผมก็บ้าทำอาหาร ทำแต่ผัดกะเพราอยู่คนเดียว

แต่มันเป็นสิ่งที่ผมชอบ ผมไม่หยุด ยืนหยัดทำมาจนถึงทุกวันนี้ ใครว่าผัดกะเพราร้านไหนอร่อยก็ตามไปกิน ทุ่มเทเวลาไปกับการแอบดูเขาผัดกะเพราอยู่นั่นแหละ หลายปีมานี้ทำเสียไม่รู้กี่ร้อยจาน ผัดจนมีรายการ ครัวเชฟบร๊ะ ซึ่งก็ได้ดีจากตรงนี้ และทำให้ผมเชื่อแล้วว่า ถ้าเรารู้ว่าชอบอะไรและรักมันจริง มันจะส่งผลดีในที่สุด

ไล่เรียงไปผลงานคุณเยอะมากทีเดียวนะ ปีนี้ได้เป็นโค้ชในรายการ The Voice Kids ด้วย

นี่คืองานคุณภาพที่รับแบบคิดไม่เยอะ ปกติผมคิดมากจริงๆ ในการรับงานรายการทีวี เพราะกลัวจะไม่สนุก งานออกมาไม่คุ้มค่าอย่างที่คนรอคอย แต่พอเป็นรายการนี้ผมรับทันที พอทำไปก็กลัว เครียด เพราะเหมือนเอาชีวิตเด็กมาฝากไว้ที่เรา แล้วคนก็เตือนเยอะว่า ตัดดราม่าได้คือจบ ไม่ต้องแคร์ว่าใครมาโทษเรา พ่อแม่ใครเสียใจ ใครเศร้า ใครไม่ชอบเรา เพราะนี่คือเกม แต่สุดท้ายผมก็พยายามให้คนเสียใจน้อยที่สุดอยู่ดี และถือว่าเราเอาอยู่

แต่สิ่งหนึ่งที่เบื่อตัวเองมากคือ เรื่องความอิน ผมให้ความสำคัญกับเด็กจนเหมือนเป็นลูกของตัวเอง รายการจบไปแล้วก็ห่วงหาอาทร พยายามดูแลทุกคนกลัวว่าเขาจะหาว่าไม่รัก อันนี้เป็นปัญหาของความอินเด็กลิฟวิ่งมอลล์ (เขาเล่นมุกหน้านิ่ง แต่แอบมองว่าเราจะเก็ตและขำหรือไม่ ซึ่งเขาทำสำเร็จ) เราจะรักเด็กและไม่ยอมจบ ยุ่งกับเขาไปเรื่อย อาจเป็นเพราะเรามีลูกด้วยเลยเป็นอย่างนี้

การมีลูกเปลี่ยนคุณไปอย่างไรบ้าง

มากถึงมากที่สุดครับ พูดถึงสิ่งที่เหมือนเดิมก่อนดีกว่า เพราะที่เปลี่ยนไปมันเยอะ สิ่งที่เหมือนเดิมคือ ผมยังคงรักความสนุกสนานเฮฮาของตัวเองที่มีให้เพื่อนและเพื่อนร่วมงาน ยังอยากเจอ อยากเล่นกับเพื่อน เติมความสนุกให้ตัวเอง ตรงนี้ยังเป็นเหมือนเดิม นอกนั้นเปลี่ยนไปหมดแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นการล็อกตัวอยู่กับบ้าน อยู่กับลูก นอนสองทุ่ม ตื่นตีห้าครึ่ง ปรับอาหารการกิน เลิกกินอาหารหลายประเภท เช่น น้ำอัดลม ให้ร่างกายแข็งแรง อยู่กับลูกได้นานๆ

ทุกวันนี้การที่ผมออกจากบ้านคือทำงาน ไม่มีออกไปเตะบอล สังสรรค์ เจอเพื่อนเก่า ถ้าจะสนุกก็สนุกในงาน นัดกินข้าวกันก็กินระหว่างงาน ใครจะมาเจอ แวบมาหา ก็มาตอนทำงานเท่านั้น

ทำไปทำมาทำไมตอนนี้ลูกสาวทั้งสองกลายเป็นขวัญใจชาวโซเชียลไปแล้ว

เป็นเรื่องน่าดีใจครับ เหมือน ครัวเชฟบร๊ะ นั่นแหละ เราทำมันโดยธรรมชาติ ไม่มีธุรกิจ อยู่กับลูกก็ดีดกีตาร์ ร้องเพลงเล่นๆ จังหวะมันได้ที่มีกล้องอยู่ตรงนี้ ถ่ายเล่นๆ แล้วคนชอบ เพลงนี้เล่นมุกได้แล้วลูกก็เอาด้วย ลูกก็สนุก ไม่ได้โดนบังคับ เล่นจนกลายเป็นแก๊งขึ้นมา พ่อลูกออกมาร้องเพลงสร้างความปั่นป่วน จนในที่สุดก็ทำเป็นเรื่องเป็นราว เพราะลูกเริ่มมีแฟนคลับ คราวนี้ต้องมีโรดแมพแล้ว เพราะถ้าไม่ทำจะโดนประท้วง

สมมติผมร้องคนเดียว อยากทำแบบ พี่หนุ่ม กะลา ลงคลิปร้องเพลง คนชอบจังเลยเว้ย เอาบ้างดีกว่า เราร้องแบบจริงจัง ไม่เล่นตลกด้วยนะ กลับมีคนมาคอมเมนต์ว่า ‘อยากดูลูกมากกว่า เมื่อไหร่ลูกจะมา’ เราไม่โกรธนะ ก็ไม่แปลกที่คนจะดูมากกว่า เพราะตัวเราเองยังชอบดูลูกเรามากกว่าเลย (หัวเราะ)

มีหลักในการเลี้ยงลูกอย่างไร ทั้งยี่หวาและยูจินถึงเป็นเด็กน่ารักและอารมณ์ดีขนาดนี้

ต้องให้เขามีความสุขครับ ผมเคยเห็นเด็กที่เติบโตมาแบบเครียด เขามักมีปัญหาหรือนิสัยไม่ดีบางอย่าง ดังนั้น ผมจึงมอบความสุขให้ลูกอย่างสุดเหวี่ยง ผลก็ชัดเจนว่าเขาไม่เครียด เด็กเขาก็จะไม่โทษใคร ไม่ว่าร้ายใคร เพราะเขาไม่มีอารมณ์จะมองว่าใครหรือโลกใบนี้ไม่ดี เขามองว่าโลกนี้สวยงาม น่าอยู่ เมื่อเขามีความสุข เขาก็แบ่งรอยยิ้มให้คนอื่นต่อไปให้เพื่อนหรือใครต่อใครที่มาเจอ เพราะเขาไม่มีปัญหาข้างใน ผมเชื่อทฤษฎีนี้มาตลอด

โจ๊ก So Cool

ตอนนี้ชีวิตของคุณดูลงตัวทั้งเรื่องงานและครอบครัว ความสุขที่แท้จริงในชีวิตตอนนี้คืออะไร

ความจริงมันไปในทางธรรมะนะ คือความไม่ยินดียินร้ายกับอะไรมากเกินไป ตอนแรกไม่เข้าใจทฤษฎีนี้อย่างรุนแรง ผมคิดว่าเราต้องยินดี ต้องโลดเต้น ทั้งที่จริงแล้วการโลดเต้นส่งผลเสียในตอนหลัง เพราะมันคือความหลง เวลาเราดีใจ หนังประสบความสำเร็จ ฉลองแทบเป็นแทบตาย พอหนังเรื่องต่อไปล้มเหลว เราจะรับตรงนั้นไม่ได้

ตอนนี้ผมดูแลครอบครัวรอดแล้ว ก็มีความสุขกับการฝึกจิตตัวเองให้ไม่อยากได้อะไรมากเกินไป ไม่ฟุ้งซ่านกับอะไรมากเกินไป ผมชอบนั่งสมาธิ อ่านหนังสือธรรมะ และพยายามปล่อยวางกับเรื่องต่างๆ เพราะเราอายุสามสิบกว่าแล้ว จินตนาการไว้ว่าสักอายุหกสิบ แล้วเราป่วย เราไปไหนมาไหนไม่ได้ สภาพจิตใจเราจะมีความสุขได้อย่างไร ต้องฝึกรอไว้เลย

เพราะสุดท้ายชีวิตต้องจบ เราต้องซ้อมไว้ตลอด แต่เวลาใช้ชีวิตปกติเราก็เป็นอีกโหมด เป็นคนสนุกเฮฮา สนุกรายวัน แต่เอาเข้าลึกๆ ชนิดที่ลึกมาก มันอยู่ข้างใน เรารู้อยู่คนเดียว ไม่ได้เล่าให้ใครฟังว่าจริงๆ แล้วเรากลัวความแก่ เรากลัวความตาย เราต้องฝึกจิตใจเพื่อที่จะมีความสุขกับมันเมื่อเราแก่ แล้ววางมันได้

ส่วนในทางโลก มีแต่เรื่องของครอบครัว ให้ลูกเติบโตเป็นเด็กมีความสามารถ เป็นคนดี ครอบครัวไม่มีเรื่องเดือดร้อน นี่คือความสุขในปัจจุบัน ส่วนเรื่องการประสบความสำเร็จหรือชื่อเสียงไม่คาดหวังไปมากกว่านี้ ไม่สนว่าจะต้องดังกว่านี้อีกแล้ว

ถ้าบอกว่าไม่คาดหวังไปมากกว่านี้ แล้ววันนี้คุณนิยามความสำเร็จไว้อย่างไร

ผมว่าคนเราต้องรู้ว่าเรารักอะไร ซึ่งทั้งรักมันและมั่นใจ แต่ส่วนใหญ่หาไม่เจอ ซึ่งเป็นเรื่องแปลก นั่นเป็นเพราะเรามักมองว่าตัวเองทำอะไรเก่ง หรือทำอะไรแล้วจะรวย อาชีพไหนทำแล้วรวย เรียนโรงเรียนไหนแล้วคนยอมรับ ตรงนี้ทำลายคนเยอะ ทำให้คนลำบากกันเยอะ แต่คนที่ประสบความสำเร็จมักเป็นคนที่เจอสิ่งที่รัก และทุกอาชีพรวยได้หมด

อย่างที่ผมเล่าว่าชอบผัดกะเพรา เอาจริงๆ นะ ถ้าเกิดเล่นหนังแล้วไม่ดังในตอนนั้น ผมอาจจะผัดข้าวขายหรือรวยทางนั้นก็ได้ เพราะว่าเรารัก คนที่อยากกินกะเพราที่ดีที่สุดเขาต้องมาหาผม นี่เป็นจุดยืนที่ชัดเจนมาก ต้องหาให้เจอว่ารักอะไร อย่างเดียวก็พอ มากกว่านั้นยิ่งกำไร

แสดงว่าชีวิตนี้คุณได้กำไรแล้ว

กำไรเยอะมาก โลกนี้มีสิ่งมากมายให้เลือกชอบมากมาย สิ่งรอบตัวเราคืออาชีพทั้งหมด ผมเองชอบหลายอย่างมาก แต่สุดท้ายทำได้ไม่หมดหรอก ต้องเลือกสักอันสองอันก็พอ ขอให้รักจริงๆ

อย่างตอนที่ผมอยากเป็นนักร้อง ผมรักเสียงเพลงแบบคลั่งไคล้ ใช้คำนี้ได้ เพราะมันเกินรัก ซึ่งสุดท้ายประตูมันจะเปิดสำหรับคนที่พลังมากพอ เราจึงเข้าไปได้ ไม่ว่าประเทศนี้จะมีคนเป็นล้าน ถ้าเรามีพลังในความรักมากกว่าคนอื่นใด เราจะเข้าประตูนั้นได้ 

และผมอยากให้ทุกคนทำได้เหมือนกัน

Writer

เชิญพร คงมา

อดีตเด็กยอดนักอ่านประจำโรงเรียน ชอบอ่านพอๆ กับชอบเขียน สนุกกับการเล่าเรื่องราวรักการเที่ยวเล่น ติดชิมของอร่อย และสนใจธรรมะ

Photographer

มณีนุช บุญเรือง

ช่างภาพสาวประจำ The Cloud เป็นคนเชียงใหม่ ชอบแดดยามเช้า การเดินทาง และอเมริกาโน่ร้อนไม่น้ำตาล

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา มีวงประสานเสียงหญิงล้วน คว้าเหรียญทองจากเวที 4th World Virtual Choir Festival 2021 ได้สำเร็จ ที่น่าปรบมือชื่นชมคือ วงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม (Siam Ruby Women’s Choir) เป็นวงประสานเสียงผู้สูงอายุวัย 50 – 70 ปี ซึ่งรูปแบบการแข่งขันในครั้งนี้เป็นแบบ Virtual ประจวบกับสถานการณ์โควิด-19 ทำให้นักร้องประสานเสียงทั้ง 16 คน ต้องฝึกซ้อมออนไลน์และอัดคลิปส่งประกวดทางแอปพลิเคชันไลน์ โดยเบื้องหลังความตั้งใจมีแรงผลักดันจากคนรุ่นหลานอย่าง อาจารย์ธนาวุฒิ ศรีวัฒนะ ผู้ก่อตั้ง ผู้ฝึกสอน และวาทยกร วงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ตลอดจนเป็นเจ้าของบริษัท เอนาวา จำกัด สตูดิโอที่มุ่งพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงวัยให้ยืนยาว สุขภาพจิตแจ่มใส สุขภาพกายแข็งแรง ด้วยกิจกรรมเสียงเพลง ทั้งคลาสเรียนร้องคาราโอเกะ วงประสานเสียง ฯลฯ 

ความพอดีกันของความสุขและความไพเราะ คือท่าไม้ตายที่ทำให้พวกเขาชนะใจกรรมการ ก่อนจะทำความรู้จักเรื่องราวเบื้องหลังของผู้สูงอายุกับเสียงเพลงและคนเจนวายกับเบบี้บูมเมอร์ ชวนฟังเพลง ‘อสงไขย’ จากพี่วัยเก๋าทั้ง 16 คน พร้อมกัน รับรองว่าขนจะลุกเกรียวด้วยความทึ่งในศักยภาพ ความไพเราะและความสุขที่ผู้ขับร้องมอบให้ผู้ฟัง

บทเพลงที่คว้าเหรียญทองจากเวที 4th World Virtual Choir Festival 2021

Spark Joy

อาจารย์ธนาวุฒิ ศรีวัฒนะ หรือ เดว์ เริ่มเรียนดนตรีตั้งแต่อายุ 4 ขวบ ทั้งชีวิตเขามอบหัวใจให้ดนตรี ระหว่างทางเขาเก็บเกี่ยวประสบการณ์หลากหลาย ทั้งเข้าร่วมการแข่งขันดนตรี ร่วมประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิล และจับงานแสดงร่วมกับช่อง Thai PBS เรื่อง ผีเสื้อและดอกไม้ รับบทเป็น นาคา, โหมโรง รับบทเป็น ศร จวบจนระดับอุดมศึกษา เขาเลือกเรียนสาขาประพันธ์เพลงคลาสสิก วิทยาลัยดุริยศิลป์ มหาวิทยาลัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ และจบปริญญาโทด้านการอำนวยเพลง วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล หลังจบการศึกษาเขาก็เป็นอาจารย์พิเศษ เป็นวาทยกรวงประสานเสียงศาลายาหนุ่มสาวน่อยน้อย ซึ่งเป็นวงประสานเสียงผู้สูงอายุที่คว้า 4 เหรียญเงิน จากการแข่งขัน 3 ประเทศ

“ผมได้ร่วมโปรเจกต์พิเศษกับ รองศาสตราจารย์ ดร.สุกรี เจริญสุข คณบดีวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เขาอยากทำโปรเจกต์ช่วยเหลือสังคมด้วยการให้ผู้สูงอายุเข้าถึงดนตรีได้ง่ายขึ้น นั่นก็คือ การร้องเพลง และผมเป็นลูกศิษย์ อาจารย์ฤทธิ์ ทรัพย์สมบูรณ์ ซึ่งเป็นประธานโครงการ เขาชวนผมไปทำด้วยกัน พอทำแล้วผมรู้สึก Spark Joy กับผู้สูงอายุ

“ผมมองเห็นศักยภาพของพวกเขา และผมเป็นคนที่ทำอะไรจะต้องทำให้สุด ต้องดึงศักยภาพของคนสูงวัยออกมาให้เต็มที่ หลังจากนั้นผมเขียนเพลงขึ้นมาหนึ่งเพลง เอาเพลง ผู้ใหญ่ลี ไปทำเป็นร็อกแอนด์โรลว์ ไปแข่งที่ประเทศมาเลเซีย จนได้เหรียญเงินกลับมา เราแข่งมาแล้วสามประเทศ ได้สี่เหรียญเงิน ไม่เคยได้เหรียญทองเลย ในสายตาผม เหรียญทองเป็นเรื่องที่ยากมาก ยากที่จะเห็นว่าความสามารถระดับเหรียญทองมันต้องประมาณไหน 

“ผมสู้แล้วก็คิด แสดงและฝึกฝนพวกเขาต่อไป” อาจารย์ธนาวุฒิเล่าตั้งใจ

ธนาวุฒิ ศรีวัฒนะ ผู้พาวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยามชนะเหรียญทองครั้งแรกของไทย

วงประสานเสียงศาลายาหนุ่มสาวน่อยน้อยมีเหรียญเงินติดตัว แต่อาจารย์ธนาวุฒิก็ยังมุ่งมั่นพัฒนาศักยภาพของวัยอิสระอย่างไม่หยุดยั้ง เขาเสนอละครเวที ในความทรงจำ เดอะมิวสิคัล ให้นักศึกษาสาขาธุรกิจดนตรี วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ธนาวุฒิเสนอว่า เขาอยากทำละครเวทีที่มีผู้สูงอายุมากที่สุดบนเวที โดยเขารับหน้าที่ประพันธ์เพลง แถมได้ คุณสุชาติ ชวางกูร รับบทพระเอก และ คุณนนทิยา จิวบางป่า รับบทนางเอก ซึ่งการแสดงประสบความสำเร็จโดยไม่ต้องสงสัย และเขายังเป็นผู้ประพันธ์และเรียบเรียงละครเวที เทพธิดาบาร์ 21 ด้วย 

หลังจากเป็นอาจารย์พิเศษสอนนักศึกษาสักพัก เขาก็ตัดสินใจลาออก

“ผมมีคติอยู่ว่า อะไรที่ไม่ใช่ความสุขผมไม่ทำ ผมมีความสุขกับการสอนผู้สูงอายุ ก็เลยตัดสินใจลาออก ลาออกจากวงประสานเสียงศาลายาหนุ่มสาวน่อยน้อยด้วย แล้วก็ชวนลูกศิษย์เก่ามาตั้งวงประสานเสียงด้วยกัน

“ลูกศิษย์ของผมค่าเฉลี่ยอยู่ที่หกสิบปี ส่วนผมอายุสามสิบปี ข้ามเจนกันเลย เจนวายกับเบบี้บูมเมอร์”

เราเชื่อแล้วว่าอาจารย์ธนาวุฒิสปาร์กจอยกับผู้สูงอายุจริงๆ 

Siam Ruby Women’s Choir

อาจารย์ธนาวุฒิตั้งบริษัท เอนาวา จำกัด ขึ้นมา เพื่อเชื่อมดนตรีกับผู้สูงอายุ ให้มีอายุยืนยาว สุขภาพกายและสุขภาพจิตสดใสแข็งแรง และยังก่อตั้งวงประสานเสียงขึ้นอีก 6 วง ได้แก่ วงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม วงประสานเสียงพลังสุขสูงวัย (ชมรมผู้สูงอายุโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย) วงประสานเสียงเพื่อนโดม วงประสานเสียงเพลินเพลงคอรัส (การรวมตัวกันของผู้ปกครองโรงเรียนเพลินพัฒนา) วงประสานเสียงเยาวชนเทศบาลนครยะลา และ The Emerald Singers (วงขับร้องประสานเสียงที่มีช่วงวัยต่างกันและมีความหลากหลายของเพลงที่ขับร้อง)

ซึ่งวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม เป็นการรวมตัวกันของหญิงวัยอิสระที่มีใจรักเสียงเพลงและต่อยอดเป็นกิจกรรมร้องเพลง มีสมาชิก 16 คน น้องน้อยอายุ 52 ปี และพี่โตอายุ 72 ปี แต่อายุไม่อาจจำกัดความสามารถ

พวกเธอเริ่มออกแข่งขันขับร้องประสานเสียงระดับนานาชาติครั้งแรก ค.ศ. 2019 คว้าเหรียญเงินจากรายการ Senior Choir และรางวัลเหรียญทองแดงจากงาน Singapore International Choral Festival 2019 ประเทศสิงคโปร์

“ทุกการแข่งขันที่ผ่านมาเราไม่เคยได้เหรียญทอง มันเครียดนะ ทุกๆ ครั้งที่แข่ง ผมพยายามปรับตัวตลอด บางทีความผิดมันเกิดจากผมนะ ถ้าผมรู้มาตรฐานของเหรียญทองว่าเป็นประมาณไหนก็คงจะดี แต่นี่ผมมืดแปดด้าน เลยข้อคำแนะนำจากกรรมการทุกครั้ง เขาพูดเหมือนกันว่า ทุกการร้องเพลงต้องมีความสุขและความไพเราะ

“ผู้สูงอายุต้องร้องเพลงอย่างมีความสุข แล้วก็ไพเราะด้วย คำสองคำนี้ มันยากที่จะอธิบายว่าความสุขแบบไหนที่แสดงออกมาแล้วลงตัว กรรมการเคยบอกกับผมว่า เขาไม่ต้องการเพลงที่ยาก ไม่ต้องการให้ร้องหลายเสียง แล้วก็ไม่ต้องการเพลงระดับสูงจนนักร้องร้องแล้วรู้สึกทรมาน แต่เขาต้องการเพลงที่มัน Touch the heart อย่างเดียวก็พอ 

“ผมเอาเรื่องนี้กลับไปคิดจนเจอโควิด-19 ทำให้พวกเราไม่ได้ไปแข่งใน ค.ศ. 2020 ส่วน ค.ศ. 2021 มีการชักชวนจากเจ้าของงานประเทศอินโดนีเซีย ผมก็สนใจเข้าร่วม เพราะเขาเปิดรับซีเนียร์ด้วย ผมลองดูอีกสักตั้ง มานั่งตกผลึกว่าความสุขกับความไพเราะจะออกมาได้ยังไง ในการแข่งขันผมเลือกเพลง อสงไขย
เพลงไทยร้องง่ายๆ จังหวะง่ายๆ และเป็นเพลงที่พวกเขาร้องแล้วเพราะที่สุด ทั้งสิบหกคนก็ชอบ เวลาออกคอนเสิร์ต เขาร้องเพลงนี้แล้วสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข ผู้ฟังฟังแล้วรู้สึกไพเราะ มีความพอดีของเสียง จนได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นเหรียญทองเหรียญแรกในหลายปีที่ผ่านมา”

ไม้ตายที่ทำให้พิชิตเหรียญทอง คือความพอดีของความสุขและความไพเราะ-เราย้ำ

ธนาวุฒิ ศรีวัฒนะ ผู้พาวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยามชนะเหรียญทองครั้งแรกของไทย

“ความพอดีต้องคำนึงเป็นอันดับแรก ผมรู้อยู่แล้วว่านักร้องของผมทำได้เท่านี้คือสุดยอด อย่าทำไปมากกว่านั้น เพราะวันนั้นพวกเราอยู่ในจุดที่ต้องแสดงความเจ๋งที่สุดออกมา นั่นคือความพอดีที่สุด ไม่ใช่ความยากที่สุด”

เหรียญทองจาก 4th World Virtual Choir Festival 2021 นับเป็นความสุขที่มอบให้กับคนไทยทุกคน

“นักเรียนบางคนอยู่กับผมมาตั้งแต่ต้นเขาก็ดีใจมาก บางคนเพิ่งมาปีเดียวก็ดีใจ งานนี้ไม่มีใครไม่ดีใจเพราะมันเกินความคาดหมาย อย่างที่ผมบอก ผมเป็นคนที่ทำอะไรจะต้องทำให้สุดจนกว่าจะไปถึงเป้าหมาย สมมติปีที่ห้ายังไม่ได้เหรียญทอง ผมก็จะทำต่อไป บังเอิญว่ามันได้เร็วไปหน่อย ซึ่งผมมองไว้ห้าปี สิบปี ถึงจะได้เหรียญทอง

“วันนั้นผมรู้สึกประสบความสำเร็จมาก ดีใจมาก ฉันทำได้ เพราะผมไม่เคยยอมแพ้กับอะไรเลย งานประกวดผมก็ส่งประกวดตลอดเลยนะ แต่ผมไม่เคยได้ขึ้นเวที ผมก็ไม่หยุดส่ง ส่งคลิปทุกปี เขาไม่เลือก ผมก็ไม่เป็นไร ผมไม่เคยท้อ พูดง่ายๆ ว่าทำไมต้องท้อ เหตุผลของการท้อแท้คืออะไร นั่นยิ่งทำให้ผมกลับมาปรับปรุงและพัฒนาตัวเอง

“พอนักเรียนเห็นว่าผมหรือครูผู้สอนของเขาเป็นนักสู้ ตัวผู้เรียนก็สู้ ไม่มีใครยอมแพ้เลย” 

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

Social Distancing

“เราซ้อมกันผ่านไลน์กลุ่มครับ” หัวเรือเฉลยเบื้องหลังความสำเร็จ ทำเอาเราต้องร้องว้าว (ในใจ)

ลูกหลานต่างรู้กันดีว่าแอปพลิเคชันไลน์กับผู้สูงอายุเป็นของคู่กัน ภาพสวัสดีวันจันทร์ก็เช่นกัน 

อาจารย์ธนาวุฒิเลือกใช้แอปพลิเคชันสื่อสารยอดนิยมมาเชื่อมวัยอิสระ ในวันที่โรคภัยบอกให้เราต้อง Social Distancing พูดไปจะหาว่าอวย เพราะคุณพี่ สว. (สูงวัย) ติดใจการเรียนการสอนออนไลน์กันยกใหญ่ ส่วนการซ้อมก็อาศัยการวิดีโอคอลพร้อมกัน แล้วตรวจเช็กการร้องแยกอีกเป็นรายบุคคล ซึ่ง 16 คน ไม่ได้เท่ากับ 16 ครั้ง คุณพี่บางท่านต้องตรวจการบ้านถึง 3 รอบ และมากสุดคือ 10 รอบขึ้นไป เพื่อให้ได้รอบที่ดีที่สุดของทุกคน ผู้สอนว่านี่คือโจทย์หิน

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

“รูปแบบการส่งประกวดคือการอัดคลิปของแต่ละคนแล้วเอามาต่อกัน โดยผมเล่นไลน์เปียโนแจกทุกคน แล้วให้เขาใส่หูฟังฟังเสียงเปียโนแล้วร้องออกมาปากเปล่า หลังจากนั้นผมให้ซาวนด์เอ็นจิเนียช่วยซ้อนเสียงทั้งหมดให้

“ความยากคือทุกคนต้องร้องให้เป๊ะก่อน หายใจพร้อมกัน ปิดคำ เปิดคำพร้อมกัน ซึ่งพวกเขาต้องอัดมาจากที่บ้าน บางคนยังพักผ่อนอยู่ที่หัวหินอยู่เลย บางคนก็อยู่บ้านหลาน บ้านญาติ อุปกรณ์ก็ของญาติบ้าง หลานบ้าง”

เราแอบหยอกผู้สอนไปว่ากว่าจะถึงเส้นชัยก็อุปสรรคไม่น้อย วัยอิสระไม่โอดโอยกันบ้างหรือ

“ตอนหลังก็มาสารภาพว่าท้อ” อาจารย์ธนาวุฒิเว้นจังหวะก่อนจะอธิบาย

“ผมบอกเขาว่า คุณฟังเสียงตัวเองคนเดียวอย่าท้อเลย คนฟังสิบหกเสียงยังไม่ท้อเลย” ผู้สอนหัวเราะ

การปรับตัวไม่เพียงเฉพาะการฝึกซ้อมของวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม แต่คลาสร้องเพลงคาราโอเกะของเอนาวา สตูดิโอ ก็ถูกปรับมาเรียนออนไลน์ผ่านแอปพลิเคชันไลน์ด้วยเหมือนกัน มีสอนมากถึง 13 คลาสต่อสัปดาห์

การสอนร้องคาราโอเกะของที่นี่ จะสอนร้องอย่างปลอดภัย เข้าใจตัวเองและเข้าใจข้อจำกัด

“ผมทำธุรกิจเกี่ยวกับผู้สูงอายุ ต้องปรับตัวกันหนักมาก ก่อนหน้าก็หลงทาง แต่ผมว่าข้อดีของคนที่มาเรียนกับผมคือ หัวใจเขาไม่แก่ ถ้าหัวใจแก่ไม่มาเรียนร้องเพลงหรอก อะไรที่เขาปรับได้ เขาจะปรับเร็วเลย กลายเป็นว่าติดใจ

“ผมเปิดสอนร้องเพลงออนไลน์สัปดาห์ละหนึ่งเพลง ตอนนี้ผมเปิดสิบสามห้องต่อสัปดาห์ มีคนสนใจเยอะมาก ห้องหนึ่งผมสอนสิบห้าคน สิบห้าคูณสิบสามคือจำนวนนักเรียนทั้งหมดที่เรียนออนไลน์ บางคนเข้าห้องน้ำก็เดินร้องเพลงไปด้วย แล้วก็มีการบอกต่อด้วยนะ ตัวลูกอายุหกสิบกว่าแล้ว ก็ชวนคุณแม่อายุเก้าสิบมาเรียนด้วยกัน”

สนทนากันสักพัก ต่อมสงสัยทำงาน การสอนสูงวัยร้องเพลงยากกว่าคนทั่วไปหรือเปล่า-เราถาม

“เขาประสบการณ์เยอะ บางทีเม็มฯ เต็ม อาจจะเข้าใจช้ากว่าคนทั่วไป ผมต้องใจเย็น ค่อยเป็นค่อยไปก็จะเข้าใจเขา สิ่งที่ผมชอบคือวัฒนธรรมเก่าๆ ที่เขาให้ความเคารพคุณครู แม้ผมจะเป็นรุ่นหลานของเขา แต่บางคนไม่ได้มองว่าผมเป็นเด็ก เขามองว่าผมเป็นอาจารย์ ถ้าพวกเขามองข้ามอายุ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา คุณค่าความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้อยู่ที่อายุ มันอยู่ที่ภาวะความเป็นผู้นำ และอีกฝ่ายต้องยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น ส่วนผมก็ต้องแอคทีฟและพัฒนาอยู่เสมอ”

เพียงเข้าใจและยอมรับก็พิชิตระยะห่างระหว่างวัยได้ นี่สิ ความหมายของวลี อายุเป็นเพียงตัวเลข!

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

Live and Learn

การทำงานกับผู้สูงอายุมาหลายขวบปี ทำให้อาจารย์ธนาวุฒิมีไกด์บุ๊กในการดำเนินชีวิต เป็นตำราและบทเรียนชีวิตนับสิบ นับร้อย ของเหล่าพี่ๆ วัยอิสระ เขาเรียกมันว่า ‘สูตรสำเร็จ’ ที่ทำให้เขาเติบโตขึ้นพร้อมกับภาวะผู้นำ

“ต้องค่อยๆ เรียนรู้ผู้สูงอายุ หลายคนมีความสามารถหลากหลาย และหลายคนทำให้ผมมีความสามารถมากขึ้นด้วยซ้ำ เขาผ่านอะไรมาเยอะ ผมเอาตรงนั้นมาประยุกต์ใช้กับตัวเอง ซึ่งสิ่งที่ผมเรียนรู้จากนักเรียนมีสามสเต็ป

“หนึ่ง ผมเรียนรู้ที่จะเป็นหรือไม่เป็นเหมือนกับเขา สอง ผมเรียนรู้วิธีการจะใช้ความสุขเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอด สาม การต่อสู้กับความแก่ ซึ่งผมพยายามศึกษาทุกเรื่องใหม่หมดทุกครั้ง เพราะการเรียนรู้จะทำให้คุณเติบโต แล้วคุณก็ต้องกลับไปเรียนรู้อะไรบางอย่างเพื่อที่จะเป็นเด็ก แล้วเติบโต ถ้าคุณเรียนรู้ทุกๆ ปี คุณก็จะไม่มีความแก่

“ผมใช้วิธีนี้กับตัวเองเสมอ หนึ่งปีต้องมีหนึ่งเรื่องเล่า ปีก่อนผมสนใจเรื่องแฟชั่น กีฬา เครื่องดื่ม การลงทุน ส่วนปีนี้ผมกำลังศึกษาเรื่องไวน์และพันธุ์องุ่น พอสนใจแล้วผมเอาจริง อย่างตอนสนใจเรื่องอาหาร ผมไปเรียน ไปลองขาย เพื่อให้อยู่ในจุดที่ผมเข้าใจมันจริงๆ แม้กระทั่งปีที่สนใจเรื่องการลงทุน เล่นหุ้น ก็กลายเป็นนิสัยติดตัวผม ทำให้ผมใช้เงินเป็น ที่สำคัญ ต้องดูด้วยว่าเราได้อะไรจากความรู้นั้น และมันทำให้เราอยู่รอดได้ยังไง ยิ่งรู้เยอะ ยิ่งดี” 

คุณพี่วัยอิสระและอาจารย์ธนาวุฒิพิสูจน์ให้เห็นแจ้งแล้วว่า อายุไม่ใช่ข้อจำกัดของการเรียนรู้

ใช่-ไม่มีใครแก่เกินเรียน

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

Passion & Impact

ชายผู้มอบชีวิตให้กับดนตรีตั้งเป้าหมายใหญ่ที่จะพาวงประสานเสียงผู้สูงอายุไปถึงคือการโลดแล่นทั่วโลก และเป็นที่พูดถึงในนาม ‘วงประสานเสียงผู้สูงอายุ’ ไม่ใช่เพียงแค่วงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม แต่หมายรวมถึงวงประสานเสียงผู้สูงอายุทั่วประเทศไทย ต้องได้รับการยอมรับจากสากลว่ามีความสามารถ ถ้าพูดถึงเมื่อไหร่ต้องที่ไทยเท่านั้น

“สิ่งหนึ่งที่ผมทำสำเร็จแล้วคือ ความสุขที่มากพอจนผู้เห็น ผู้ฟังต้องยิ้มตาม ผมไม่ต้องการให้คนฟังฟังแล้วรู้สึกว่าเจ๋ง เก่งที่สุด หรือเทียบกับใคร แต่ขอเป็นความสุขที่ไม่มีใครเทียบดีกว่า และทับทิมสยามก็เป็นตัวแทนประเทศไทย ไม่น้อยหน้าไปกว่าการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกหรือพาราลิมปิก เพราะเราคือผู้สูงอายุไทยที่สร้างชื่อเสียงให้ก้องโลก”

และนับเป็นการคว้าเหรียญทองครั้งแรกของประวัติศาสตร์ไทยสำหรับวงประสานเสียงผู้สูงอายุด้วย

“นี่คือยาที่ดีที่สุด” วาทยกรพูดถึงการเกิดขึ้นของวงประสานเสียงผู้สูงอายุ

“เพราะการร้องเพลงช่วยพัฒนาสมองซีกขวา ส่วนการร้องประสานเสียงช่วยพัฒนาสมองซีกซ้าย สมองทั้งสองซีกจะไม่ฝ่อ และการยืนร้องเพลง ร่างกาย สรีระสง่างดงามมากขึ้น อีกเรื่องคือการฝึกหายใจ ยิ่งเก็บออกซิเจนได้เยอะ การเผาผลาญยิ่งดี และที่สำคัญได้สังคม มิตรภาพ เพื่อนๆ ให้การยอมรับ ทำให้คนสูงวัยรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าต่อสังคม ช่วยสร้างความรับผิดชอบ เพราะมีส่งการบ้าน ต้องฝึกซ้อม และข้อสุดท้ายทำให้สูงวัยเป็นนักพิชิตเป้าหมาย เป้าหมายคือมีคอนเสิร์ตหนึ่งครั้งทำให้ประทับใจที่สุด นี่คือการทำให้ฮอร์โมนความสุขและความสำเร็จพลุ่งพล่าน”

ผู้คลุกคลีกับบรรดาวัยอิสระบอกว่าการตั้งเป้าหมายนั่นสำคัญ ยิ่งพิชิตได้ยิ่งเพิ่มพลังใจ

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

“อาจจะเป็นการร้องเพลงจบหนึ่งเพลง การร้องเพลงไม่ให้เพี้ยน การร้องเพลงให้ตรงจังหวะ มันเป็นการชนะใจตัวเองทั้งนั้น ลูกหลานต้องพยายามถามสูงวัยว่าความสุขของเขาคืออะไร ให้มุ่งเน้นไปทางนั้น เพราะกิจกรรมทำให้คุณภาพของคนสูงวัยดีขึ้น และต้องไม่ลืมหาเป้าหมายระยะสั้นให้ได้ เพื่อให้เขากระโจนสู้เป้าหมายนั้นอย่างภาคภูมิใจ”

สิ่งที่ทำให้เด็กชายที่ผูกพันกับดนตรีตั้งแต่ 4 ขวบ จวบจน อายุ 30 ปี คือ ‘แพสชันและอิมแพค’

“แพสชันคือสิ่งแรกที่คุณต้องมี ต้องมีความอยาก ความรัก ความคลั่งไคล้ ส่วนอิมแพค มันต้องมีประโยชน์หรือเข้ากับสถานปัจจุบัน ตัวผมก็ไม่ได้ทำธุรกิจสำเร็จในปีแรกหรือสองปีแรก แต่สิ่งที่ทำให้ผมมีความอดทนอยู่ได้คือ ‘แพสชัน’ จงเชื่อในแพสชันของคุณ แล้วจงคิดอย่างถี่ถ้วนว่ามันอิมแพคต่อคนทั้งประเทศหรือคนทั้งโลกยังไงบ้าง

“บั้นปลายผมวางแผนกับภรรยาว่าจะเก็บเงินแล้วทำเพื่อสังคม ไปตระเวนแนะนำชาวบ้านเรื่องการเก็บเงิน ส่วนตัวผมจะทำให้ชุมชนมีศักยภาพ มีทักษะ มีความรู้มากขึ้น ผ่านดนตรีและการร้องประสานเสียง 

“ทุกวันนี้ดนตรีให้ทุกอย่างกับผม ผมคงจะอยู่กับดนตรีต่อไป พัฒนาวงการดนตรี ไม่ว่าจะเป็นการประสานเสียง ส่งเสริมดนตรีไทย ส่งเสริมคุณภาพผู้สูงวัยกับดนตรี เพราะผมอยากทำให้ตัวเองมีประโยชน์ต่อสังคม”

เราเชื่อว่าแพสชันที่มีต่อเสียงเพลงและผู้สูงอายุของชายคนนี้กำลังสร้างอิมแพคในใจพวกคุณ

คุยกับวาทยากรวงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม ที่พากลุ่มนักร้องสูงวัยคว้าเหรียญทองครั้งแรกของไทย

ภาพ : วงประสานเสียงหญิงทับทิมสยาม Siam Ruby Women’s Choir

Writer

สุทธิดา อุ่นจิต

กรุงเทพฯ - เชียงใหม่ สู่ ลาดพร้าว - สุขุมวิท , พูดภาษาพม่าได้นิดหน่อย เป็นนักสะสมกระเป๋าผ้า ชอบหวานน้อยแต่มักได้หวานมาก

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load