เสียงหวูดรถไฟดังสะท้อนไปมาทั่วบริเวณ เสียงปี่ ฆ้อง และกลองดังขานขึ้นประสานกันอึกทึกกึกก้อง กลีบกุหลาบสารพัดสีถูกโปรยขึ้นจากสองข้างของทางเดิน ซึ่งเชื่อมต่อจากลานปูนขนาดกว้างเข้าสู่ชานชาลา ‘สถานีรถไฟฉัตรปตี ศิวาจี มหาราช’ (Chhatrapati Shivaji Maharaj Terminus) แห่งมหานครมุมไบ ประเทศอินเดีย ผู้โดยสารของรถไฟท่องเที่ยวขบวนพิเศษบริษัท The Deccan Odyssey | Luxury Train Travel ค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่ชานชาลา เสียงเครื่องดนตรีสารพัดชนิดพร้อมใจกันประโคมขึ้นอีกครั้ง บอกให้รู้ว่าการเดินทางครั้งพิเศษของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

การเดินทางมายังประเทศอินเดียครั้งนี้ ผมไม่ได้เดินทางมาในฐานะนักท่องเที่ยว แต่เดินทางมาในฐานะวิทยากรให้กับบริษัททัวร์แห่งหนึ่ง การเดินทางของเราประกอบด้วยหมู่คณะจากประเทศไทยทั้งสิ้น 24 ท่าน รวมตัวผมด้วย ในจำนวนทั้งหมดนี้มีสมาชิกร่วมเดินทางหรือ ‘ลูกทัวร์’ จำนวน 22 ท่าน และพี่มัคคุเทศก์อีกท่านหนึ่งชื่อ พี่ตุ้ย 

เราสองคนตกลงแบ่งหน้าที่กัน พี่ตุ้ยรับหน้าที่ดูแลความเป็นอยู่ในภาพรวมทั้งหมดของทริปนี้ 

ส่วนผมเป็นผู้จัดการโปรแกรมและเป็นผู้บรรยายหลักในแต่ละวัน

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน
หน้าสถานีรถไฟ Chhatrapati Shivaji Maharaj Terminus, Mumbai

เส้นทางท่องเที่ยวของ The Deccan Odyssey มีหลายเส้นทาง สำหรับเส้นทางที่เราจะเดินทางกันในครั้งนี้ชื่อว่าเส้นทาง Indian Sojourn เราจะใช้ชีวิตอยู่บนรถไฟถึง 7 คืน 8 วัน ด้วยกัน รถไฟจะออกจากมหานครมุมไบ แล่นพาเราไปยังเมืองต่างๆ ได้แก่ เมืองวาโดดารา (Vadodara) ในรัฐคุชราต (Gujrat) เมืองอุทัยปุระ (Udaipur) เมืองโยธปุระ (Jodhpur) ไสว มัดโฮปุระ (Sawai Madhopur) และชัยปุระ (Jaipur) ในรัฐราชสถาน (Rajasthan) และอีกหนึ่งเมืองคือ เมืองอัครา (Agra) ในรัฐอุตตรประเทศ (Uttar Pradesh) และมีปลายทางอยู่ที่กรุงเดลี (Delhi)

เรานอนบนรถไฟกันทุกคืน ในแต่ละคืนรถไฟจะพาเราวิ่งจากเมืองหนึ่งไปสู่อีกเมืองหนึ่ง เมื่อถึงเมืองใดในช่วงเช้าของแต่ละวัน เราก็จะเที่ยวชมเมืองนั้นกันทั้งวัน ก่อนจะกลับขึ้นรถไฟอีกครั้งในช่วงค่ำเพื่อออกเดินทางต่อ เป็นเช่นนี้สลับกันไปทุกวัน อย่างไรก็ตามทาง The Cloud อนุญาตให้ผมเขียนต้นฉบับได้เพียง 8 หน้ากระดาษเท่านั้น 

เพราะฉะนั้นในครั้งนี้ผมจะพาทุกท่านไปพบกับเมืองต่างๆ ในรัฐราชสถานบนเส้นทางนี้ก่อนโดยเฉพาะ 

ส่วนเมืองอื่นในรัฐอื่นๆ ไว้มีโอกาสคงจะได้กลับมาเล่าให้ฟังในรอบหน้านะครับ

เปิดหวูด

ผมรับหน้าที่เป็นวิทยากรให้กับหมู่คณะต่างๆ มาแล้วหลายครั้งด้วยกัน แต่ประเทศที่ผมตื่นเต้นที่สุดเห็นจะเป็นประเทศอินเดีย เพราะอินเดียเป็นแผ่นดินที่เต็มไปด้วยเรื่องราวเหลือเชื่อและไม่คาดฝัน การวางแผนทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว ก็ยังอาจเกิดเหตุมหัศจรรย์ขึ้นระหว่างทาง อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของการเป็นวิทยากรบนรถไฟสายนี้ของผม เพราะฉะนั้นเจ้าหน้าที่บนรถไฟส่วนมาก ตั้งแต่ระดับผู้จัดการจนถึงพนักงานในภาคส่วนต่างๆ ล้วนคุ้นเคยกับผมดี ผมเบาใจไปได้ชั้นหนึ่ง ถ้าผมต้องการความช่วยเหลืออะไรขึ้นมา ‘เพื่อนๆ’ ของผมเหล่านี้ย่อมช่วยผมได้ไม่ยาก

“โปรแกรมเหมือนเดิมแหละทีเค” ผู้จัดการแผนกลูกค้าสัมพันธ์ที่ชื่อ คุณอทิติ (Aditi) บอกกับผม 

คำว่า ทีเค นั้นผมถือวิสาสะย่อเองจากคำว่า ‘ต้นคูน’ ซึ่งเป็นชื่อเล่นของผม ผมตระหนักดีว่าการออกเสียงคำว่าต้นคูนสำหรับชาวต่างชาตินั้นเป็นความทรมานชนิดหนึ่งของคู่สนทนา “ฉันเชื่อว่าคุณรู้หมดทุกอย่าง” เป็นบทสรุปการ ‘บรีฟทริป’ ที่ง่ายมาก เอาล่ะอทิติ รู้หมดก็รู้หมด ถ้าผมเจอเซอร์ไพรส์อะไรที่ผมไม่รู้จะแก้ไขได้อย่างไร 

พวกคุณต้องมาช่วยผมก็แล้วกันนะ…

รถไฟวิ่งออกจากมหานครมุมไบเลียบกับชายฝั่งทะเลทางทิศตะวันตกของอินเดียมุ่งหน้าสู่รัฐคุชราต 

เราแวะเที่ยวกันที่เมืองวาโดดารากันอย่างเต็มอิ่มตลอดวัน ก่อนจะพากันขึ้นรถไฟอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้าสู่เมืองแรกของรัฐราชสถานในการเดินทางครั้งนี้ นั่นคือเมืองอุทัยปุระ ออกเสียงแบบภาษาท้องถิ่นว่า อุดัยปูร์ 

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

Udaipur, The White Palace, and The Silver Lake

ชื่อรัฐราชสถานบ่งบอกความหมายอยู่ในตัวแล้วว่าเป็น ‘อาณาเขตของพระราชา’ เพราะภายในรัฐราชสถานประกอบด้วยหัวเมืองขนาดใหญ่ เคยมีเจ้าผู้ปกครองเป็นราชวงศ์ผู้มั่งคั่งหลายเมืองด้วยกัน เจ้าเมืองเหล่านี้เรียกตนเองว่ากลุ่มเจ้าราชปุตหรือบุตรของพระราชา และประมาณราวพันกว่าปีมาแล้ว ทางตอนเหนือของอินเดียถูกรุกรานโดยชนเผ่าภายนอก ทำให้บรรดาเจ้าเมืองต่างๆ ซึ่งป่าวประกาศว่าตนเองนั้นสืบเชื้อสายมาจากวรรณะกษัตริย์ถอยร่นลงมาตั้งมั่นอยู่บริเวณทางตะวันตกของประเทศอินเดีย เจ้าเมืองเหล่านี้ก็คือเจ้าผู้ครองนครที่ขานพระนามว่า ‘มหาราชา’ 

มหาราชาของแต่ละเมืองสถาปนาราชวงศ์ของตนเองขึ้นปกครอง จึงเป็นที่มาของเมืองน้อยใหญ่มากมายที่เต็มไปด้วยพระราชวังอันวิจิตรงดงามและป้อมปราการขนาดใหญ่ ภายหลังเมื่ออินเดียมีการจัดแบ่งเขตการปกครองเป็นระบบรัฐ หัวเมืองเหล่านี้จึงอาศัยอยู่รวมกันภายใต้ชื่อรัฐ ‘ราชสถาน’ แม้ว่าในปัจจุบันนี้มหาราชาซึ่งเคยเป็นเจ้าเมืองจะไม่ได้มีอำนาจในการปกครองเมืองแล้ว แต่ก็ยังได้รับเกียรติในฐานะราชตระกูลอันเก่าแก่ และพระราชวงศ์ของมหาราชาในแต่ละเมืองก็ยังคงประทับอยู่ในเขตพระราชฐาน หรือ The City Palace ที่พวกเราเข้าไปเยี่ยมชมได้นั่นเอง

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน
พระลานหน้า City Palace of Udaipur
ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

เมืองอุดัยปูร์ต้อนรับเราด้วยอากาศเย็นสบาย ความรู้สึกของลมที่พัดผ่านผิวกายคาดว่าอุณหภูมิในวันนี้อยู่ที่ประมาณ 20 องศาเซลเซียสเศษๆ อุดัยปูร์เป็นที่มั่นของราชวงศ์เมวาร์ เป็นราชวงศ์นักรบที่ยืนหยัดต่อสู้กับราชวงศ์โมกุล ซึ่งเป็นราชวงศ์ของชาวมุสลิมที่ปกครองอยู่ทางอินเดียตอนเหนือ มีเรื่องเล่าว่ามหาราชาแห่งอุดัยปูร์เคยเอางวงช้างปลอมไปติดอยู่ที่หน้าม้าศึก เพื่อหลอกล่อช้างทรงของจักรพรรดิราชวงศ์โมกุลให้สับสนจนได้รับชัยชนะในสงคราม สงครามครั้งนั้นชื่อว่า Battle of Haldighati ใน ค.ศ. 1576 กล่าวได้ว่านอกจากมหาราชาแห่งอุดัยปูร์จะทรงกล้าหาญชาญชัยในการรบแล้ว ยังทรงรู้จักใช้กลยุทธ์อันเป็นเลิศ ความยิ่งใหญ่ของอุดัยปูร์จึงเป็นสิ่งที่เราสัมผัสได้จนถึงทุกวันนี้

เมื่อแรกสร้างเมืองอุดัยปูร์กลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 นั้น มหาราชาได้ทรงสั่งให้ขุดดินขึ้นเป็นเนินสูงขนาดใหญ่สำหรับสร้างพระราชวัง เมื่อขุดดินเป็นบริเวณกว้างจึงทำให้บริเวณนั้นเกิดทะเลสาบขนาดใหญ่ขึ้นเรียกว่า Pichola Lake นักท่องเที่ยวนิยมมาล่องเรือสัมผัสบรรยากาศยามบ่ายภายในทะเลสาบแห่งนี้ พระราชวังสีขาวที่สะท้อนกับผืนน้ำสีเงินนั้นเป็นภาพที่งามจับตา ถ้าใครมีโอกาสเดินทางมาถึงอุดัยปูร์แล้ว การล่องเรือในทะเลสาบเป็นสิ่งที่พลาดไม่ได้

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

พระราชวังเมืองอุดัยปูร์นั้นมีแผนผังลดเลี้ยวเคี้ยวคดไปมาเพื่อป้องกันการรุกรานของข้าศึกศัตรู สร้างขึ้นด้วยศิลปะแบบโมกุลผสมกับสกุลช่างของรัฐราชสถาน แต่ละห้องแต่ละส่วนที่เรียกว่า นิวาส (Niwas) ประดับประดาด้วยหินสีและอัญมณีอันมีค่า บริเวณหน้าซุ้มประตูทางเข้าประดับรูปดวงอาทิตย์เป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์ เนื่องจากราชวงศ์เมวาร์เชื่อว่าตนเองสืบเชื้อสายมาจากดวงอาทิตย์ 

พระราชวังแห่งนี้มีบันไดสูงชันและช่องแคบให้มุดผ่านมากมาย ผมเองก็ต้องทำหน้าที่ของผมอย่างตรงไปตรงมาด้วยการประกาศแจ้งสมาชิกแบบไม่กั๊กว่าทางเดินในพระราชวังจะวิบากอย่างไรบ้าง และเสนอทางเลือกให้ท่านที่ไม่สะดวกจะมุดก้มหรือปีนป่ายปราสาทให้พักรอด้านล่าง สรุปว่าเรามีสมาชิกที่สมัครใจนั่งจิบชาชมปราสาทจากด้านล่างประมาณห้าคนด้วยกัน ส่วนท่านที่ปีนพระราชวังตามผมขึ้นไปก็ได้ผจญภัยสมใจกันทุกคน

ผมในฐานะวิทยากรก็คงคิดไม่ต่างจากผู้ที่เป็นมัคคุเทศก์ อันที่จริงก็อยากให้สมาชิกทุกท่านได้สัมผัสกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราพาท่านไปชมอย่างเต็มที่ แต่กระนั้นความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก และความสนุกสนานเพลิดเพลินก็เป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงด้วย เพราะความเพลิดเพลินของคนหนึ่งอาจไม่ใช่ความเพลิดเพลินของอีกคนหนึ่งก็ได้

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

อทิติมากระซิบกับผมว่าในวันรุ่งขึ้นทางทีมงานจะจัด Waliking Tour เดินตลาดและนั่งสามล้ออินเดียในช่วงเช้าเป็นโปรแกรมพิเศษ ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงเต็ม ผมฟังแล้วก็คุยกับอทิติว่าตลาดในประเทศอินเดียนั้นออกจะมหัศจรรย์สำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคยมากอยู่พอสมควร โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่เพิ่งเคยมาอินเดียเป็นครั้งแรก ถ้าอย่างไรวันนี้ช่วงบ่ายเราจะลองแวะตลาดในเมืองอุดัยปูร์ให้สมาชิกทุกท่าน ‘ชิมลาง’ ประกอบการตัดสินใจว่าจะร่วมทริปในวันพรุ่งนี้ สักประมาณ 15 นาทีจะเป็นได้หรือไม่ เพื่อที่ว่าถ้าท่านใดรู้สึกว่าการเดินถนนในอินเดียนั้น ‘หนัก’ เกินไป ก็อาจจะเลือกพักผ่อนบนรถไฟตลอดช่วงเช้าวันรุ่งขึ้นก็ได้ 

อทิติได้ฟังก็เห็นด้วยกับความคิดของผม เราจึงเลือกตลาดวุ่นวายแห่งหนึ่งในเมืองอุดัยปูร์ เพื่อให้สมาชิกได้สัมผัสกับวิถีชีวิตแบบอินเดีย ปรากฏว่าฝุ่นควัน วัว น้ำครำ และเสียงแตรรถที่แผดดังสั่นประสาทตลอดเวลาทำอันตรายหมู่คณะของเราไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นทุกคนจึงมีมติร่วมกันเป็นเอกฉันท์ว่า

พรุ่งนี้เราจะลงเดินตลาดกันต่อเนื่องตลอด 2 ชั่วโมงพร้อมกันทุกคน

“แต่วันนี้พี่ขอแวะร้านขายของที่มีแอร์เย็นๆ ก่อนขึ้นรถไฟหน่อยก็แล้วกันนะคะน้องต้นคูน พี่เหนื่อย”

เอ้า !!! แวะก็แวะครับพี่ ผมยินดีที่สุด เพราะผมเองก็อยากแวะเหมือนกัน!

Jodhpur, the Blue City

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

วันรุ่งขึ้นผมพาหมู่คณะที่ยืนยันกับผมเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเต็มใจและพร้อมใจจะไปลุยตลาดกลางเมืองออกผจญภัยกัน เราจัดโปรแกรมให้กับทุกท่านที่ยินยอมล่มหัวจมท้ายกับเราในเมืองจอดปูร์อย่างจุใจ ไม่ว่าจะเป็นการนั่งรถสามล้อเครื่องฉวัดเฉวียนไปตามตรอกซอกซอยที่ดูแล้วรถไม่น่าจะผ่านไปได้ จนถึงการเดินย่ำตามตรอกที่เต็มไปด้วยกองผักพะเนินเทินทึก และมีวัวเดินสวนเรามาเป็นระยะๆ ประกอบกับเสียงแตรที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ 

บรรยากาศเช่นนี้เป็นของที่ไม่มีใครคุ้นเคย แต่ (ผมก็เข้าใจเอาเอง) ว่าทุกท่านมีความสุขมาก เพราะสังเกตได้จากเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ทั้งหมู่คณะมีให้กันตลอดเส้นทาง ดูเหมือนจะไม่มีใครเหนื่อยเลย ได้เห็นอย่างนี้แล้วผมก็อดชื่นใจไม่ได้

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน
ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

แอนดรูว์ (Andrew) บุรุษพยาบาลประจำขบวนรถไฟที่ติดตามคณะของเราไปทุกหนทุกแห่งบอกกับผมว่าเป็นเรื่องดีมาก ที่เมื่อวานนี้ผมให้สมาชิกทุกท่านชิมลางเดินตลาดในอินเดียเสียก่อนเพื่อเป็นการซ้อมใหญ่ก่อนมาเจอสนามจริง เพราะมีบางคณะที่ผู้ร่วมทริปไม่ได้เตรียมใจมาก่อนว่าต้องมาเจออะไรบ้าง พอเจอของจริงถึงกับเป็นลมล้มพับต้องปฐมพยาบาลกันยกใหญ่ แอนดรูว์ตบบ่าผมแล้วบอกว่าขอบใจมากที่ทำให้เขาว่างงาน ไม่ต้องปฐมพยาบาลใคร ผมฟังแล้วก็หัวเราะแล้วบอกว่าอีกวัน 2 วันอาจจะมีใครสักคนเป็นลมก็ได้ ถ้าสมาชิกของผมเป็นลม นั่นคือหน้าที่ของแอนดรูว์

ด้วยความจำเป็นโดยธรรมชาติที่เราจะต้องหาห้องน้ำเข้าในตอนท้ายของโปรแกรมครึ่งเช้า แต่ใครเคยไปอินเดียคงจะทราบว่าห้องน้ำในประเทศอินเดียนั้นคือการเสี่ยงโชคอย่างหนึ่ง ซึ่งผลมักจะออกมาในทางร้ายมากกว่าดี ผมบอกกับหมู่คณะตามตรงว่าเราไม่มีห้องน้ำดีๆ ให้ นอกจากจำเป็นต้องแวะร้านขายผ้าแห่งหนึ่งกลางเมือง 

นั่นหมายความว่าเราจะต้องฟังการขายผ้าขายพรมผืนแล้วผืนเล่าเพื่อแลกกับการเข้าห้องน้ำ ทุกท่านพอจะรับได้หรือไม่ ปรากฏว่าทุกท่านรับได้ ผมจึงพาทุกท่านไปที่ร้านขายผ้าและฝากให้พี่ตุ้ยช่วยดูแลสมาชิกมิให้เสียดุลการค้าระหว่างประเทศโดยไม่จำเป็น ส่วนตัวผมเรียกสามล้ออีกคันแยกไปกับอทิติเพื่อหาซื้อขนมหวานประจำเมืองจอดปูร์มาให้หมู่คณะลองชิม เมืองจอดปูร์เป็นบ้านเกิดของอทิติ เพราะฉะนั้นผมจึงได้ขนมอย่างที่ผมต้องการทุกรายการไม่มีพลาด เพราะเจ้าถิ่นแนะนำเองกับมือ

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

เมืองจอดปูร์แห่งรัฐราชสถานนี้จะว่าไปก็คล้ายกับจังหวัดเพชรบุรีบ้านเรา มีขนมหวานเลื่องชื่อหลายรายการเป็นของฝาก ผมไม่ลืมซื้อขนมแสนอร่อยกลับมาฝากพนักงานทุกคนบนรถไฟด้วย เพราะผมถือว่าเราควรมีน้ำใจต่อกัน ทุกอย่างไม่มีทางราบรื่นได้เลยถ้าผมไม่มีเพื่อนร่วมงานที่เป็นทีมคุณภาพเช่นนี้ และขนมนี้เองทำให้ผมมีความลับที่ไม่เคยบอกใคร ทุกมื้ออาหารผมจะได้เนื้อชิ้นใหญ่กว่าใครเขาอยู่เรื่อย เนื่องจากทีมงานในห้องครัวก็เป็นพรรคพวกของผมด้วยขนมเหล่านี้ ท่านไหนทราบแล้วก็ช่วยเก็บไว้เป็นความลับอย่าได้แพร่งพรายไปนะครับ เดี๋ยวผมจะเดือดร้อน (อิอิ)

เมื่อซื้อขนมเสร็จและกลับไปที่ร้านขายผ้าผมก็ต้องแปลกใจ เพราะร้านขายผ้าเงียบสงัดเหมือนไม่มีผู้คน ผมเดินไปถามผู้จัดการร้านว่าคณะของผมหายไปไหน ผู้จัดการหัวเราะแล้วชี้ลงไปที่ห้องใต้ดิน ผมรีบตามลงไปทันที ภาพที่เห็นคือสมาชิกของผมเต็มใจเสียดุลการค้าระหว่างประเทศเกือบทั้งคณะ แถมยังเสียดุลกันอย่างเพลิดเพลิน กระทรวงพาณิชย์น่าจะโกรธคณะของผมอยู่มากในเรื่องนี้ เพราะถึงกับต้องเอารถอีกคันมาช่วยสมาชิกขนผ้ากลับรถไฟเลยทีเดียว

เรื่องช้อปปิ้งเราไม่ทำให้เสียชื่อคนไทยแน่นอน

ตะลุยเที่ยวรัฐราชสถานแห่งอินเดีย โหด มัน ฮา ในทริปรถไฟสุดหรู 7 คืน 8 วัน

เย็นวันนั้นเรามีมื้อค่ำพิเศษกันบน ป้อมปราการเมห์รานคฤห์ (Mehrangarh) เป็นที่มั่นของราชวงศ์มัลวาร์ของมหาราชาผู้ปกครองเมืองจอดปูร์ ป้อมนี้ตั้งอยู่บนภูเขา จึงมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองจอดปูร์ได้อย่างชัดเจน ในเมืองแห่งนี้บ้านแทบทุกหลังในเขตเมืองเก่าจะทาสีฟ้า เพราะเชื่อกันว่าช่วยป้องกันแมลงได้และทำให้บ้านเย็น 

ป้อมเมห์รานคฤห์ได้รับการพรรณนาถึงความวิจิตรบรรจงและความยิ่งใหญ่โดย Radyard Kipling นักประพันธ์ชาวอังกฤษผู้แต่งเรื่องเมาคลีลูกหมาป่าว่า 

“…เป็นผลงานการสร้างสรรค์ของเหล่านางฟ้า ภูตพราย และยักษ์…” 

สะท้อนให้เห็นถึงความมหัศจรรย์ทุกมิติของป้อมแห่งนี้เป็นอย่างดี

ชีวิตบนรถไฟ

ผมเล่าเรื่องโปรแกรมและบรรยากาศการเดินทางติดกันมา 2 เมืองแล้ว เห็นทีต้องพาทุกท่านเที่ยวชมบนรถไฟที่พวกเราใช้ชีวิตกันถึง 7 คืน 8 วัน นั้นเป็นอย่างไรบ้าง อันที่จริงรถไฟขบวนท่องเที่ยวก็มีลักษณะคล้ายกับเรือสำราญ เพียงแต่สิ่งอำนวยความสะดวกจำกัดกว่า มีห้องอาหาร ห้องสมุด ห้องพักผ่อน ร้านทำผม สปา ฟิตเนส ร้านขายของที่ระลึก และบาร์ เรียกได้ว่าเราใช้ชีวิตบนรถไฟนี้อย่างสะดวกสบาย เป็นประสบการณ์โดยสารรถไฟที่พิเศษมากทีเดียว

ห้องสมุด

ด้วยความที่โปรแกรมของเราไม่แน่นมาก จึงมีเวลาใช้บริการสิ่งเหล่านี้อย่างเต็มที่ พื้นที่ที่ผมใช้งานแต่เพียงผู้เดียวเป็นประจำคือฟิตเนส อันที่จริงแล้วก็ไม่ใช่ผมคนเดียวที่มาใช้บริการ เพราะแอนดรูว์เองก็ชอบมาเล่นฟิตเนสเหมือนกัน แต่มักเป็นช่วงเวลาดึกหน่อยหลังจากที่คณะของเราแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้ว แอนดรูว์ชอบท้าผมงัดข้อ ผมก็ยังไม่รับคำท้าของเขาจนบัดนี้ เพราะตระหนักดีว่ายากจะสู้ไหว และผมชอบไปนั่งอ่านหนังสือที่บาร์ 

บาร์แห่งนี้บาร์เทนเดอร์ชื่อ ศุภาม (Shubham) คุ้นเคยกับผมดี ศุภามรู้ว่าผมไม่เคยเรียกร้องอะไรมากไปกว่าโซดาเย็นๆ หนึ่งขวดและเลมอนผ่าซีก ผมกับศุภามคุยกันบ่อย ผมมักจะคุยเรื่องบ้านเกิดของศุภามในรัฐอุตตรขัณฑ์ (Uttarakhand) ซึ่งผมไม่เคยไป

ผู้เขียน-ศุภาม มุมประจำในบาร์บนรถไฟ

ที่ประจำอีกที่หนึ่งของผมคือห้องอาหาร พี่ตุ้ยซึ่งเป็นมัคคุเทศก์ตัวจริงจะรับหน้าที่ประสานงานกับพ่อครัวและผู้จัดการห้องอาหารว่าจะทำเมนูเสริมอะไรบ้าง พี่ตุ้ยจะใช้กลเม็ดเด็ดพรายออดอ้อนให้พ่อครัวสับผักชีให้บ้าง เตรียมพริกเตรียมหอม ตลอดจนคั้นน้ำมะนาวสำหรับทำสารพัดเมนูยำบ้าง ตลอดจนสั่งให้พ่อครัวต้มข้าวต้มเอาไว้ทุกเช้า ส่วนผมก็จะต้องรับบรีฟเมนูอาหารเป็นประจำทุกวัน ซึ่งตัวเลือกอาหารในแต่ละมื้อจะมีอาหารจานหลักให้เลือก 4 รายการ

มีเมนูแบบตะวันตก 2 รายการ และเมนูท้องถิ่น อาหารถาดแบบอินเดีย (Thali) อีก 2 รายการ เมนูแบบตะวันตกไม่ได้ยากอะไรมากนักเพราะเป็นเมนูที่ผมคุ้นเคยดีอยู่แล้ว แต่เมนูชุดอาหารแบบอินเดียนั้นจะเสิร์ฟเมนูอาหารท้องถิ่นประจำเมืองที่เราเดินทางไปถึงสลับกันไปทุกวัน ผมจึงต้องทำการบ้านกับเมนูอาหารอินเดียทุกมื้อว่ามื้อนี้จะเสิร์ฟอะไร อาหารแต่ละอย่างประกอบด้วยส่วนผสมอะไรบ้าง เพื่อจะบรรยายรายละเอียดให้สมาชิกฟังถึงมื้ออาหาร 

ด้วยหน้าที่เช่นนี้ทำให้ผมคุ้นเคยกับทีมงานของห้องอาหารด้วยเช่นกัน

ตั้งแต่ คุณราเชศ (Rajesh) ผู้จัดการห้องอาหาร พนักงานเสิร์ฟอย่างอังกูร (Ankur) และ ศากุน (Shakun) ผมจะต้องไหว้วานทั้งสองคนนี้เป็นประจำ ขอความช่วยเหลือกันไปมาจนกระทั่งสนิทสนมกันไปโดยปริยาย

ที่สุดท้ายแต่สำคัญที่สุดบนรถไฟคือห้องนอนขนาด 9 ตารางเมตร ที่นอนได้สองคนและมีห้องน้ำในตัว รถไฟหนึ่งขบวนจะมีห้องนอนทั้งสิ้น 4 ห้อง มีผู้ดูแลหรือบัตเลอร์ประจำขบวน ถ้าผู้เข้าพักในแต่ละขบวนต้องการความช่วยเหลืออะไรก็เรียกบัตเลอร์ได้ตลอดเวลา นั่นหมายถึงบัตเลอร์หนึ่งคนจะมีหน้าที่ดูแลผู้โดยสาร 8 คน 

เนื่องจากรถไฟเที่ยวนี้มีผู้โดยสารไม่เต็ม และห้องนอนของผมเป็นห้องนอนที่หลุดไปเป็นเศษเพียงห้องเดียวของขบวนสุดท้ายบนรถไฟ ผมจึงเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียวบนรถไฟนี้ที่มีบัตเลอร์ส่วนตัวที่ดูแลผมเพียงคนเดียวไม่ต้องดูแลคนอื่น และบัตเลอร์ของผมว่างมากเพราะผมไม่เคยเรียกร้องอะไรมากไปกว่ากาแฟดำหนึ่งแก้วทุกเช้า 

นี่คือความลับอีกข้อหนึ่งที่ผมยังไม่เคยบอกใครเช่นกันครับ

The Ranthambore National Park of Sawai Madhopur

วันนี้ถือว่าเป็นวันที่ผมมีหน้าที่น้อยที่สุดตลอดทั้งโปรแกรม เพราะวันนี้เราจะเที่ยวกันแบบทัวร์ซาฟารีใน อุทยานแห่งชาติรันธัมบอร์ (Ranthambore National Park) เมืองสะวายมัดโฮปูร์ (Sawai Madhopur) ซึ่งมีเนื้อที่ 13,499 km2 เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์นานาชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เสือโคร่งลายพาดกลอนตัวเป็นๆ 

วันนี้เราจะใช้เวลาอยู่กับสิงสาราสัตว์ทั้งวัน หน้าที่การบรรยายประวัติศาสตร์ของผมจึงเป็นอันพักไปชั่วคราว เพราะในผืนป่าไม่มีประวัติศาสตร์อะไรมากนัก ตอนเช้าเราไปเดินเล่นที่หมู่บ้านรามสิงห์ (Ramsingh Village) ตั้งอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติ เป็นหมู่บ้านที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเดินเข้าไปสัมผัสวิถีชาวบ้านในชนบทของอินเดีย ชาวบ้านในชุมชนแห่งนี้มีฝีมือด้านศิลปะมากอยู่ เพราะวาดภาพทิวทัศน์ที่งดงามและเสือโคร่งตัวโตเป็นของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยวได้

ตอนบ่ายเราเปลี่ยนพาหนะจากสองเท้าของเราเป็นรถขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Canter เป็นรถท่องซาฟารียกสูงที่จุคนได้เกือบ 30 คน ผมมีความทรงจำที่ไม่มีวันลืมกับรถ Canter ในอุทยานแห่งชาตินี้เมื่อปีก่อน เพราะรถเจ้ากรรมนี้พาผมและสมาชิกอีกเกือบ 30 คน ติดหล่มโคลนตั้งแต่ต้นทาง ต้องลากจูงเร่งเครื่องอะไรกันยกใหญ่จนเสียงดังอึกทึก ส่งผลให้สัตว์ป่าน้อยใหญ่หนีหายไปหมด วันนั้นทั้งวันจึงไม่พบสัตว์ชนิดใดเลยนอกจากนก 

ปีนี้ผมภาวนาอย่าให้เราเจอเหตุการณ์เช่นที่ว่านี้อีก แอนดรูว์และอทิติบอกกับผมว่าถ้ารอบนี้รถติดหล่มโคลนอีก ผมอาจจะไม่ได้รับอนุญาตให้มาร่วมทริปนี้ด้วยอีกแล้ว เพราะไม่มีใครเคยเจอเหตุการณ์รถติดหล่มโคลนเลยจนกระทั่งผมมาเยือน (อ้าว!) พอพูดจบคนทั้งคู่ก็หัวเราะ

เคราะห์ดีที่รอบนี้รถของเราวิ่งได้โดยสะดวกจนกระทั่งทะลุเข้าไปถึงกลางอุทยานแห่งชาติ พอดีกับที่เจ้าหน้าที่เห็นรอยเท้าของเสือโคร่งอยู่ที่ชายป่าด้านหนึ่ง เราจึงค่อยๆ ลดความเร็วของรถเพื่อให้แล่นไปอย่างเงียบที่สุด พอรถเคลื่อนไปอีกสักระยะ เราได้กลิ่นซากกวางผู้เคราะห์ร้ายโชยเข้ามาปะจมูก เป็นสัญญาณจากธรรมชาติที่บ่งบอกให้รู้ว่าเข้าใกล้เขตของเสือโคร่งมากเต็มทีแล้ว เจ้าหน้าที่อุทยานบอกกับเราว่าเสือโคร่งจะไม่กินของเหลือของกันและกัน ซากกวางที่ปรากฏอยู่ในวันนี้อาจจะถูกล่ามาตั้งแต่วันหรือสองวันก่อน และเสือโคร่งจะย้อนกลับมากินซากกวางที่ตนเองหาได้ 

เรารอคอยนาทีที่เสือโคร่งปรากฏตัวขึ้นอย่างใจเย็น และแล้วก็สมหวัง เพราะเสือโคร่งปรากฏตัวตรงหน้าถึง 2 ตัว ตัวหนึ่งเดินตรงเข้ามายังซากกวางที่เคยล่าไว้ ส่วนอีกตัวหนึ่งกำลังหมอบคอยอย่างใจเย็นในพงหญ้า สายตาจ้องเล็งไปยังกวางคู่หนึ่งซึ่งกำลังเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล พี่ท่านหนึ่งที่เป็นสมาชิกของเรากระซิบว่า เสือตัวนี้คงจะกดสั่ง Food Delivery เจ้าดังให้มาส่งที่หน้าบ้าน พอพูดจบก็หัวเราะคิกคัก 

เราตั้งใจปล่อยให้ห่วงโซ่อาหารดำเนินไปตามครรลองของระบบนิเวศ ในขณะที่นักท่องเที่ยวชาวตะวันตกอีกกลุ่มหนึ่งลุ้นเต็มที่ให้การล่าเกิดขึ้น แต่แล้วคุณป้าอีกท่านหนึ่งก็พนมมือขึ้นพร้อมกับสวดมนต์แผ่เมตตาขอให้สัตว์โลกทั้งหลายอย่าได้จองเวรซึ่งกันและกันเป็นการใหญ่ และอานุภาพแห่งพระรัตนตรัยคงจะมีมาก กวาง 2 ตัวนั้นไหวตัวทันและกระโจนหนีหายเข้าไปในป่า พร้อมกับคุณป้าที่ยกมือขึ้นสาธุ

ในเมื่อธรรมชาติดำเนินไปเช่นนี้ พวกเราก็พร้อมใจกันสาธุด้วยคนครับ

Jaipur, the Pink City

เช้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในรัฐราชสถาน เป็นวันสำหรับเมืองชัยปุระ หรือออกเสียงแบบท้องถิ่นว่า จัยปูร์ (Jaipur) ผมลงมาที่ห้องอาหารตั้งแต่เช้า นั่งคุยกับราเชศ อังกูร ศากุน และศุภามไปพลาง พร้อมอ่านรายละเอียดการเดินทางของวันนี้ไปพลาง สักพักหนึ่งอทิติก็เดินมาทักทายผมพร้อมกับกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

“ทีเค ฉันมีข่าวจะบอก เมื่อวานนี้ที่จัยปูร์เราเจอนักท่องเที่ยวชาวจีนติดไวรัสสายพันธุ์ใหม่อะไรสักอย่าง เป็นผู้ติดเชื้อรายแรกในอินเดีย แต่ฉันว่าไม่น่ามีอะไรมากหรอก ฉันแค่มาบอกคุณเฉยๆ มันเป็นแค่ไวรัส 

“ฉันคิดว่าไวรัสที่ว่านี้อาจจะอยู่ในอินเดียไม่ได้ก็ได้ ไม่ต้องกังวล” พอพูดจบอทิติก็โยกคอไปมา

มันเป็นแค่ไวรัส… ในวันนั้นอทิติก็เชื่ออย่างที่คนส่วนมากในโลกนี้เชื่อนั่นแหละครับ 

แต่พูดผิดพูดใหม่ได้นะอทิติ ไม่มีใครโกรธคุณเลย (ร้องไห้)

จัยปูร์เป็นเมืองสีชมพู เนื่องจากเมื่อ ค.ศ.1876 มหาราชารามสิงห์ได้มีพระบัญชาให้ทาสีบ้านเรือนทั้งเมืองให้เป็นสีชมพู เพื่อเป็นเกียรติแก่มกุฎราชกุมารแห่งอังกฤษที่เสด็จพระราชดำเนินมายังเมืองนี้ สีชมพูเป็นสีโปรดของพระองค์ จึงทำให้บริเวณเมืองเก่าของจัยปูร์ทั้งหมดกลายเป็นสีชมพูอมส้มไปหมดทั้งเมือง เช้านี้คณะของเราเริ่มต้นเดินทางกันที่ City Palace ซึ่งยังคงเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์มาจนถึงปัจจุบัน มหาราชาองค์ปัจจุบันคือ มหาราชาสะวายปัทมนาภสิงห์ (Maharaja Padmanabh Singh) พระชนม์เพิ่งจะ 20 พรรษาเศษๆ เท่านั้นและยังมิได้ทรงอภิเษกสมรส 

ได้ฟังเท่านี้สมาชิกหลายท่านก็ตื่นเต้นเป็นการใหญ่

ส่วนที่น่าสนใจของ City Palace มีอยู่หลายส่วนด้วยกัน ส่วนแรกคือ The Blue Room อยู่ส่วนบนของพระราชวัง เป็นส่วนที่เราจะต้องซื้อบัตรเข้าชมพิเศษแยกเข้าไปในราคาสูงพอสมควร ส่วนที่สองคือ พระราชวังสายลม หรือ Hawa Mahal เป็นสถาปัตยกรรมอันโดดเด่นที่สุดของพระราชวังนี้ที่ปรากฏอยู่ในโปสเตอร์ส่งเสริมการท่องเที่ยวแทบทุกชิ้นของเมืองจัยปูร์ กำแพงสูง 5 ชั้นที่มีช่องหน้าต่างเล็กๆ เจาะอยู่ริมรั้วเขตพระราชฐานนั้นมีไว้สำหรับนางสนมกำนัลของมหาราชาในอดีตได้ออกมานั่งชมความเป็นไปของเมือง โดยที่บุคคลภายนอกมองลอดหน้าต่างเข้าไปเห็นความงามของนางกำนัลเหล่านี้ไม่ได้ 

และส่วนที่สามคือ หอดูดาว Jantar Mantar สร้างขึ้นโดย มหาราชาสะวายจัยสิงห์ที่ 2 (Maharaja Sawai Jai Singh II) ที่สนพระทัยด้านดาราศาสตร์มาก จึงทรงรับสั่งให้สร้างหอดูดาวแห่งนี้ขึ้นมาเครื่องมือทางดาราศาสตร์ทั้ง 19 ชิ้นบนพื้นที่นี้สร้างขึ้นด้วยหินและมีขนาดใหญ่โตมาก ส่วนหนึ่งน่าจะเอาไว้ใช้สำหรับการคำนวณฤกษ์ยามสำหรับออกศึกหรือการประกอบพิธีสำคัญต่างๆ ของเมือง

พระราชวังสายลม หรือ Hawa Mahal
หอดูดาว Jantar Mantar

ในตอนบ่ายเราเดินทางออกไปนอกเมืองจัยปูร์เพื่อเที่ยวชม ป้อมปราการแอเมอร์ (Amer Fort) มักจะเรียกกันคลาดเคลื่อนจนคุ้นชินว่า Amber Fort ป้อมปราการแห่งนี้เป็นป้อมสูงตระหง่านอยู่บนสันเขา ประดับประดาด้วยจิตรกรรมอันละเอียดลอออย่างมโหฬาร ส่วนที่น่าสนใจที่สุดเริ่มต้นตั้งแต่ลานประชุมพลบริเวณด้านหน้า (Jaleb Chowk) และที่ประทับสำหรับว่าราชการ (Diwan – i – Am) สีที่นำมาทาตกแต่งนั้นเป็นสีจากพืชพรรณธรรมชาติทั้งหมด

ยิ่งเมืองรายล้อมไปด้วยอัญมณีและหินสีที่มีค่าก็ยิ่งขับเน้นความงดงามของป้อมปราการแห่งนี้ให้งดงามขึ้นไปอีก ภายในเขตพระราชฐานของป้อมปราการแห่งนี้แบ่งออกเป็นหลายชั้น มีส่วนที่ประทับในฤดูร้อนและในฤดูหนาวที่มีการออกแบบเชิงสถาปัตยกรรมต่างกัน ส่วนที่ประทับในฤดูร้อนมีทางน้ำไหลผ่านเป็นช่องให้ลมพัดผ่านได้ ช่วยลดอุณหภูมิที่ร้อนจัดของดินแดนราชสถานได้เป็นอย่างดี ส่วนที่ประทับในฤดูหนาวก็เป็นห้องประทับที่มิดชิดแต่ก็ไม่อึดอัด ช่วยให้ผ่อนคลายและอบอุ่นสบายในช่วงที่ความหนาวเหน็บปกคลุมดินแดนแห่งนี้

The Summer residence of Amer Fort

ที่ Amer Fort นอกจากจะคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวแล้วก็ยังคลาคล่ำไปด้วยคนเร่ขายของเช่นเดียวกับสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปในประเทศอินเดีย แต่ที่ Amer Fort นี้ผมเห็นว่าคนขายของออกจะต้องอุตสาหะมากกว่าที่อื่นๆ เพราะการจะเดินตามเพื่อ ‘ตื๊อ’ ให้เราซื้อของนั้น เขาจะต้องเดินขึ้นเดินลงภูเขากันวันละหลายสิบรอบเลยทีเดียว

ใจผมเองซึ่งเป็นคนที่ต้องดูแลสวัสดิภาพและความปลอดภัยของทั้งหมู่คณะก็ยอมรับว่ากังวลไม่น้อย เพราะเราไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แต่ขณะเดียวกันก็เห็นใจว่าคนขายของทั้งหมดเขาก็ต้องประกอบอาชีพหาเลี้ยงตัวเช่นเดียวกับเราทุกคน ผมจึงขอร้องแกมดุเล็กน้อยว่าถ้านักท่องเที่ยวท่านใดปฏิเสธไม่ซื้อของแล้ว พวกคุณก็อย่าเสียเวลาเดินตามอีกเลย เพราะมาเดินล้อมหน้าล้อมหลังกันเป็นสิบยี่สิบคนเช่นนี้ไม่ดีแน่ 

บางคนที่เห็นว่าขายของไม่สำเร็จแน่แล้วก็ถอยกลับไป จนเหลือคนขายของคนสุดท้ายที่พยายามตามวิงวอนให้สมาชิกของผมท่านหนึ่งซื้อปากกาสี โดยลดราคาตั้งแต่ 800 รูปี (ประมาณ 400 บาท) จนเหลือ 100 รูปี (ประมาณ 50 บาท) เท่านั้น ผลสุดท้าย คนขายของผู้นี้เป็นคนเดียวที่ปิดการขายสำเร็จ หลังจากได้รับเงินเรียบร้อย เขาจึงหันมาพูดกับผมซึ่งพยายามจะหยุดลูกตื๊อของทุกคนว่า

“เป็นไงล่ะ ผมชนะ” แล้วเขาก็ยักคิ้วให้ผม เป็นอันว่าผมก็ต้องยอมแพ้ไปโดยปริยาย

จนกว่าจะพบกันใหม่

ผู้เขียน-อทิติ-พี่ตุ้ย

รถไฟของเราเดินทางมาถึงกรุงเดลี ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของรถไฟขบวนนี้แต่เช้า

แอนดรูว์เดินมาบอกกับผมว่าเขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะให้ผมพากลุ่มคนไทยมาเดินทางบนรถไฟสายนี้ด้วยกันอีก เพราะคนไทยเป็นนักท่องเที่ยวเพียงกลุ่มเดียวที่เชิญเขาเข้าไปถ่ายรูปหมู่ด้วย โดยไม่ตั้งแง่กีดกันว่าเขาเป็นเพียงพนักงานประจำรถไฟ เช่นเดียวกับอทิติที่สัญญากับผมเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าปีหน้าจะต้องมาล้มลุกคลุกคลานด้วยกันอีก

ตอนที่เราลงจากรถไฟ พนักงานทุกคนรวมตัวกันมาส่งเรา ผมโบกมือลาเพื่อนร่วมงานที่ร่วมงานกันมาตลอด 7 คืน ทุกคนรู้ว่าผมมีกำหนดการให้เดินทางไปอินเดียเป็นระยะ ทั้งเรื่องงานและการเดินทางส่วนตัว เพราะฉะนั้น เราทุกคนจึงรู้สึกว่า เมื่อไหร่ที่ผมมาเดลี เราค่อยนัดไปกินข้าวก็ได้ เราจึงน่าจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้

แอนดรูว์-ผู้เขียน

แต่เหตุการณ์ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราหวัง เพราะเชื้อโรคตัวร้ายได้หมุนโลกใบนี้ให้ล้มคว่ำคะมำหงายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อโลกหยุดหมุน พวกเราทุกคนแตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทาง บางคนย้ายงานขึ้นไปประจำการที่รีสอร์ตบนเทือกเขาหิมาลัยเป็นการถาวร บางคนกลับไปพักกายพักใจอยู่ที่บ้านเกิดซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ที่ต้องเดินทางนับวันนับคืนกว่าจะไปถึง บางคนก็ยังรอคอยวันที่รถไฟสายเดิมจะได้กลับมาเปิดหวูดอย่างเต็มที่อีกครั้ง

โชคดีที่โลกออนไลน์ทำให้เราติดต่อกันได้บ้าง หลายคนบอกกับผมว่าบ้านเมืองของพวกเขายินดีต้อนรับผมเสมอ ผมก็ตอบกลับไปทุกครั้งที่ได้คุยกันว่าผมก็รอวันที่ทุกอย่างจะกลับไปเป็นปกติเช่นเดียวกัน

ผมหวังให้ทุกๆ คนสบายดี จนกว่าจะถึงวันที่เราได้พบกันอีก

แหล่งอ้างอิงประเภทเอกสาร

คุณากร วาณิชย์วิรุฬห์ และ พาฝัน ศุภวานิช (บรรณาธิการ). Incredible India: Rajasthan, Delhi & Agra. กรุงเทพฯ: วงกลม.

เทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระ. (2558). 

ประพาสราชสถาน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.

Abigail Blasi, Lindsay Brown and Michael Benanav. (2017). Rajasthan, Delhi & Agra. 5th Edition. 

China: Lonely Planet Global.

ถ้าคุณมีประสบการณ์เรียนรู้ใหม่ ๆ จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญแบ่งปันเรื่องราวความรู้ของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’ ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะส่งสมุดลิมิเต็ดอิดิชัน จาก ZEQUENZ แบรนด์สมุดสัญชาติไทย ทำมือ 100 % เปิดได้ 360 องศา ให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ณัฐพงศ์​ ลาภบุญทรัพย์

วิทยากรและครูสอนวิชาภาษาไทยและสังคมศึกษาฯ ผู้รักการเดินทางเพื่อรู้จักตนเองและรู้จักโลกเป็นชีวิตจิตใจ เดินทางไปแล้วครบทุกจังหวัดในประเทศไทย และกว่า 50 ประเทศทั่วโลก

Travelogue

พื้นที่บรรจุประสบการณ์เดินทางทั่วมุมโลก

25 พฤศจิกายน 2565

ทริปนี้เริ่มต้นแบบง่าย ๆ คิดแค่ว่าเงินเยนกำลังตก ไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งในญี่ปุ่นน่าจะเป็นการเที่ยวที่ประหยัดดี พอไม่มีแผนการละเอียด ก็เลยคิดว่าเอารถแบบค่ำไหนนอนนั่นไปก็สะดวกกว่าพยายามจองโรงแรมล่วงหน้า และนี่ไม่ใช่หนแรกที่เราเช่ารถที่เป็นบ้านในประเทศญี่ปุ่น 

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว ก่อนที่จะเกิดสภาวะผู้คนหยุดเดินทาง เราเคยเช่ารถ RV ขับเที่ยวมาแล้วรอบหนึ่ง และพบว่าการท่องเที่ยวแบบนี้จุดหมายไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับคนที่อยู่ร่วมกันบนรถ

ญี่ปุ่นมีบริการเช่ารถแคมปิ้งและ RV หลายรูปแบบ รอบนี้เราเลือกแบบมีเต็นท์อยู่บนหลังคา ด้วยเหตุผลใหญ่ ๆ 3 ข้อ ข้อแรก รถ RV นั้นถึงมีพื้นที่ใช้งานสะดวกสบาย แต่ว่าขนาดรถที่ค่อนข้างใหญ่ ทำให้ขับเข้าตรอกซอกซอยหรือขึ้นเขาลำบาก อีกข้อคืออยากลองนอนเต็นท์บนหลังคารถ เพื่อเป็นตัวเลือกให้กับการปรับแต่งรถของตัวเองที่เมืองไทยทีหลัง และข้อสุดท้ายคือบริษัทรถเช่ามีอุปกรณ์เครื่องนอนและแคมปิ้งให้พร้อมทุกอย่าง ขนมาแต่เสื้อผ้าและใบขับขี่ก็พร้อมเดินทางได้เลย

สิ่งสำคัญพื้นฐาน

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง
และประหยัดสุดสำหรับการขับรถเที่ยว

เพื่อความประหยัดขั้นสุด เราวางแผนนอนตามที่พักริมถนนซึ่งไม่ต้องเสียเงินค่านอน ในญี่ปุ่นที่จอดรถพักริมทางเหล่านี้เรียกว่า มิจิ โนะ เอกิ (Michi-no-Eki) เรียกสั้นๆ ว่า ‘มิจิ’ ในเวลากลางวัน ตามมิจิจะมีร้านขายอาหารและของที่ระลึกพื้นถิ่น บางแห่งใหญ่โตเหมือนห้าง บางแห่งก็เล็ก ๆ เงียบสงบ แต่สิ่งที่ทุกแห่งมีเหมือนกันคือห้องน้ำสะอาด 24 ชั่วโมง ญี่ปุ่นมีห้องน้ำสาธารณะที่สะอาดเกินมาตรฐานอยู่เกือบทุกแห่ง ขนาดจุดที่ในรีวิวเขียนว่าห้องน้ำไม่สะอาดก็ยังเรียกว่าไม่ได้เลวร้ายเกินไปนัก

ข้อดีของการขับรถแคมปิ้งคือ ถ้ามีห้องน้ำสาธารณะตรงไหน เราก็จอดนอนตรงนั้นได้เลย คนเข้าป่าบ่อย ๆ อาจจะเถียงค้านในใจนิดหนึ่งว่า ถึงไม่มีห้องน้ำก็ทำธุระได้ แต่ญี่ปุ่นนั้นการทำธุระในป่าเป็นเรื่องไม่ปกติ เลี่ยงได้ควรเลี่ยงให้ถึงที่สุด ด้วยเหตุผลของมารยาทในการใช้พื้นที่ส่วนรวม จึงควรไปทำธุระเฉพาะตามพื้นที่ที่จัดให้เท่านั้น

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง
เต็นท์ด้านบนรถเปิดออกรับวิวฤดูใบไม้ร่วงยามเช้า

เรื่องต่อมาจากห้องน้ำคือการอาบน้ำ การมาเที่ยวญี่ปุ่นของเรา ไม่ว่ากิจกรรมหลักจะเป็นอะไร ก็ต้องจัดเวลาไปแวะออนเซ็นทุกครั้ง หลังจากวันยาวนานหรือวันที่อากาศหนาวเย็น พอได้แช่น้ำอุ่นตอนจบวัน ทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายเกลี้ยง การแช่น้ำแร่ช่วยรีเซ็ตร่างกายให้พร้อมกับวันพรุ่งนี้ได้ดีมาก ๆ

ออนเซ็นแบบ Stand Alone ส่วนใหญ่ปิดประมาณ 1 ทุ่ม เรามักวางแผนแวะไปก่อนอาหารมื้อเย็น กิจวัตรประจำวันหลัง 4 โมงเย็นคือ เราจะเปิดแอปฯ รวบรวมที่ตั้งมิจิ ออนเซ็น และแคมป์ไซต์ เพื่อหาว่าจะไปอาบน้ำที่ไหน แล้วขับต่อไปนอนที่ไหนโดยไม่ออกนอกเส้นทาง ซึ่งมุ่งสู่จุดท่องเที่ยวของวันต่อไป

โพรงกระต่ายของอลิซ

คุณลุค เจ้าของบริษัทรถเช่าถามเราว่า เจอบริษัทเขาได้อย่างไร เพราะเพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน และไม่ได้ทำการตลาดเท่าไหร่ เราตอบเขาไปอย่างติดตลกว่า พวกเรา Google เก่ง แต่มันเป็นเรื่องจริง 

จุดท่องเที่ยวที่อยากไปผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ จากการเสิร์ชกูเกิลดูอะไรต่อมิอะไรต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ พอหาข้อมูลต่อก็พบสถานที่ใหม่ ๆ ที่อยากไปเห็นด้วยตาเพิ่มอีก เรียกว่าตกลงไปในโพรงกระต่ายของอลิซอย่างเต็มตัว

คืนแรกพวกเรากะว่าจะไปหาที่นอนใกล้ออนเซ็นลิงขึ้นชื่อ แต่จะแวะเที่ยวบ่อน้ำร้อนแช่เท้าที่คุซัตสึ (Kusatsu) ก่อนสักนิด ด้วยความโอ้เอ้ของวันแรกและฝนตกปรอย ๆ ตลอดทาง กว่าจะถึงคุซัตสึก็เย็นแล้ว เลยต้องปรับแผนใหม่ หาออนเซ็นดี ๆ หาข้าวอร่อย ๆ กิน แล้วขับรถออกไปหามิจิที่ไม่ไกลนอนแทน

เช้าวันต่อมาเส้นทางขึ้นเขาชิงะโคเก็น (Shiga Kogen) เป็นเส้นถนนที่เรากะว่าจะวิ่งผ่านชมวิวสวยไปเฉย ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าต้องจอดรถทุกจุดชมวิวข้างทาง ภูเขาลูกนี้เป็นจุดสูงสุดในเส้นทางที่วางแผนไว้ หญ้าสีเขียวสลับกับหินทรงแปลก ความสูงเหนือเมฆที่ปกคลุมเมืองด้านล่างจนมิดตลอดเส้นทางเหมือนเราอยู่คนละโลกกับพื้นที่เมื่อวาน

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง
เส้นทางข้ามเขา Shiga Kogen เป็น Scenic Route ที่พวกเราต้องจอดแวะทุกจุดที่จอดได้

ในระหว่างแวะเข้าห้องน้ำและดื่มกาแฟที่คาเฟ่บนเขา เราหันไปเห็นโปสเตอร์การท่องเที่ยว Shiga Kogen เป็นรูปเสาโทริอิ (Torii) สีแดงริมทะเลสาบสีฟ้าสด เราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะหาว่าสถานที่ในภาพอยู่ที่ไหน พร้อมจะเปลี่ยนแผนทันทีถ้าไม่ลำบากจนเกินไป เจ้ากูเกิลพาเราไหลลงโพรงกระต่ายอีกครั้งเพื่อพบว่า บนเขา Shiga Kogen มีเส้นทางเดินเขาสั้น ๆ น่าสนใจอยู่หลายเส้น และหนึ่งในนั้นอยู่ห่างจากเราไปไม่กี่นาที

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง
ทางเดินเขาเส้นสั้น ๆ ของ Shiga Kogen เลยจุดสวยที่สุดของใบไม้แดงไปแล้ว

แผนเปลี่ยนอีกครั้ง ยังไม่มีใครหิว ไม่มีใครรีบไปไหน พวกเราจอดรถหยุดลงไปเดินสัมผัสธรรมชาติด้วยเท้าของเราเอง ด้านบนเขาอากาศเย็นมาถึงก่อนพื้นล่าง ต้นไม้ส่วนใหญ่เหลือแต่กิ่ง ไม่ค่อยเห็นใบสีเหลืองสีแดงเยอะเท่าไหร่แล้ว แต่ทุกมุมที่มองไปก็ยังดูสวยอยู่ดี

รู้ตัวอีกทีก็เลยเที่ยงมาพักใหญ่ แผนร่างของวันนี้มีหมุดท่องเที่ยวปักไว้ที่น้ำตกนะเอะนะ (Naena Waterfall) พวกเราตัดสินใจดิ่งไปกินข้าวเที่ยงที่โน่นเลย ร้านอาหารมีอยู่ร้านเดียว อาหารขึ้นชื่อของที่นี่คือเส้นหมี่ขาวที่ปล่อยไหลมากับสายน้ำ แต่เวลาของเราไหลไปหมดแล้ว เลยสั่งข้าวคนละชุด รีบกินแล้วรีบเดินไปน้ำตกทันที

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง

เส้นทางเดินในป่าปกคลุมด้วยไอหมอกละอองน้ำจากน้ำตกใหญ่ด้านใน ตรงจุดนี้ต่ำกว่าเส้นทางเขาด้านบน เป็นความสูงที่พอดีให้เราเห็นใบไม้เปลี่ยนสีที่แท้จริง ทันทีที่มุมมองของต้นไม้เปิดออกให้เห็นน้ำตกอลังการ เราหยุดยืนตะลึง – นี่เราทะลุมาสู่โลกแห่งจินตนาการแล้วอย่างแน่นอน

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง

ตลาดฤดูใบไม้ร่วง

  เช้านี้เสียงหัวเราะและพูดคุยของกลุ่มแม่บ้านสูงอายุด้านนอกตัวรถปลุกให้เราตื่น กลุ่มคุณป้ากำลังเตรียมตั้งโต๊ะขายขนมแป้งทอด ห่างออกไปอีกนิดมีเต็นท์ขายแอปเปิ้ลผลใหญ่เกือบ 2 กำปั้น ใต้เต็นท์เดียวกันมีองุ่นสีสวยดูหวานฉ่ำวางขายด้วย สุดทางเดินเป็นร้านขายผัก คุณลุงหลายคนทยอยขับรถเข้ามาจอดส่งผัก ในร้านมีต้นหอมญี่ปุ่นอวบหนาและสูงเกือบเท่าตัวเรา มะเขือเทศสดน่ากิน ลูกพลับสุกวางเรียงราย และเห็ดหลากหลายชนิด

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
รสชาติแห่งฤดูใบไม้ร่วงที่แท้จริง

สิ่งที่ขึ้นชื่อของฤดูใบไม้ร่วงนอกจากสีส้ม แดง เหลือง ที่เป็นเอกลักษณ์แล้ว ก็เป็นฤดูที่มีผลไม้อร่อยให้กินมากมาย พวกเราแวะซื้อผักผลไม้หลายชนิด แวะซื้อเนื้อสดและวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเพิ่มจากซูเปอร์มาร์เก็ต คืนนี้พวกเราจะทำอาหารกินเอง เพื่อเข้าถึงรสชาติของฤดูใบไม้ร่วงที่แท้จริง

 เข้าแคมป์ของจริง

รถ FJ Cruiser คันนี้ถูกปรับพื้นที่ให้เหมาะกับการเข้าแคมป์เต็มที่ นอกจากเต็นท์ที่ติดอยู่ด้านบน ข้างขวากางกันสาดออกมาได้ ทางซ้ายกางออกมาเป็นห้องน้ำจำเป็น ท้ายรถมีตู้ลิ้นชัก 2 อัน เต็มไปด้วยเครื่องครัวสำหรับแคมปิ้ง จาน ชาม หม้อ กระทะ ไปจนเครื่องปรุงอาหารและหม้อต้มกาแฟ ตรงประตูหลังก็มีโต๊ะที่พับเก็บและเปิดออกได้ 

หลังจากนอนมิจิมาหลายคืน พวกเราตัดสินใจกันว่าต้องไปนอนแคมป์จริง ๆ เสียที ไม่ให้เสียคุณค่าของอุปกรณ์ท้ายรถ วันนี้เราตัดกิจกรรมท่องเที่ยวให้จบเร็วขึ้นเพื่อไปถึงแคมป์กราวนด์ก่อนมืดจะได้มีเวลาตั้งแคมป์

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
แสงแดดยามเย็นขับสีสันของฤดูใบไม้ร่วงให้สวยขึ้นไปอีก

ช่วงฤดูนี้แสงอาทิตย์หมดวันเร็วกว่าบ้านเรา เวลา 4 โมงเย็น แสงอาทิตย์ก็เปลี่ยนเป็นสีทองแล้ว สองข้างทางของเส้นทางที่มุ่งไปแคมป์นั้นสวยเกินจริงมาก ๆ ใบไม้กำลังแดงเต็มที่ แสงแดดสีอุ่นขับสีของใบไม้ให้สดขึ้นไปอีก ตลอดเส้นถนนที่วิ่งลัดเลาะผ่านหุบเขา พวกเราผลัดกันส่งเสียงแทนคำว่า ’สวย’ จนกระทั่งหมดคำพูดและเงียบลง เพราะรู้ดีว่าพวกเรากำลังเคลื่อนที่ผ่านช่วงเวลามหัศจรรย์นี้ไปด้วยกัน

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
แคมปิ้งกราวนด์ที่เอารถเข้ามาจอดได้ มีพื้นที่กว้างขวาง

  สตาฟของแคมป์กราวนด์ดูกังวลเมื่อเรามาถึง เพราะไม่แน่ใจว่าเราจะเข้าใจกฎต่าง ๆ ที่เป็นภาษาญี่ปุ่นได้มากน้อยแค่ไหน แคมป์กราวนด์ของญี่ปุ่นส่วนใหญ่ต้องจองล่วงหน้า และมีกฎการใช้พื้นที่ละเอียดยิบ เช่น ช่วงเวลาห้ามส่งเสียงดัง การแยกทิ้งขยะ การจุดไฟ ฯลฯ แต่พอพวกเราสื่อสารกันจนรู้เรื่อง จ่ายเงินค่าใช้พื้นที่เรียบร้อย คุณสตาฟก็ปล่อยให้เราขับรถเข้าไปในพื้นที่ที่ระบุไว้ พร้อมกับให้แอปเปิ้ลท้องถิ่นเป็นของฝาก 1 ลูก

แคมป์ที่เราเลือกมานอนเป็นจุดที่อยู่ติดริมน้ำเขื่อน คนส่วนหนึ่งที่มาตั้งแคมป์เอาเรือคายัคมาด้วยเพื่อไปพายเรือในตอนเช้า สิ่งอำนวยความสะดวกในแคมป์มีพื้นฐานทั่วไป อาคารซักล้างแยกออกจากพื้นที่แคมป์กราวนด์ ห้องน้ำสะดวกสบาย มีโถส้วมอุ่นและสายฉีดไฟฟ้า ที่แคมป์นี้มีน้ำอุ่นและห้องอาบน้ำให้ด้วย แต่ต้องจ่ายเงินเพิ่มในราคา 5 นาที 300 เยน

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย

พฤศจิกายนเป็นช่วงปลายของการตั้งแคมป์ เพราะอากาศเริ่มเย็นมาก แคมเปอร์ข้าง ๆ เราส่วนใหญ่หายเข้าไปจุดไฟทำอาหารในเต็นท์ที่มีผนังบังลม ส่วนพวกเรานั่งสู้อากาศหนาวด้านนอกด้วยการจุดไฟกองใหญ่ ฟืนไม้มีขายพร้อมให้ใช้งานในราคามัดละ 800 เยน จุดติดไม่ยากเท่าไหร่ แต่ควันค่อนข้างเยอะ ไม่เหมือนไฟจากถ่านที่คุ้นเคยเวลาตั้งแคมป์ในไทย อาหารที่เราเตรียมมาเยอะกว่าที่จะกินได้หมด เลยเก็บส่วนที่เหลือไว้ในรถ ที่นี่ห้ามวางอาหารทิ้งไว้นอกเต็นท์โดยเด็ดขาด เพราะอาจจะมีสัตว์ป่ามาบุกแคมป์ได้ อุณหภูมิสุดท้ายที่เรากดดูก่อนปีนเข้าเต็นท์อยู่ที่ 5 องศาเซลเซียส คืนนี้อากาศค่อย ๆ เย็นลงเรื่อย ๆ เป็นคืนที่หนาวที่สุดของทริป

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
อาหารชาวแคมป์ อุด้งแกงกะหรี่หมู เต้าหู้ย่าง และมันญี่ปุ่นเผา

เส้นทางที่ซ่อนอยู่

พวกเรามาญี่ปุ่นช่วงฤดูใบไม้แดงหลายหน แต่ไม่เคยได้พบกับจังหวะพีกที่สุดของฤดูกาลแบบที่เมืองนี้ ณ เวลานี้เลย ก่อนหน้านี้เคยเห็นแบบที่เริ่มร่วงไปแล้วบ้าง หรือไม่ก็ยังไม่แดงพีกบ้าง เป็นเรื่องธรรมดาในการท่องเที่ยวที่ขึ้นกับปรากฏการณ์ธรรมชาติ ซึ่งเรากะเกณฑ์ล่วงหน้าไม่ได้

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย

เช้านี้พวกเราเปลี่ยนใจตัดจุดท่องเที่ยวที่หามาตั้งแต่เมืองไทยทิ้ง เพราะอยากมองดูใบไม้สีแดงส้มในจังหวะที่สวยที่สุด ให้นานที่สุด

หลังอาหารเช้าและเก็บของออกจากแคมป์ เราขับรถไปทางขึ้นเขาที่ค่อนข้างแคบ ถนนเลาะเลียบแม่น้ำสายเล็ก เส้นทางนี้ขึ้นชื่อว่าเป็น Scenic Route ที่ดีเส้นหนึ่ง ในสมุดคู่มือแคมป์ที่ได้มาเมื่อวานเขียนบอกไว้ว่า ถ้าหาจุดจอดรถข้างถนนได้ให้จอดเลย แล้วเดินชมวิวข้างทางด้วยขาของเราเอง

ที่จอดรถอยู่ตรงข้ามกับสะพานข้ามแม่น้ำ สีแดงของใบไม้ริมน้ำกวักมือเรียกให้เราจอดรถลงไปเดิน จากที่จะเดินเล่นนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วไปดูอีกจุดหนึ่ง กลายเป็นการเดินปีนป่ายหินริมน้ำกินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ซึ่งสนุกและสวยงามทุกนาทีที่ผ่านไป

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย

ถึงเวลาสิ้นสุดเส้นทาง

คืนสุดท้ายเราจอดนอนที่มิจิอีกครั้ง หลังจากขับรถวนหาจุดที่เหมาะสมสักพัก จุดจอดรถที่ดีต้องไม่ใกล้กับคันอื่น ๆ เนื่องจากเราต้องกางบันไดขึ้นลงเต็นท์หลังคา จึงควรเลือกจุดริมสุดของช่องจอด เพื่อไม่ให้กินที่เข้าไปในช่องข้าง ๆ

มิจิสุดท้ายของคืนนี้อยู่หน้าสวนสาธารณะ เป็นมิจิที่เงียบสงบมาก มีรถจอดนอนก่อนหน้าเราเพียงคันเดียว มีกลิ่นมูลสัตว์ลอยมาจาง ๆ คุยกันว่าน่าจะเป็นกลิ่นขี้วัว เมื่อตื่นตอนเช้าจึงพบว่าที่นี่มีคอกแพะ ยามเช้าของวันสุดท้ายจึงเป็นการเดินเล่นกับแพะและแมวจรที่มีอยู่เต็มสวน

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
เจ้าถิ่นเฝ้ามิจิเล็ก ๆ ที่เราใช้เป็นที่นอนในคืนสุดท้าย

เรามีนัดกับคุณลุคเพื่อคืนรถตอนค่ำที่โตเกียว เส้นทางวกกลับเข้าสู่เมืองใหญ่อีกครั้ง แถวนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาที่ใบไม้จะเปลี่ยนสี ถึงแม้ว่าเราอยู่เที่ยวต่อหลังคืนรถอีก 3 วันก็ตาม แต่ไฮไลต์ของทริปผ่านไปแล้ว บรรยากาศในรถก็เปลี่ยนไป ความรู้สึกที่เข้าใกล้ตอนจบก่อตัวเกาะกินเป็นความเหงาแปลก ๆ

ทริปญี่ปุ่นเช่ารถแคมปิ้งจากโตเกียว ค้างแรมในมิจิ ชมใบไม้เปลี่ยนสีและน้ำตกแสนสวย ณ แดนอาทิตย์อุทัย
เมื่อกลับเข้าสู่พื้นราบใกล้เมืองที่อากาศอุ่นกว่า ใบไม้แถวนี้ยังไม่ถึงจังหวะเปลี่ยนสี

พวกเราอ้อยอิ่งเก็บของออกจากรถ เอากระเป๋าลงทั้งหมดเพื่อให้พร้อมส่งรถคืน ในระหว่างเดินทางกลับเข้าเมืองก็เปิดไล่ดูรูปในโทรศัพท์มือถือ ฤดูกาลของที่นี่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จากสีเขียวกลายเป็นสีแดง น้ำตาล แล้วหิมะก็มาทำให้ทุกอย่างขาวโพลน เมื่อหิมะละลายทุกอย่างก็เริ่มใหม่อีกครั้ง 

ความเปลี่ยนแปลงที่มีให้เห็นในธรรมชาติตลอดเวลา สอนให้เราเข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่มีอยู่รอบตัว และรู้จักอดทนรอช่วงเวลาที่ดี ซึ่งจะผ่านเข้ามาอีกครั้งอย่างแน่นอน

ทริปญี่ปุ่นกะทันหัน ขับรถบ้านไปแคมปิ้งท่ามกลางใบไม้สีแดงและลมหนาวของฤดูใบไม้ร่วง

ถ้าคุณมีประสบการณ์เรียนรู้ใหม่ ๆ จากการไปใช้ชีวิตในทั่วทุกมุมโลก เชิญแบ่งปันเรื่องราวความรู้ของคุณพร้อมภาพถ่ายประกอบบทความ รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Travelogue’ ถ้าผลงานของคุณได้ตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะส่งสมุดลิมิเต็ดอิดิชัน จาก ZEQUENZ แบรนด์สมุดสัญชาติไทย ทำมือ 100 % เปิดได้ 360 องศา ให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer

ชุตินันท์ โมรา

ช่างภาพ/วิดีโอใต้น้ำมือรางวัลระดับเอเชีย ที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของโลกใต้น้ำทั้งในและนอกประเทศมากว่า 17 ปี ทำหนังสือดำน้ำระดับนานาชาติหลายเล่ม เป็นทีมวิดีโอใต้น้ำและคนเบื้องหลังสารคดีและโฆษณาหลายตัว นอกจากนี้ยังเป็นแอดมินเพจ digitalay

Photographers

ชุตินันท์ โมรา

ช่างภาพ/วิดีโอใต้น้ำมือรางวัลระดับเอเชีย ที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของโลกใต้น้ำทั้งในและนอกประเทศมากว่า 17 ปี ทำหนังสือดำน้ำระดับนานาชาติหลายเล่ม เป็นทีมวิดีโอใต้น้ำและคนเบื้องหลังสารคดีและโฆษณาหลายตัว นอกจากนี้ยังเป็นแอดมินเพจ digitalay

พลพิชญ์ คมสัน

เริ่มต้นชีวิตจากการเป็นสถาปนิกแต่ชอบหนีงานไปเข้าป่าลงทะเล ผสมกับความอินโทรเวิร์ตเล็กๆ เลยเปลี่ยนสายอาชีพมาเป็นช่างภาพใต้น้ำและคนทำสารคดี เคยทำนิตยสารดำน้ำระดับอินเตอร์ ผลิตงานสารคดีใต้น้ำ และงานโฆษณาหลายชิ้น ปัจจุบันเป็นแอดมินเพจ Digitalay

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load