ขณะมองดูใบไม้หน้าสตูดิโอเปลี่ยนสี สื่อถึงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหน้าหนาวที่กำลังมา ใจตื่นเต้นและกังวลการอยู่คนเดียวไกลบ้านในฤดูหนาว ได้แต่หวังว่าภูมิอากาศ เจ้าพระอาทิตย์ขี้เกียจ และ COVID-19 จะไม่ป่าเถื่อนจนเกินไป 

ย้อนกลับมาอ่านบันทึกตนเองในช่วงรอยต่อระหว่างมัธยมปลายกับมหาวิทยาลัยใน ค.ศ. 2011 – 2013 ปีอลหม่าน ยังจำการเรียนมหาลัยที่ดูถูกและผลักไสไล่ส่งความโลกสวยเหล่านี้ได้ดี

ในวันนี้ที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว กลับโอบกอดความคิดเหล่านี้ด้วยความเอ็นดู การย้อนกลับมามองดูภาพถ่ายและข้อความเหล่านี้หลังจากผ่านมาเกือบ 10 ปี ทำให้เรียนรู้ว่า บางทีการเติบโตอาจไม่ใช่การเดินตะบี้ตะบันไปข้างหน้า และละทิ้งความคิดที่เราเคยเชื่อในวัยเด็กจนหมด 

ตอนนี้มองว่ามันเหมือนฟุตเวิร์ก เวลาเล่นกีฬาที่ต้องวิ่ง กระโดด ขยับหลอก ฉากหลบ เดินถอยหลัง มองไปข้างหน้าและข้างหลัง มองดูเพื่อนร่วมทีมและเหล่ากองเชียร์บนอัฒจันทร์ รวมถึงการก้าวย่ำอยู่กับที่ เพื่อตั้งคำถามถึงสิ่งที่ตนเองเชื่อ และ/หรือเคยเชื่อ ก็เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญในการเดินทางนี้ (:

Writer & Photographer

หฤษฎ์ ศรีขาว

ใช้กล้องเป็นเครื่องมือในการสำรวจและเรียนรู้สิ่งต่างๆ รอบตัวและประเด็นที่ตนเองสนใจ ปัจจุบันเป็นช่างภาพอิสระและศิลปินพำนักอยู่ที่เมืองไลป์ซิก ประเทศเยอรมนี และมีแบรนด์ผ้าขนหนูชื่อ BANGKOK WET DREAM สามารถติดตามผลงานเพิ่มเติมได้ที่ www.srikhao.com และ Instagram : haritsrikhao

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ทุกครั้งเวลาได้ออกเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินเป็นสิ่งที่น่ารอคอยมากที่สุดสำหรับผม เป็นเวลาที่ได้รู้จักสถานที่แห่งนั้นมากขึ้น ได้เห็นถึงความสวยงามของนาฬิกาโลกตั้งแต่สว่างจนกระทั่งมืดลง

ช่วงแรก ๆ ที่ผมไปซานฟรานซิสโก วิวฝั่ง Golden Gate หมอกลงหนาทุกวัน มองไม่ค่อยเห็นอะไรมากเท่าไหร่ ตอนแรกจะไม่ไปแล้ว เพราะไปก็คงไม่ได้เห็นอะไร แต่สุดท้ายคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ลองไปซะหน่อยแล้วกัน จำได้ว่าวันนั้นอากาศเย็นลงและลมก็แรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนที่ไปด้วยกันเริ่มอยากกลับแล้ว ในใจลึก ๆ หวังว่าอยากดูพระอาทิตย์ตกดินที่นี่เพราะว่าชอบวิวฝั่งนี้มาก พอเดินไปเรื่อย ๆ ฟ้าก็เปิดมากขึ้น เห็นวิวฝั่ง South Bay ทอดยาวตามชายฝั่ง

สิ่งที่ได้ไปเจอมันคุ้มค่ามาก เรียกว่าเป็นพระอาทิตย์ตกดินที่สวยที่สุดในอเมริกาสำหรับผมเลย มองเห็นแสงแดดกระทบกับผืนน้ำและแผ่นหญ้า พร้อมกับนกที่ร้องและบินไปตามทิศทางลม เรือต่าง ๆ แล่นอยู่ในอ่าว รอบข้างมีคนมาวิ่งออกกำลังกายและพาน้องหมามาเดินเล่น อากาศเย็น ๆ แบบนี้ได้ยืนดูพระอาทิตย์ตกดินริมอ่าวมันดีมากจริง ๆ วันนั้นเป็นอีกวันที่มีความสุขมาก ๆ ของผมในอเมริกา

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปรีชาชาติ สัตบุศย์

อยากไปดูพระอาทิตย์ตกรอบโลก ชอบออกไปเที่ยวหาแรงบันดาลใจ ออกจากบ้านไปหาอะไรใหม่ ๆ ทำ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load