เราน่าจะได้ยินคำว่า ‘Grocerant’ ที่มาจาก Grocery Store รวมกับคำว่า Restaurant กันมาหลายปีแล้ว 

ที่ต่างประเทศ ร้านขายของชำ ซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีร้านทำอาหารขายด้วยเป็นเทรนด์ จนอาจกลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญในวันนี้ไปแล้ว แต่ที่บ้านเรา สิ่งนี้กำลังเป็นที่สนใจจากผู้ประกอบการ โดยเฉพาะผู้ประกอบการรุ่นใหม่ในเมืองใหญ่ ๆ 

ผมคงไม่เถียงว่าร้านขายของชำที่มีอาหารขายในบ้านเราก็มีมานานแล้ว ร้านที่ขายข้าวสาร น้ำปลา ซีอิ๊ว แล้วเปิดขายอาหารไปด้วยมีให้เห็นกันชินตาตามต่างจังหวัด หรือเอาแบบร้านถูกและดีของ Foodland ที่จะว่าไปก็อาจจัดเป็น Grocerant ได้เหมือนกัน เพราะของที่ใช้ก็เป็นของใน Foodland เองนั่นแหละ

แต่เรื่องที่อยากพูดถึงนี้ออกจะเป็นเรื่องที่แคบแบบระบุเฉพาะเจาะจงเสียหน่อยกับวิถีชีวิตและพฤติกรรมการบริโภคของคนเมือง ยิ่งเป็นอย่างที่เราเรียกว่าชีวิตวิถีใหม่

เห็นได้ชัดว่าในรอบปีที่ผ่านมา ผู้บริโภคผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์มีเพิ่มขึ้น คนที่ไม่เคยซื้อของออนไลน์ก็ต้องซื้อแบบไม่มีทางเลือกมากนัก ข้อดีของการซื้อขายของออนไลน์ คือทำให้เราเข้าถึงทางเลือกอื่น ๆ ที่ไม่ค่อยเห็นตามตลาดหรือซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ๆ และพฤติกรรมการบริโภคที่เปลี่ยนก็ดูจะหันกลับมาเข้าทางผู้ผลิตรายเล็ก ร้านเล็ก ๆ แต่มีความเฉพาะตัวมากขึ้น 

เอาแค่ซอสชนิดต่าง ๆ ไส้กรอก ขนมปัง เนื้อสัตว์แปรรูป จากผู้ผลิตรายเล็กหน้าใหม่ที่บางคนก็เริ่มลงมือทำในช่วงอยู่บ้าน บางคนทำมานานแล้วแต่ยังไม่เป็นที่รู้จัก ก็มารู้จักเอาในช่วงนี้ พอเห็นผ่านตาในเพจต่าง ๆ มากมายจนกดสั่งซื้อมาเต็มบ้าน ก็แทบลืมยี่ห้อเดิมที่เดินซื้อในร้านสะดวกซื้อหรือซูเปอร์มาร์เก็ตกันแล้ว พฤติกรรมของคนกินเลยได้เห็น และเปิดใจทดลองความหลากหลายมากขึ้นไปด้วย 

บวกกับเทรนด์ก่อนหน้านั้นที่เป็นเทรนด์เรื่องอาหารท้องถิ่น ผลผลิตโลคอลที่หลายคนเริ่มคุ้นเคยและเข้าใจความหลากหลายของวัฒนธรรมอาหารมากขึ้น 

กับเทรนด์ที่อาหารเริ่มมีความเฉพาะกับตัวผู้บริโภคระดับบุคคล ต้องการหาของที่เหมาะกับตัวเองจริง ๆ ทั้งเรื่องความปลอดภัยต่อสุขภาพและรสนิยมการกิน ทางเลือกใหม่ ๆ เลยเป็นที่นิยมขึ้นมากขึ้นด้วย

เทรนด์หลาย ๆ เทรนด์ทั้งหมดที่ว่ามา เอื้อให้เกิดร้านขายของที่รวมเอาผลผลิตจากชุมชน ของท้องถิ่น และคนที่แปรรูปอาหารแบบคราฟต์เกิดขึ้นมามากมาย

แต่ข้อจำกัดของการซื้อของออนไลน์หรือตาม Grocery คือการไม่ได้ชิม อย่างที่รู้ ๆ คือซื้อของกินการทดลองชิมก็เป็นสิ่งสำคัญสิ่งแรกในการตัดสินใจ

ผมเลยคิดว่า นี่คือรูปแบบที่น่าจะเหมาะกับยุคนี้มาก

หลายร้านใช้วิธีเลือกผลิตของที่นำมาขายในร้าน ทำงานกับผู้ผลิตรายย่อยที่มีแนวคิดตรงกันกับร้าน และอีกส่วนหนึ่งก็คัดเลือกของกิน วัตถุดิบจากสิ่งที่ตัวเองสนใจมาวางขายในร้านด้วย

Grocerant : กระแสร้านของชำยุคใหม่ เอาของคราฟต์และโลคอลทั่วไทยมาทำเป็นเมนูให้ชิมก่อนช้อป
Grocerant : กระแสร้านของชำยุคใหม่ เอาของคราฟต์และโลคอลทั่วไทยมาทำเป็นเมนูให้ชิมก่อนช้อป

ย้อนกลับไปไม่เกิน 3 ปีก่อน มีร้าน Grocery ร้านหนึ่งที่ผมเพิ่งรู้จักชื่อ VIVIN Grocery ร้านนี้น่าสนใจตรงที่เขามีอาหารแปรรูปหลายอย่าง เช่น ชีส ไส้กรอก ขนมปัง ผักสด ไข่ น้ำผึ้ง เนื้อสัตว์ เป็นอาหารแบบที่ชาวต่างชาติกินกัน

แต่เกือบทั้งหมดเป็นวัตถุดิบโลคอลจากบ้านเราแทบทั้งนั้น 

ผมชอบการค้นหาวัตถุดิบโลคอลแบบไทย ๆ ทำออกมาเป็นของที่มีกลุ่มผู้บริโภคชัดเจน ไม่จำเป็นว่าวัตถุดิบของไทยจะต้องกลายเป็นอาหารไทยเท่านั้น 

และไม่นานที่ผ่านมา VIVIN Grocery เริ่มทำให้ตัวเองกลายเป็น Grocerant ที่ชัดเจนขึ้นมา มีอาหารตั้งแต่แบบง่าย ๆ กินได้ทันทีแบบแซนด์วิช ไปจนถึงครีเอตเมนูขึ้นมาใหม่ แต่ทั้งหมดก็เป็นการใช้ของที่อยู่ในร้านมาปรุงเป็นอาหาร มีทั้งแบบซื้อกลับบ้าน หรือบางเมนูก็กินเฉพาะในร้านเท่านั้น

การมีอาหารทำให้คนกินเห็นความเป็นไปได้ของวัตถุดิบ เครื่องปรุง หรืออาหารแปรรูปต่าง ๆ ในร้านมากขึ้น เหมือนให้คนได้ทดลองชิมและใช้วัตถุดิบต่างๆ แบบที่ออกมาสำเร็จพร้อมทาน แถมในเมนูหนึ่งยังได้ลองอะไรหลายอย่างอีกด้วย

Grocerant : กระแสร้านของชำยุคใหม่ เอาของคราฟต์และโลคอลทั่วไทยมาทำเป็นเมนูให้ชิมก่อนช้อป
กระแสร้านของชำยุคใหม่ เอาของคราฟต์และโลคอลทั่วไทยมาทำเป็นเมนูให้ชิมก่อนช้อป

ร้าน First Date Farm เป็นร้านที่เริ่มต้นจากปัญหาเรื่องวัตถุดิบเช่นกัน โจทย์คือมีอินทผลัมสดจำนวนมากที่ส่งออกไม่ได้ในช่วงโควิด ผลไม้ที่ต้องส่งออกเป็นหลักและยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในไทยจึงถูกนำมาแปรรูปเป็นของกินแบบต่าง ๆ เพื่อให้คนเริ่มทำความรู้จักและเข้าถึงได้ง่ายขึ้น การทำเป็นน้ำโคล่า สมูทตี้ หรือนำมาเป็นส่วนผสมในอาหารที่ขายในร้าน นับเป็นการสร้างความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ของวัตถุดิบที่ดีมาก

หรือร้าน ​​Cloud Markt ที่จังหวัดภูเก็ตก็เริ่มจากการเป็นร้านขายของที่เลือกซื้อของและวัตถุดิบมาจากชาวบ้านชุมชนต่าง ๆ และคนที่ทำเครื่องปรุงหรือของกินในแนวคิดแบบการใช้วัตถุดิบดี ๆ มาขายในร้าน แต่ในช่วงหลังเกิดการระบาดของโควิด คนออกมาจับจ่ายในร้านน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด ทางแก้คือการเพิ่มร้านอาหารเข้าไปใน Grocery 

สิ่งนี้ช่วยทำให้คนเข้าร้านเพิ่มขึ้น และใช้เวลาในร้านมากขึ้นด้วย 

เมนูในร้านก็เป็นของที่ขายในร้าน นำมาปรุงเป็นอาหารเกือบทั้งหมด เช่น แกงกะหรี่ของ Cloud Markt ใช้ทั้งซอสเครื่องปรุงและท็อปปิ้งจากอกเป็ดรมควันที่มีขายอยู่ในร้าน เหมือนเป็นการทดลองใช้ให้ชิมไปในตัว เพราะลูกค้าบางคนก็ขอซื้อกลับหลังจากที่ได้ชิมด้วย

กระแสร้านของชำยุคใหม่ เอาของคราฟต์และโลคอลทั่วไทยมาทำเป็นเมนูให้ชิมก่อนช้อป
Grocerant : ร้านขายของชำร่วมสมัยในรูปแบบที่ดีต่อร้านค้า ผู้ผลิตรายเล็ก และเพิ่มทางเลือกใหม่ให้คนกิน

ในอีกแง่หนึ่ง วิธีนี้ก็เหมือนเป็นการทำให้ของที่ขายในร้านไม่ต้องค้างสต็อกอยู่นาน โดยที่ทำเป็นอาหารขายไปด้วยเลย สำหรับคนที่ไม่ได้ต้องการซื้อวัตถุดิบเหล่านั้นไปทำอาหารที่บ้าน แต่ก็อยากลองกิน

รูปแบบของ Grocerant ในทิศทางของร้านที่ยกตัวอย่างมา ผมคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับทุกฝ่าย 

ทั้งกับร้านที่เกิดการหมุนเวียนของของที่ขายในร้าน 

กับผู้ผลิตรายเล็ก ๆ ที่มีช่องทางในการขาย และเพิ่มช่องทางที่จะทำให้คนรู้จักเพิ่มขึ้น และยังได้นำไปสร้างสรรค์เป็นเมนูจริง

และเป็นประโยชน์กับผู้บริโภคที่สุด เพราะได้ทดลองชิมก่อนตัดสินใจเลือกซื้อสิ่งที่เหมาะกับตัวเองกลับไป และได้ไอเดียใหม่ ๆ ในการนำไปทำต่อ

เผื่อว่า Grocery ร้านไหนจะลองปรับตัวเองให้กลายเป็น Grocerant ดูบ้าง ไม่จำเป็นต้องเป็นร้านขายวัตถุดิบอาหาร หรือต้องปรับไปทำเมนูอาหารเยอะแยะมากมาย แต่การลองจับเอาของที่ขายอยู่ในร้านมาใส่ไอเดียให้กลายเป็นเมนูใหม่ ให้คนได้ทดลองชิมเพื่อตัดสินใจ 

ช่วงนี้และหลังจากนี้น่าจะเป็นช่วงที่เหมาะที่สุดแล้วนะครับ

Writer

Avatar

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

Eat Direction

ทิศทางการปรับตัวของอาหารและการกิน

ผมกับเพื่อนมักจะพูดกันเล่น ๆ บ่อยครั้งว่า ไปจังหวัดตรังทีไรเราไม่เคยรู้สึกหิวสักที และครั้งสุดท้ายที่รู้สึกหิว คือก่อนกินข้าวมื้อแรกที่ตรังเสมอ หลังจากนั้นก็อิ่มตลอด 

จำได้ว่าตอนลงไปจังหวัดตรังครั้งแรกได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากเจ้าบ้าน กินอาหารเต็มอิ่มทุกมื้อ และมีคนพาไปเที่ยวในสถานที่สำคัญหลายแห่งในอำเภอต่าง ๆ แต่ละที่มักจะมีของกินเลี้ยงต้อนรับอยู่เต็มโต๊ะ 

เป็นความทรงจำที่มีต่อจังหวัดเล็ก ๆ ฝั่งอันดามันที่ผมเริ่มเอะใจแล้วว่า ท่าทางคนเมืองนี้คงให้ความสำคัญกับเรื่องกินเป็นพิเศษ

การลงไปตรังครั้งถัด ๆ ไป ล้วนแต่มีเรื่องอาหารการกินเข้ามาเกี่ยวข้องเป็นเรื่องหลักเสมอ 

ผมลงไปตรังครั้งแรก ๆ ด้วยความรู้จักหมูย่างเมืองตรังแค่อย่างเดียว แต่การไปครั้งนั้นทำให้เปิดโลกของอาหารตรังครั้งสำคัญของตัวเอง เจ้าถิ่นหลายคนพาไปกิน ไปเห็นทั้งภูมิประเทศ วัตถุดิบ ร้านอาหาร รวมถึงวิถีการกินแบบคนตรัง และค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่นี่ให้ความสำคัญกับเรื่องกินเป็นพิเศษอย่างที่คิด จนมีคำพูดที่บอกว่า ‘คนตรังกิน 9 มื้อ’

ที่ว่ากิน 9 มื้อ ไม่ได้หมายความว่าคนคนเดียวจะกินข้าว 9 มื้อต่อวัน แต่หมายถึงที่ตรังมีอาหารให้กินทั้งวันทั้งคืนรวม ๆ แล้วน่าจะมีถึง 9 มื้อ ตั้งแต่เช้าตรู่ไปจนดึก และข้ามไปถึงเช้าของอีกวัน

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

เรียกว่าเวลาไหนก็มีของให้กินไม่ขาด

หลังจากไป ๆ มา ๆ ตรังอยู่หลายครั้งในรอบหลายปี ผมพบว่าตรังเริ่มมีภาพที่ชัดเจนมากขึ้นในเรื่องอาหาร กลายเป็นจุดหมายสำคัญจุดหนึ่งของนักกินทั้งหลาย

น่าคิดต่อว่าอะไรที่ทำให้ตรังกลายเป็นจุดหมายของนักกินได้ 

ถ้าให้ลองเดาจากมุมมองคนนอกแบบสุด ๆ อย่างแรก ผมคิดว่าตรังเป็นเมืองที่มีภูมิประเทศและธรรมชาติที่เป็นต้นทุนที่ดีมาก มีทั้งภูเขา มีทั้งที่ราบสำหรับทำนาและเป็นแหล่งปลูกข้าวแหล่งสำคัญของภาคใต้ มีข้าวพื้นเมืองเป็นของตัวเอง มีแม่น้ำและมีทะเลอันดามันรวมอยู่ในจังหวัดเดียว ตรังเลยเป็นแหล่งเพาะปลูก แหล่งผลิต และเต็มไปด้วยทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ 

อย่างที่สองที่ทำให้ตรังโดดเด่นเรื่องอาหาร คือความหลากหลายของชาติพันธุ์อยู่ร่วมกันในเมืองมาแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะคนจีนเชื้อสายต่าง ๆ ที่อยู่ร่วมกัน วิถีการกินที่แตกต่างกันทำให้เกิดความหลากหลายของภูมิปัญญาในการเอาวัตถุดิบมาใช้ทำเป็นเมนูต่าง ๆ 

ผมเคยไปทำสกู๊ปเรื่องอาหารประเภทเส้นที่ตรัง สามารถจำแนกการกินเส้นแบบต่าง ๆ ว่ามีที่มาจากจีนหลายชนชาติได้แทบไม่ซ้ำรูปแบบกัน 

อาหารของตรังก็เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตอย่างแนบแน่น คนตรังให้ความสำคัญกับอาหารมาก บางอย่างถือเป็นหน้าเป็นตาและแสดงออกถึงการต้อนรับ 

หรือถ้าจะบอกว่าหมูย่างเมืองตรังเองคือหนึ่งในวิถีการกินของจีนก็ไม่ผิด หมูย่างเมืองตรังเกิดจากวัฒนธรรมการทำอาหารและการกินของชาวจีน การกินหมูคือการเฉลิมฉลองหรือเลี้ยงดูแขก ในงานสำคัญ ต่าง ๆ และคลี่คลายมาจนเป็นของกินคู่บ้านคู่เมือง ซึ่งจะต้องกินคู่กับโกปี๊ในตอนเช้า 

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ขอนอกเรื่องสักหน่อย หากใครไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าหมูย่างเมืองตรังมีรสเค็มนำ หอมเครื่องเทศเหมือนหมูย่างทั่วไป แต่จริง ๆ แล้วหมูย่างเมืองตรังมีรสหวานมากกว่าหมูย่างแบบอื่น ตามคำบอกเล่าว่าหมูย่างแบบตรังมีส่วนผสมของน้ำผึ้งหรือน้ำตาลธรรมชาติ หมักรวมกับเครื่องเทศสูตรใครสูตรมันเอาไว้ตั้งแต่ตอนเย็น ผ่านกระบวนการสุดประณีตหลายขั้นตอน แล้วเอาลงเตาในตัวย่ำรุ่ง ก่อนจะย่างเสร็จสรรพในตอนเช้า พร้อมขายเสิร์ฟกินคู่กับกาแฟร่วมกับติ่มซำอีกมากมาย

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

พอพูดถึงโต๊ะอาหารเช้าสิ่งที่อยู่คู่โต๊ะของชาวตรังคือ ‘ค่อมเจือง’ น้ำจิ้มสีส้มหน้าตาคล้ายซอสพริก แต่รสไม่เหมือนกันเลย ค่อมเจืองเป็นของที่ยังไม่มีใครบอกได้ชัดว่าทำจากอะไร แต่เป็นภูมิปัญญาเดียวกับการทำซอสหรือซีอิ๊วของคนจีน

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ในตลาดสดตอนเช้า มีขนมปากหม้อที่ใช้น้ำราดทำจากน้ำจิ้มค่อมเจืองด้วยเช่นเดียวกัน

ตัวอย่างที่ว่ามาเป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของอาหารทั้งหมดที่มี แต่ก็เห็นว่าอาหารจากภูมิปัญญาและวิถีการกินแบบคนจีนในตรัง ทำให้ตรังมีของกินที่อาจจะดูแปลก มีความเฉพาะตัว แต่ก็ยังดูคุ้นเคยได้ง่ายสำหรับลิ้นของนักท่องเที่ยว หรือนักกินคนไทยที่มีความคุ้นเคยดีกับรสอาหารแบบไทย จีน ๆ อยู่แล้ว 

อีกข้อสำคัญที่ผมคิดว่ามีส่วนทำให้ตรังเป็นจุดหมายเรื่องอาหารการกิน น่าจะเป็นจังหวะที่เหมาะเจาะจากเมื่อหลายปีก่อนตรังได้รับการโปรโมตเรื่องเมืองท่องเที่ยวเมืองรองจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย 

ในจังหวัดเมืองรองของภาคใต้ ตรังถูกหยิบยกเรื่องอาหารมากกว่าจังหวัดเมืองรองอื่น ๆ ไม่ยากเลยที่จะถูกดึงดูดให้อยากมากินถึงที่เพียงแค่เห็นจากรูปภาพ หรือวิดีโอที่แสดงให้เห็นจุดหมายใหม่ที่ยังมีอะไรให้ค้นหาและทำความรู้จักได้อีกมาก

กลับมาถึงเรื่องสำคัญคือตรังถูกย้ำให้เห็นภาพของเมืองที่มีการกินตลอดทั้งวันทั้งคืนและมีหลากหลายประเภท เลยเป็นจุดหมายที่ถึงจะไกล ก็คุ้มค่าพอที่จะเดินทางมาเพื่อค้นหาหรือตามล่าของกินอร่อย ๆ 

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

อาหารของตรังยังมีเสน่ห์และแง่มุมที่น่าสนใจอีกเยอะ รอให้นักกิน-นักท่องเที่ยวมาค้นหา ผมลงไปตรังแต่ละครั้งก็มักจะเจออาหารที่ไม่รู้จักเพิ่มขึ้นทุกครั้ง เหมือนจะค้นหาได้ไม่มีวันหมด มีของกินจากแม่น้ำและทะเลที่สมบูรณ์มากไม่แพ้จังหวัดอื่น ๆ แต่ยังไม่ถูกพูดถึงมากในวงกว้างเท่าอาหารจีน หรือหมูย่าง อาหารแบบไทยมุสลิมที่เป็นวัฒนธรรมใหญ่ไม่แพ้วัฒนธรรมไทยจีนเลย หรืออาหารจากคนรุ่นใหม่ที่กลับบ้านและพยายามหาวิธีทำให้เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมอาหารของตรังแข็งแรงมากขึ้นก็ทำออกมาได้น่าสนใจ

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

น่าจะยังมีอีกหลายอย่างที่ทำให้ตรังกลายเป็นจุดหมายของนักกินที่อาจจะยังนึกไม่ถึง แต่จากมุมมองของคนที่เป็นนักท่องเที่ยวอย่างผมมองว่า ที่จริงแล้วศักยภาพในการเป็นเมืองแห่งอาหารของตรัง เหมือนเพิ่งเริ่มต้นด้วยซ้ำ เห็นการเติบโตทีละนิดในจังหวะกำลังดี มีความครีเอทีฟและพัฒนาในเรื่องอาหารใหม่ ๆ หยิบจับเอาของที่มีในวิถีชีวิตมาทำให้ร่วมสมัยขึ้น ในขณะเดียวกันก็ยังมีภูมิปัญญาและวิถีชีวิตเดิม ๆ ที่ยังแข็งแรงอยู่ ไม่ค่อยเปลี่ยนไปมาก

ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ
ตรัง : จุดหมายของนักกินที่มีอาหารเป็นขุมทรัพย์ให้ค้นพบได้ไม่รู้จบ

ส่วนตัวผมคิดว่าเป็นจังหวะการเติบโตที่กำลังดีของจังหวัด อาหารเป็นเรื่องใหญ่ที่ช่วยดึงดูดคนมาเที่ยว และสร้างการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจของตรังอย่างมีนัยยะสำคัญ แต่การเติบโตนี้จะเหมาะกับยุคสมัยนี้ได้แค่ไหน ต้องฝากคนตรังคิดต่อ

ผมเชื่อว่ายังมีขุมทรัพย์อีกมากที่น่าจะค้นหา รอการแนะนำให้นักท่องเที่ยวได้รู้จัก และผลักดันให้มีชื่อเสียงได้เหมือนหมูย่างเมืองตรัง ซึ่งต้องระวังไม่ให้ความหลากหลายและค้นพบไม่รู้จบนี้หายไป เพียงเพราะนักท่องเที่ยวจะรู้จักตรังแค่มุมเดิม

Writer & Photographer

Avatar

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load