เราเดินเล่นในตลาดนัดชุมชนอยู่ข้างวัง Deoksugung ในโซล ประเทศเกาหลี อากาศหนาว ลมแรงในบางจังหวะ ใบไม้กำลังเปลี่ยนสี ที่สะดุดตาคือต้นไม้สองข้างทางปักไหมพรม กลายเป็นถนนชวนเดิน มีต้นไม้ใส่เสื้อน่ารักตลอดถนน

ข้อมูลบอกไว้ว่า เป็นกิจกรรมถักไหมพรมให้ต้นไม้ที่เรียกว่า Graffiti Knitting เป็นสีสันช่วงฤดูหนาวที่ให้องค์กรชุมชนหาอาสาสมัครมาช่วยกันถักไหมพรมให้ต้นไม้ อาสาสมัครมายืนถักกับต้นไม้แต่ละต้นกันสด ๆ จากตอนแรกคิดว่าถักกันเรียบร้อยแล้วค่อยเอาใส่ให้ต้นไม้ สร้างสรรค์ลวดลายกันได้เต็มที่ แต่ละต้นที่ถักเสร็จเรียบร้อยจะติดชื่ออาสาสมัครไว้ด้วย ไหมพรมที่ถักจะช่วยป้องกันต้นไม้จากบรรดาแมลงในช่วงหน้าหนาว สังเกตตามขอบ ๆ ไหมพรม ก็จะเห็นแมลงแทรกตัวนอนหาไออุ่น

เป็นสตรีทอาร์ตพาเพลินตั้งแต่ต้นถนนไปจนสุด เราชอบที่เริ่มจากกิจกรรมเล็ก ๆ ชวนคนมาร่วมด้วยช่วยกันทำกิจกรรมในช่วงหน้าหนาว มีเป้าหมายให้ทำสำเร็จด้วยกัน สีสันของใบไม้ ลวดลายของไหมพรม ช่วยทำให้ความรู้สึกของคนไม่อึมครึมไปกับอากาศที่เริ่มเย็นยะเยือกช่วยกันทำให้ต้นไม้น่ารัก แข็งแรง เมืองก็สวยขึ้น ถนนมีชีวิตชีวา หนาวนี้ ‘หัวใจ’ ก็เลยได้อุ่นขึ้นไปด้วยกัน

Writer & Photographer

พรรณราย ทวีโชติกิจเจริญ

สนุกกับงานสื่อสาร สุขกับการเดินลัดเลาะซอกซอย และอยากเป็นคนเล่าเรื่องที่ดี

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load