เราไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า

ประมาณปลายปีที่แล้ว ช่วงที่เริ่มรู้ตัวและอยู่ในระหว่างรอพบจิตแพทย์ ช่วงที่เราหมกหมุ่นกับความคิดตัวเองมาก ๆ เราพยายามค้นหาวิธีฟื้นฟูตัวตนภายในด้วยตัวเอง ผ่านการสังเกตสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่รอบตัว ท้องฟ้าในตอนเย็น บรรยากาศสงบเงียบของตอนบ่าย ต้นไม้ที่กำลังเหมือนบอกว่าวันนี้อากาศดีจัง การได้กินไอติมรสนมกับยำหมูยอเผ็ดน้อย สิ่งเหล่านั้นทำให้เรามีความสุขมากในช่วงหนึ่ง 

แต่ผ่านไปไม่นาน เราก็กลับเข้าสู่สภาวะเดิม วนซ้ำไปซ้ำมา ตอนนั้นเราคิดว่าสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอาจจะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ถ้าผ่านสภาวะเหล่านี้ไป มันคงจะมีวันผลิบานสำหรับเรา

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า วันนั้นยังไม่มีวี่แววจะมาถึง

จนวันหนึ่ง เราได้เจองานเขียนของศิลปินคนโปรด เรื่องเกี่ยวกับการเติบโตของหัวไชเท้า สิ่งนั้นทำให้เราเริ่มตกผลึก

“หรือจริง ๆ เราไม่จำเป็นต้องผลิบาน…”

เราเริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับอาการเหล่านี้ ค่อย ๆ แกะหนามที่พันตัวเองไว้ เจ็บหน่อย แต่เดี๋ยวก็ผ่านไป ถ้าเจ็บปวดมาก ก็ลองหาอะไรหวาน ๆ กิน รู้แหละว่าไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ขอให้เราได้ปลอบตัวเองหน่อยเถอะ

ไม่ว่าจะเผชิญกับอะไรอยู่ ลองถอยออกมา ไม่ห้ามให้หยุดคิดหรอก มันห้ามกันไม่ได้ แต่อยากให้ค่อย ๆ คิด  ภาวนาขอให้คุณ (รวมถึงตัวเราเอง) มีวันที่สบายใจเยอะ ๆ ไม่ต้องมีความสุขมากก็ได้ ขอแค่ไม่ทุกข์ไปกว่านี้ก็พอ

Writer & Photographer

ญาศิณี แซ่อึ๊ง

ชื่อเล่นจุ๊บแจง แม่ตั้งชื่อนี้ให้เพราะอยากให้เราเป็นคนชอบแจกแจง มีความฝันว่าจะเลี้ยงแมว 3 ตัว อนาคตจะเปลี่ยนนามสกุลเป็นเจ๋งแจ๋ว เพราะเป็นคนจ๊าบ ๆ ทุกวันนี้มีนามปากกาว่า minopus (มิโนปุ๊ด)

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

17 พฤศจิกายน 2565
631

เราเดินเล่นในตลาดนัดชุมชนอยู่ข้างวัง Deoksugung ในโซล ประเทศเกาหลี อากาศหนาว ลมแรงในบางจังหวะ ใบไม้กำลังเปลี่ยนสี ที่สะดุดตาคือต้นไม้สองข้างทางปักไหมพรม กลายเป็นถนนชวนเดิน มีต้นไม้ใส่เสื้อน่ารักตลอดถนน

ข้อมูลบอกไว้ว่า เป็นกิจกรรมถักไหมพรมให้ต้นไม้ที่เรียกว่า Graffiti Knitting เป็นสีสันช่วงฤดูหนาวที่ให้องค์กรชุมชนหาอาสาสมัครมาช่วยกันถักไหมพรมให้ต้นไม้ อาสาสมัครมายืนถักกับต้นไม้แต่ละต้นกันสด ๆ จากตอนแรกคิดว่าถักกันเรียบร้อยแล้วค่อยเอาใส่ให้ต้นไม้ สร้างสรรค์ลวดลายกันได้เต็มที่ แต่ละต้นที่ถักเสร็จเรียบร้อยจะติดชื่ออาสาสมัครไว้ด้วย ไหมพรมที่ถักจะช่วยป้องกันต้นไม้จากบรรดาแมลงในช่วงหน้าหนาว สังเกตตามขอบ ๆ ไหมพรม ก็จะเห็นแมลงแทรกตัวนอนหาไออุ่น

เป็นสตรีทอาร์ตพาเพลินตั้งแต่ต้นถนนไปจนสุด เราชอบที่เริ่มจากกิจกรรมเล็ก ๆ ชวนคนมาร่วมด้วยช่วยกันทำกิจกรรมในช่วงหน้าหนาว มีเป้าหมายให้ทำสำเร็จด้วยกัน สีสันของใบไม้ ลวดลายของไหมพรม ช่วยทำให้ความรู้สึกของคนไม่อึมครึมไปกับอากาศที่เริ่มเย็นยะเยือกช่วยกันทำให้ต้นไม้น่ารัก แข็งแรง เมืองก็สวยขึ้น ถนนมีชีวิตชีวา หนาวนี้ ‘หัวใจ’ ก็เลยได้อุ่นขึ้นไปด้วยกัน

Writer & Photographer

พรรณราย ทวีโชติกิจเจริญ

สนุกกับงานสื่อสาร สุขกับการเดินลัดเลาะซอกซอย และอยากเป็นคนเล่าเรื่องที่ดี

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load