หลายคนคงรู้จัก ป๊อก-ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล จากโปรเจกต์ Hope การวาดภาพคนไร้บ้านในกรุงนิวยอร์ก ตอนนั้นเขาตระเวนไปทั่วเมือง พูดคุยกับคนไร้บ้านหลายคน และได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนทั่วไปมองเห็นพวกเขาเหล่านั้นมากขึ้น

พอกลับมาเมืองไทย ป๊อกอยากขยายโปรเจกต์เดิมที่เคยทำให้กว้างออกไป ไม่ใช่แค่คนไร้บ้าน แต่เป็นโปรเจกต์ที่สามารถวาดภาพทุกคนในเมืองไทยได้

เขาใช้เวลา 3 เดือนสำรวจกรุงเทพฯ พบเจอชาวบ้าน คนขายผลไม้ วินมอเตอร์ไซค์ จนวันหนึ่งคำว่า ‘ฝันกลางวัน’ ก็สะกิดความคิดของเขา เขาจึงตระเวนเมืองกรุงอีกครั้ง นั่งคุยกับคนแปลกหน้าถึงความฝันในชีวิต แล้วถ่ายทอดออกมาเป็นภาพก่อนจะมอบภาพวาดนั้นให้คนคนนั้นไป นี่คือตัวอย่างคนที่เขาเจอระหว่างการเดินทางครั้งนี้

คุณลุงมานพ ภูถาวร ผู้เคยฝันอยากมีมอเตอร์ไซค์ Harley Davidson เลยขยันทำงานเก็บเงินจนมีรถในฝันของตัวเองตอนอายุ 67 ปี 

คุณยายจงกลม ถ้าใครไปสยาม จะเจอคุณตาคนหนึ่งยืนสีไวโอลินอยู่ตรงทางขึ้นสถานีบีทีเอส ตลอด 13 ปี คุณยายจงกลม ภรรยาของเขาจะมานั่งอยู่ข้างๆ เมื่อปีที่แล้วคุณตาเสียชีวิต คุณยายเลยมาสีไวโอลินแทน คุณยายบอกว่า “คิดถึงตาเหมือนกันนะ อยากให้มาเล่นไวโอลินข้างถนนเหมือนเดิม”

คุณลุงสายใจ ศรแก้ว ผู้ฝันอยากประกวดบนเวที Thailand’s Got Talent เพราะเป็นรายการทีวีโปรดที่ไม่เคยพลาดสักตอน

หรือลุงเตี้ย ผู้ฝันอยากมีโซฟาสีแดงขอบทองและแมว 2 ตัว นั่งดูโทรทัศน์จอแบนที่บ้านด้วยกัน

ฝันบางคนเล็ก ฝันบางคนใหญ่ เหมือนอย่างที่ตัวละครในหนังเรื่อง Little Women เวอร์ชันล่าสุดได้พูดไว้ “แค่เพราะความฝันของฉันไม่เหมือนของเธอ ไม่ได้แปลว่ามันไม่สำคัญ”

ภาพ : ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer

พิมพ์อร นทกุล

บัญชีบัณฑิตที่พบว่าตัวเองรักหมามากกว่าคน

Photographer

ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล

ศิลปินอิสระ ใช้แรงบันดาลใจจากสังคม ผู้คนรอบตัว ในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

21 มิถุนายน 2565
1.04 K

ความหลากหลายกลายเป็นเรื่องราวที่ผมเก็บใส่หัวทีละนิด และการเจอผู้คนก็เหมือนการอ่านหนังสือหนึ่งเล่ม ไม่ใช่หนังสือธรรมดา แต่เป็น ‘หนังสือชีวิต’ ที่ผมต้องถ่ายทอดผ่านภาพถ่าย

หน้าที่การงานก็ทำให้พานพบความหลากหลาย ทั้งเพศ ผู้คน ชีวิต และเรื่องราว ในเดือนแห่ง Pride Month นี้ ช่างภาพแฟชั่นวัย 39 ผู้รับค่าจ้างและสนุกกับการลั่นชัตเตอร์มาตลอด 17 ปี ตั้งใจถ่ายทอด ‘ความหลากหลาย’ ผ่านนิทรรศการ Natural Beauty ชุดภาพ ‘ความงามในแบบเรา’ เพราะผมเชื่อว่า ความงามในแบบเราเกิดจากความมั่นใจ

เป็นความมั่นใจที่เริ่มต้นจากการเข้าใจตัวเอง ยอมรับตัวเอง และรักตัวเอง 

เมื่อใดก็ตามที่เรามั่นใจ ความงามนั้นจะเฉิดฉายขึ้นมาเองโดยธรรมชาติอย่างเป็นธรรมชาติ

ภาพที่ 1 นายแบบคนนี้เป็นคนอีสาน เป้าหมายของเขาคือฮอลลีวูด เขาบอกผมว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่เนื้อตัวเขาต้องแสงแดด มันทำให้เขามีพลัง เหมือนมองเห็นตัวเองชัด ยอมรับ มั่นใจ และภูมิใจในสิ่งที่เป็น

ภาพที่ 2 ทุกคนต้องมีแสงนำทางของตัวเอง ทางมืดแค่ไหนก็ไม่หลง

ภาพที่ 3 เวลาเห็นผู้หญิงสองคนเดินด้วยกัน อยู่ด้วยกันแล้ว ผมรู้สึกถึง ‘ความเป็นตลอดไป’ ได้มากกว่า

ภาพที่ 4 ผมเข้าใจว่า ‘กว่าความงามจะปรากฏผ่านสายตา เพราะเราเข้าใจชีวิตได้มากพอ’ ชีวิตของ ‘ซานิ’ สะท้อนออกมาผ่านดวงตากลมโตสวย

ภาพที่ 5 ระหว่างถ่ายภาพนี้ ผมชวนกาย (เจ้าหน้าที่ฝ่ายสำรองห้องพัก โรงแรมอวานี) คุยถึงมุมมองความรัก กายบอกผมว่า ‘เวลาคบกับใคร จงเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ได้ แต่ขอให้เป็นตัวเองให้มากที่สุด’ และในมุมม่านสีดำ แววตานิ่ง-สงบ มันกำลังเล่าเรื่องราวของเขา ณ โมเมนต์นั้น ภาพใบนี้คือภาพที่ผมรู้สึกว่าเขาเป็นตัวเองที่สุด

ภาพที่ 6 ผมมีโอกาสถ่าย บัวชมพู ฟอร์ด ในบ้านของเขาด้วยแสงธรรมชาติ ไม่ใช่บ้านใครทุกคนจะตั้งฉากใหญ่รับแสงธรรมชาติได้แบบนี้ ผมพลอยได้รับพลังจากพื้นที่ที่ถูกจัดการ-วางแผนให้ชีวิตอยู่ในสเปซที่สวยงาม ผมตั้งใจเก็บโมเมนต์ของเธอผ่านภาพพลิ้วไหวใบนี้

ภาพที่ 7 แสงที่ริมหน้าต่าง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่นายแบบมองมา, แสงสีแดงเล็ก ๆ แทนชีวิตกลางคืน ตัดกับท้องฟ้าในวันปกติธรรมดา เป็นจังหวะเดียวกันกับชีวิตของป๊อป ผู้จัดการฝ่ายการประชุมและสัมนา โรงแรมอวานี เขาบอกผมว่า ‘ความสุขเกิดขึ้นได้ หากหาเวลาให้ตัวเองมากพอ’

ภาพที่ 8 ผมหยิบสูทผ้าไทยสีม่วงของแม่มาให้ Hiro Namba นายแบบคนญี่ปุ่นใส่ คนคงนึกไม่ออก ‘ผู้ชายกับชุดแม่’ เข้ากันได้อย่างไร แต่ ‘ความมั่นใจ’ ก็ทำให้ชุดดูกลายเป็นงาน Bespoke แสนพอดีตัว

ภาพที่ 9 คนเรามีความหลากหลายทางร่างกาย เมื่อใดที่เรายอมรับ ‘ร่างกายของเรา’ ได้ ลองเติมความเป็นแฟชั่นลงไป มันจะทำให้เราเจอเส้นทางของตัวเองที่ชัดเจนขึ้น, ภาพนี้เป็นคอลเลกชันหนึ่งในแบรนด์ LaLaLove ของ ลินดา เจริญลาภ

ภาพที่ 10 กางเกงว่ายน้ำลายเสือแทนความจัดจ้าน เหมือนมันเปล่งเสียงตะโกนคำว่า ‘Fearless!’ ราวกับว่ากำลังเปลี่ยนฤดูร้อนให้เป็นกลายเป็นวันที่ไม่ต้องแคร์ใคร พอไม่ต้องแคร์ใคร เราจะเห็นตัวเองชัดเจน

ชมนิทรรศการ Natural Beauty ได้ตั้งแต่วันนี้ ถึง 30 มิถุนายนนี้ ชั้น 11 Avani+ Riverside Bangkok Hotel

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load