28 มิถุนายน 2562
30.47 K

เคเลบ จอร์แดน เป็นคนไทย ถ้ามองแค่ภายนอกต้องคิดว่าเป็นชาวต่างชาติร้อยเปอร์เซ็นต์

จากคนที่หาอะไรในชีวิตไม่ได้ อยู่ๆ วันหนึ่งเขาก็รู้สึกว่าพระเจ้าบอกให้เขาก้าวเข้าไปใน ‘โลกของกาแฟ’  

เขาปลูกกาแฟอยู่บนดอยมณีพฤกษ์ จังหวัดน่าน มานานถึง 15 ปี 

เริ่มจากไม่มีอะไรเลย จนทุกวันนี้กาแฟของเคเลบ จอร์แดน ได้รับการยอมรับว่าเป็นกาแฟไทยที่ดีอันดับต้นๆ ของไทย ได้รับรางวัลติด 1 ใน 3 การประกวดเมล็ดระดับประเทศ คะแนนดีเทียบเท่ากาแฟชั้นนำของโลก

โอกาสที่จะได้ขึ้นไปหาเคเลบถึงไร่บนดอยมณีพฤกษ์ไม่ได้มีบ่อยมากนัก วันหนึ่งเพื่อนในวงการกาแฟแจ้งข่าวดีว่ากำลังจะขึ้นไปจังหวัดน่านเพื่อไปพบกับเคเลบ ผมไม่มีทางที่จะปล่อยให้โอกาสไปพบเขาครั้งนี้หลุดลอยไปแน่

เดินทางออกจากอำเภอเมืองน่านแต่เช้าตรู่ รถยนต์ไต่ระดับความสูงมาถึงที่ระดับ 1,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ข้างบนอากาศดีกว่าในเมืองมาก ทั้งตัวเลขฝุ่นละอองและตัวเลขอุณหภูมิ เราจอดรถที่หัวมุมถนนดินลูกรัง ก่อนที่จะต้องเดินเท้าต่อไปอีกไม่ไกล บ้านไม้ภายนอกดูคล้ายกันทุกหลัง เหมือนสร้างด้วยช่างคนเดียวกันทั้งหมู่บ้าน วางตัวเรียงรายไล่ลงไปตามเนิน 

หนึ่งในบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของเคเลบ จอร์แดน นักพัฒนากาแฟผู้สร้างโรงคั่วกาแฟ Gem Forest ชื่อที่มาจากความหมายเดียวกันกับชื่อหมู่บ้าน

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

ฝรั่งบนดอย

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

หมู่บ้านมณีพฤกษ์เป็นหมู่บ้านของคนปรัย หนึ่งในชาติพันธุ์ลัวะที่อาศัยอยู่บนดอยนี้มาแต่ดั้งเดิม เดาได้ไม่ยากว่าบ้านไหนน่าจะเป็นบ้านของเคเลบ ภายนอกทุกหลังดูคล้ายกันไปหมด แต่หลังหนึ่งที่มีเตาอบพิซซ่าและกองฟืนกองใหญ่อยู่หลังบ้าน ต้องเป็นบ้านเขาไม่ผิดแน่นอน

เคเลบออกมาต้อนรับที่หน้าบ้าน ชายไทยเชื้อสายอเมริกันรูปร่างสูงใหญ่ ผมหยิกฟู ยิ้มใจดี ก่อนชวนเราเข้าไปดื่มกาแฟข้างใน กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ก็ใกล้เวลาเที่ยง ภรรยาของเคเลบกำลังเตรียมอบขนมปังและทำสปาเกตตี้กินเป็นอาหารกลางวันพอดี พวกเราถูกเชิญให้กินอาหารกลางวันร่วมกัน 

ระหว่างรออาหารผมเลยได้นั่งคุยกับเคเลบถึงเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต และสิ่งดลใจให้เขาเริ่มทำกาแฟ

“ผมเกิดและโตที่นี่มาตลอด พ่อกับแม่ของผมมาอยู่บนดอยตั้งแต่ปี 2520 พวกเขาเป็นมิชชันนารี เลือกมาอยู่ที่นี่เพราะรู้ว่าที่นี่มีชนเผ่าที่ยังไม่เคยมีใครมาสอนเรื่องพระเจ้าก่อน ตอนพ่อมาใหม่ๆ ยังไม่มีถนน ทุรกันดาร องค์กรของพ่อเน้นเอาข่าวดีของพระเจ้าไปเล่าให้คนที่ไม่เคยได้ยินฟัง

“คนไทยในเมืองเขาได้ยินมาแล้ว คนบนดอยเขายังไม่ได้ยินก็อยากเล่าให้เขาฟังเผื่อเขามีโอกาสเชื่อ องค์กรก็เลยแนะนำว่าเผ่าปรัย หนึ่งในชนชาติลัวะ ยังไม่เคยมีใครสอนนะ เขาก็เลยเลือกที่นี่ พ่อเลยขึ้นมาสำรวจ แต่ก่อนบนดอยเป็นเขตสีแดง ยังรบกันอยู่ ตอนพ่อมาใหม่ๆ คอมมิวนิสต์ยังอยู่ มีหมู่บ้านเดียวที่เข้าหาได้ คือบ้านแพะกลาง สมัยนั้นต้องนอนฟังเสียงระเบิดทุกคืน (หัวเราะ)” เคเลบเล่าย้อนถึงอดีตด้วยภาษากลางเจืออู้คำเมืองเล็กน้อย

โบสถ์ที่เป็นโรงคั่วกาแฟ

“ผมเข้าโรงเรียนที่อำเภอทุ่งช้างตอนเป็นเด็ก แล้วไปเรียนต่อโรงเรียนนานาชาติที่เชียงใหม่ จบแล้วเรียนมหาวิทยาลัยที่รัฐอินเดียนา สหรัฐอเมริกา ตอนไปผมก็ไม่รู้จะทำอะไรกับชีวิต เลยเรียนสลับกันไปเรียนทั้งวิศวะเครื่องกล เรียนภาษาศาสตร์ เรียนศิลปะ เรียนหลายอย่าง ไม่รู้ว่าเราจะเอาปริญญาอะไรดี เลยออกไปฝึกงานที่โบสถ์ ฝึกงานที่นั่นเหมือนกับเรียนฟรี เรียนครึ่งวัน อีกครึ่งวันทำงาน แล้วงานที่เขาให้ทำคือคั่วกาแฟ

“ที่มีโรงคั่วกาแฟอยู่ในโบสถ์เพราะว่าเขามีโปรแกรมสอนพระคัมภีร์ เขาอยากให้เป็นโปรแกรมเรียนฟรี และพอดีว่าโบสถ์ได้เครื่องคั่วกาแฟมา เขาก็เลยตัดสินใจคั่วกาแฟขายเพื่อให้มีรายได้ ให้ทุกคนอยู่ฟรีเรียนฟรี 

“มีเด็ก 20 คนอยู่ด้วยกัน คั่วกาแฟด้วยกัน ตอนผมเข้าไปเขาเพิ่งเริ่มได้สามสี่ปีเอง สมัยนั้นยังไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับกาแฟมากนัก วงการกาแฟยังไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรเลย กูเกิลหาอะไรก็ไม่เจอ สมาคมกาแฟพิเศษ (SCA : Specialty Coffee Association) มีแล้วนะ แต่เพิ่งตั้งใหม่เอี่ยมเลย (หัวเราะ) 

“ผมอยู่กับโบสถ์ได้ 1 ปี เขาให้ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายคั่ว ผมก็เลยตัดสินใจสละเวลา 1 วันต่ออาทิตย์เป็นวันศึกษากาแฟ ตอนนั้นคิดว่าเราน่าจะทดลองอะไรบ้าง เราคิดออกแค่ว่าถ้าแต่ละครั้งคั่วไม่เหมือนกันรสชาติก็ต้องไม่เหมือนกัน เลยทดลองลองคั่วหลายๆ แบบ ลองชงแล้วชิม ทำทุกอย่าง พยายามศึกษาเอง เน้นทดลองเอง อ่านหนังสือด้วย อ่านสิ่งที่คนอื่นพบเจอด้วย จนสุดท้ายเราเข้าใจกาแฟแต่ละตัวดีมากเลย

“เราก็ส่งคนคั่วคนหนึ่งไปแข่งงานคั่วกาแฟที่จัดโดยสมาคมคั่วกาแฟของเขา ปรากฏว่าคนที่เราส่งไปก็ได้ที่หนึ่งเลยในครั้งแรก”  เขาเล่าพลางหัวเราะ

พระเจ้าช่วย

เคเลบเป็นลูกชายของมิชชันนารี ก่อนหน้านี้เขาเหมือนจะได้เพียงแค่รู้เรื่องพระเจ้าจากสิ่งต่างๆ รอบตัว แต่ไม่ได้เชื่อ จนเมื่อเกิดบางสิ่งขึ้นในชีวิต ก็เป็นจุดพลิกผลันกับเรื่องราวทั้งหมดของเขาหลังจากนั้น

“เราก็รู้เรื่องพระเจ้าตั้งแต่เป็นเด็ก ถามว่าเชื่อมั้ย ก็เชื่อ แต่ยังไม่ได้เอาแบบวางใจกับพระเจ้าจริงๆ นึกออกไหม ที่เริ่มเชื่อในพระเจ้าก็คิดเรื่องชีวิตนี่แหละ เราทำอะไรกับชีวิตตัวเองอยู่ กำลังเริ่มรู้สึกว่าชีวิตไม่มีเป้าหมาย เพื่ออะไรก็ไม่รู้ สุดท้ายก็สงสัยขึ้นมาว่าเราเชื่อพระเจ้าจริงๆ รึเปล่า

“พอถึงจุดหนึ่งที่เรียนมา 2 ปีแล้วตัดสินใจ โอเค ถ้าพระเจ้ามีจริง เราก็จะเอาทุกอย่างในชีวิตให้พระเจ้าตัดสินว่าเราต้องทำอะไร

“หลังจากนั้นเราก็เหมือนฝันบ่อยมากว่าเราต้องกลับไปอยู่เมืองไทย ซึ่งเมื่อก่อนไม่เคยวางแผนอย่างนั้น ก่อนนั้นคือวางแผนจะทำงานวิศวะ หาเงินอยู่ที่นั่น แต่พอคิดว่ายกชีวิตให้พระเจ้าตัดสินหมดเลยว่าจะทำอะไร พระเจ้าก็ส่งสัญญาณบอกเราชัดอยู่ว่าอยากให้เรากลับไทย และเราก็รู้สึกในใจว่ามันจริง มันเป็นทางที่ถูกต้อง

“ตอนที่กำลังจะไปใช้เงินทุกบาทที่มีซื้อตั๋วเครื่องบิน One way ไปเมืองไทย ไม่รู้จะจบยังไง มันก็เสียวๆ อยู่นะ เราบ้ารึเปล่าเนี่ย เคยคิดอยู่”

ก่อนกลับไทยไม่กี่อาทิตย์ เคเลบประสบอุบัติเหตุจากการขี่จักรยาน สมองได้รับการกระทบกระเทือนที่เขาเองใช้คำว่า ‘เละ’ จากภาพสแกนสมองที่เห็นความเสียหายไปซีกหนึ่ง ทางโรงพยาบาลบอกให้เรียกญาติมาด่วน เพราะเขาอาจจะเหลือเวลาอีกไม่มาก คนที่โบสถ์ก็ร่วมกันสวดอธิษฐานต่อพระเจ้า พร้อมยอมรับและทำใจ แต่สุดท้ายไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น เคเลบกลับอาการดีขึ้นจนหายดีในที่สุด ทำเอาหมองงกันไปหมด 

ผมสังเกตได้ว่าเคเลบเลี่ยงที่จะเล่าเรื่องนี้ให้ดูเป็นเรื่องปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติ และทำให้มันดูเป็นเรื่องราวการบาดเจ็บและหายแบบธรรมดา แต่ผมคิดว่าเหตุการณ์นี้ทำให้เขาเชื่อในพระเจ้าแล้วอย่างเต็มใจ

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

ช่วยพระเจ้า

“ตอนกลับมาผมไม่ได้วางเป้าเล่นเรื่องกาแฟ แต่เป้าหมายชีวิตตอนแรกคือรับใช้พระเจ้า พอเรารู้จักพระเจ้าเราก็อยากทำอะไรในชีวิตที่เป็นประโยชน์ ตอนแรกปรึกษากับพ่อผมว่ามีอะไรที่ผมจะช่วยคนปรัยได้รึเปล่า 

“พ่อผมก็บอกว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดของคนปรัยคือไม่มีอาชีพที่หาเลี้ยงชีพใกล้ตัว ทางเลือกเดียวคือไปทำงานที่กรุงเทพฯ หรือต่างจังหวัด ทำให้ครอบครัวแตกแยกกัน สังคมก็ไม่ค่อยสมบูรณ์ ถ้าจะสอนเรื่องพระเจ้า คนก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน หนีไปทำงานหมด ตั้งแต่เป็นวัยรุ่นก็ไปทำงานต่างจังหวัด หรือบางครั้งพ่อก็จะไปทำงานต่างประเทศ หายไปเป็นปีสองปี ลูกก็โตโดยไม่มีพ่อ ก็เลยเริ่มมีปัญหาในสังคมเยอะ 

“ตอนแรกคิดว่ากลับมาจะช่วยพ่อแปลพระคัมภีร์ แต่พ่อก็เสนอขึ้นมาว่า ไหนๆ รู้เรื่องกาแฟอยู่แล้ว ทำไมไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ ทำอะไรที่จะช่วยให้ชาวบ้านมีอาชีพยั่งยืน

“พอได้ยินพ่อบอกแบบนั้นเลยนึกถึงตอนไปเรียนที่โบสถ์ รอบๆ ตัวเราตอนนั้นก็อยู่กับคนที่ตามพระเจ้าเหมือนกันกับเรา เลยคิดขึ้นมาว่าหรือกาแฟนี่อาจจะเป็นอะไรสักอย่าง อาจจะเป็นเครื่องมืออะไรสักอย่างที่ช่วยคนได้ 

“พอกลับมาเมืองไทยเราก็เห็นว่ากาแฟยังไม่ค่อยดีนะ ยังไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับมัน เราเห็นกาแฟดีๆ มาจากอเมริกา เรารู้ว่ามันมีความเป็นไปได้อะไรบ้าง เรารู้ว่าถ้าทำดี ๆ จะเจอรสชาติยังไงบ้าง แบบที่คนชอบกาแฟเขาต้องการ

“โอเค งั้นลองดู 3 ปีแรกแค่ทดลองเอง ไม่ได้แนะนำใครให้ใครปลูกเลย ความจริงเขาก็ขอปลูกด้วย แต่ผมไม่ให้ปลูก ผมบอกว่ารอให้ผมลองดูก่อนว่ามันดีหรือไม่ดีก่อน” เคเลบเล่า

ขอแค่กล้า

“ตอนนั้นมีโครงการของป่าไม้แจกต้นกล้ากาแฟสายพันธุ์คาติมอร์ให้ชาวบ้าน แต่แค่แจกกล้าไม่ได้สอน พอชาวบ้านปลูก แล้วตอนหลังมารู้ว่าต้องรอ 3 ปีกว่าจะได้กิน เขาก็ฟันทิ้ง กล้ากาแฟ 14,000 ต้นหายเกลี้ยง อย่างน้อยปลูกกะหล่ำ 3 เดือนก็ได้แล้ว

“มีบางคนที่เก็บต้นกาแฟไว้อยู่บ้างนะ แต่มันก็ไม่มีตลาด ไม่มีใครคิดว่ากาแฟจะมีอนาคตหรอก ผมก็เลยคิดว่าอากาศอย่างนี้น่าจะปลูกกาแฟได้ 

“ผมคิดว่าต้องหาสายพันธุ์อื่นมาทดลองปลูกเพิ่ม เสิร์ชกูเกิลเล่นๆ เจอคนที่เขากำลังทดลองทำกาแฟสายพันธุ์ปานามา เกอิชา (กาแฟที่ดีติดอันดับต้นๆ ของโลก) ตอนนั้นเกอิชายังไม่ดังเลยนะ เลยอีเมลขอมาลองปลูก เขาก็ส่งไปรษณีย์มาให้ สุดท้ายมันไม่งอกบ้าง เป็นราบ้าง ตายเรียบ เหลือแค่ต้นเดียว หลังจากนั้นเกอิชาดังมาก ขอไปอีกทีเขาก็ไม่ให้แล้ว (หัวเราะ)

“ตอนนั้นอยากได้กาแฟสายพันธุ์อื่นๆ มาลองปลูก เขียนอีเมลหาทั้งแอฟริกา ไม่มีใครตอบเลย เลยเริ่มอธิษฐานขอกับพระเจ้า

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ
เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

แล้วพระเจ้าก็พาคนคนหนึ่งมา

“วันหนึ่งผมออกมาจากไร่กลับมาบ้าน เจอคนคนหนึ่งรออยู่ที่หน้าบ้าน เขาบอกได้ยินมาว่าผมกำลังหาเมล็ดกาแฟอยู่ใช่ไหม แล้วเขาก็พาไปเก็บที่สวน เมื่อก่อนแปลงของเขาถูกใช้เป็นแปลงทดลองสายพันธุ์กาแฟขององค์กรหนึ่ง องค์กรนี้เอากาแฟหลายพันธุ์มาลงแปลงทดลองปลูก แต่ตอนนี้ข้อมูลเดิมมันหายไปหมด มันไม่รู้ว่าพันธุ์ไหนเป็นพันธุ์ไหน เราเห็นมันปลูกเป็นแถว เป็นคนละสีคนละทรงต้นไปหมด เราก็เลือกมั่วๆ เอาอันที่สวยๆ

“หลังจากนั้นก็เริ่มได้มาจากที่ต่างๆ เอามาลองปลูกมากขึ้น แต่ก็ยังไม่กล้าให้ชาวบ้านปลูก ต้องรอดูว่าแข็งแรงไหม อร่อยไหม ให้มันแน่ใจว่าดีก่อน

“แต่สุดท้ายเราก็เลือกพันธุ์ที่เหมือนจะมีอนาคตคือ จาวา กับอีกพันธุ์ที่ผสมมาจากหลายพันธุ์ เลยตั้งชื่อใหม่ว่า ‘ซิรินา’ ตามชื่อลูกสาวของผม สองพันธุ์นี้อร่อยและทนทาน ถึงได้เริ่มให้ชาวบ้านปลูกตาม

“ช่วงแรกเราก็จัดอบรมบ้าง การปลูก การดูแลรักษา ช่วงแรกมีบางคนที่สนใจ แต่หลายคนก็ยังไม่สนใจเพราะยังไม่เห็นเกิดผล เริ่มมีมาสนใจตอนเห็นสวนผมออกลูกปีแรก เขาก็เริ่มอยากปลูกเอง แต่เขาก็กลัวว่าเขาจะปลูกแล้วไม่มีใครซื้อ 

“แต่วันหนึ่งมีคนจากกรุงเทพฯ มาดูเกอิชาและพันธุ์อื่นที่ผมปลูก ชาวบ้านก็มาถามผมว่าแขกกรุงเทพฯ เป็นใคร เขามาทำไม เขาขับรถมาตั้งจากกรุงเทพฯ มาดูกาแฟเพราะเขาอยากซื้อ นั่นเปลี่ยนมุมมองเขาหมดเลยนะว่าขนาดนั้นเลยเหรอ ตอนแรกเขาคิดว่าปลูกแล้วจะไม่มีใครสนใจ แต่นี่ขับรถมาตั้งจากกรุงเทพฯ แค่ดูเกอิชา ขนาดยังไม่ออกลูกก็มาดูแล้ว น่าจะมีอนาคต หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มปลูกกัน พอเริ่มได้ผลผลิตผมก็ทำโรงสีเล็กๆ ไว้ให้เขา ที่นี่ เขาก็อุ่นใจว่าจะมีคนรับซื้อตลอด จะมีอนาคต แต่ตั้งแต่แรกผมกะว่าจะใช้เวลาประมาณ 15 ปี กว่ามันจะไปเองได้ ตอนนี้กำลังปีที่ 15 พอดีเลย”

สู้กับขิง

“แต่ปัญหาคือขิงมาปุ๊บ เขาได้เงินเร็วกว่า ปลูกขิงได้เงินเร็ว เขาก็เลยเอากาแฟไว้เป็นตัวรอง ทุ่มเทเวลากับขิงหมดเลย ซึ่งขิงนี่ปลูกยาก เสี่ยงเยอะ ต้องลงทุนเป็น 2 เท่าของกาแฟ แต่บางครั้งราคามันดีเขาก็ได้เงินคืนเร็ว เขาก็อยากซื้อรถ อยากซื้อบ้าน ทำบ้านใหม่ เขาก็เลยใช้เวลากับขิง บางคนก็แทบไม่มีเวลาดูแลกาแฟ

“ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่าขิงมันอันตรายเท่าไร แต่ขิงมันทำลายป่าเยอะ ใช้ยาใช้เคมีเยอะ ก็ไม่ค่อยอยากให้ปลูกขิง ดีอย่างเดียวคือได้เงินไว แต่ไม่ยั่งยืนเลย 

“ขิงปลูกซ้ำที่เดิมไม่ได้ ปลูกแล้วต้องรอ 20 ปี กว่าดินจะกลับมา เพราะมันเป็นโรคครับ เป็นขิงพันธุ์อุตสาหกรรมที่แพ้โรคง่าย ต้องใช้ยา ใช้เคมีหลายอย่าง ใช้เยอะมาก ไม่งั้นขิงก็จะตาย ถ้าโรคเข้าในขิงปุ๊บจะตายทั้งสวนเลย เรียบร้อยเลย ต้องปลูกที่ใหม่ตลอดเพื่อเบิกป่าใหม่ๆ ป่าหมดเกลี้ยง อันนี้เป็นปัญหาที่มาทีหลัง

“ที่ดินที่ปลูกขิงไม่ได้แล้วผมก็บอกให้เขาปลูกกาแฟ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ที่เปล่าๆ จะไปเปลี่ยนความคิดเขาให้เลิกปลูกขิงทันทีเลยก็ไม่ได้ แต่อย่างน้อยให้มีอะไรรองรับหลังหลังจากที่ดินหมดจริงๆ ให้เขามีทางเลือกที่ยั่งยืนได้ เขาก็จะมาเลือกกาแฟ” 

เคเลบเคยบอกว่า ปกติคนปรัยปลูกข้าวโพด แล้วจู่ๆ ก็มีสาเหตุที่ทำให้ทั้งดอยปลูกขิงขึ้นมาพร้อมๆ กัน

“วันหนึ่งมีพ่อค้าขึ้นมาบนหมู่บ้าน พูดประโยคเดียว ‘ปีนี้เรารับซื้อขิงราคากิโลฯ ละ 20 บาท’ แล้วก็หายไปเลย ชาวบ้านกระตือรือร้นกันใหญ่

“เรื่องนี้ทำให้ผมเรียนรู้หนึ่งอย่างกับการพัฒนาเกษตรคือ เห็นหลายองค์กร เห็นหลายหน่วยงาน มาส่งเสริมเกษตรโดยแบ่งความรู้ แบ่งกล้าพันธุ์ แบ่งเมล็ด อบรมรณรงค์อะไรต่างๆ แล้วไม่เกิดผล อันนี้พ่อค้าขายของไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ กับคำพูดคำเดียว ชาวบ้านหาข้อมูลพันธุ์ว่าต้องใช้พันธุ์ไหนปลูก พันธุ์นี้ต้องใช้ยาตัวไหน ปลูกยังไง เอาจนได้ (หัวเราะ) ทั้งหมดเกิดจากแค่พ่อค้าขึ้นมาพูดคำเดียวเท่านั้น ก็เลยทำให้เราคิด ความจริงกาแฟก็ไม่ต่างกัน เราอยากให้ชาวบ้านปลูกพันธุ์จาวา เราไม่ต้องสอนมาก 

“ผมเลยเขียนราคาคาติมอร์ตอนแรก 20 บาท ราคาจาวา 30 บาท ราคาเกอิชา 40 บาท เขียนไว้ ไม่ได้พูดอะไร ชาวบ้านมาเห็น หลังจากนั้นไม่ต้องทำอะไรเลย เขาก็เพาะกล้าเอง หาพันธุ์เอง คือทุ่มเทเองเหมือนขิงเลย เพราะเขาเห็นว่ามีราคาต่าง มีคนซื้อจริง มันไม่ใช่แบบพ่อค้าที่ขึ้นมาแล้วก็หายไป อยู่ประจำกับเขาจนเขาไว้ใจ

“ตอนนี้ก็ยังใช้กระดานนี้อยู่เลย (หัวเราะ)”

มณีพฤกษ์

“ผมใช้วิธีขายต้นกล้าในราคาต้นทุนให้เขาได้รู้สึกเป็นเจ้าของ ดีกว่าได้รับของฟรีแล้วไม่เห็นคุณค่า แล้วเขาก็ปลูกกัน ปลูกแล้วผมก็รับซื้อ ผมพยายามดูว่าคนอื่นรับซื้อเท่าไร แล้วก็ดูว่าราคาของเราจะต้องแพงกว่าคนอื่นตลอด อยากให้เขาไม่รู้สึกว่าโดนกดโดนเอาเปรียบ เพราะว่าถ้ามีความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นปุ๊บมันแก้ยาก ยิ่งเป็นคนฝรั่งนะ โอ้โห มาเอาเปรียบชาวบ้าน เจอหมด เลยตัดสินใจตั้งแต่แรกว่าจะไม่ยอมให้มีคนอื่นในประเทศซื้อแพงกว่าเรา (หัวเราะ) สุดท้ายก็ขายได้ ของดีก็ขายได้ อยากให้เขารู้สึกว่าของเขามีมูลค่า ไม่ใช่แบบราคาตลาด แต่ต้องเป็นตามราคาที่มันจะขายได้”

เคเลบคุยเรื่องโปรเจกต์กาแฟนี้กับเพื่อนสมัยเรียนที่ช่วยสนับสนุนเงินทุนช่วงแรก เพื่อนำไปรับซื้อกาแฟจากชาวบ้าน พอเริ่มคั่วขายได้ก็หมุนกำไรไปเรื่อยๆ ทุกปีได้กำไรก็เอากำไรไปขยายต่อ ไปสร้างให้ใหญ่ขึ้น

“สิ่งหนึ่งที่ช่วยผมเยอะมากคือมีผู้ว่าราชการจังหวัดท่านหนึ่ง ผู้ว่าฯ ได้ข่าวว่าผมขึ้นมาทำกาแฟเขาก็แปลกใจ ‘เคเลบจบวิศวะจากอเมริกา ทำไมมาทำกาแฟอยู่บนดอย’ เขาสงสัยเลยขึ้นมาคุยกับผม ผมก็คุยกับเขายาวเลย ทำไมมาอยู่นี่ เป้าหมายชีวิตอะไร เขาก็บอกว่า โอ้ โอเค นี่ดีนะ แล้วเขาก็ไปพูดออกวิทยุ ตอนนั้นทุกอาทิตย์มีรายการวิทยุชั่วโมงหนึ่ง แล้วเกือบทุกอาทิตย์เลยเขาก็จะเล่าเรื่องกาแฟที่นี่ สุดท้ายทุกคนในจังหวัดก็รู้เรื่องนี้จากผู้ว่าฯ ร้านกาแฟที่ต้องการใช้กาแฟท้องถิ่นก็เริ่มติดต่อมามากขึ้น

สร้างภาษาเพื่อสอนศาสนา

“ตอนผมขึ้นมาผมร่วมงานกับอาจารย์สอนพระคัมภีร์ เขาเป็นคนตั้งคริสตจักรที่นี่ ทุกวันเสาร์ก็ใช้เวลากับผู้นำในคริสตจักรเพื่อช่วยสอนให้คนหมู่บ้านอ่านพระคัมภีร์ได้เข้าใจด้วยตัวเอง”

เผ่าปรัยมีภาษาเป็นของตัวเอง แต่มีเพียงแค่ภาษาพูด ไม่มีตัวอักษร พ่อของเคเลบเป็นคนที่สร้างภาษาเขียนโดยใช้ตัวอักษรไทยบางตัวมาผสมผสานให้คำพูดเป็นภาษาที่อ่านออกเขียนได้

“เขาอ่านได้หลายคน แต่อ่านไม่ค่อยคล่อง คือเขาไม่ค่อยเห็นคุณค่า เขาไม่ค่อยฝึกอ่าน อ่านพอได้ เป็นสิ่งที่เราพยายามสนใจให้เขาอ่านเขียนเยอะขึ้น

“พี่สาวผมเขาทำงานกับองค์กร SIL เป็นองค์กรเกี่ยวกับภาษาศาสตร์ที่ทำงานทั่วโลก แล้วโครงการของเขาคือช่วยให้ใช้ระบบการศึกษาสอนภาษา สอนการอ่านเขียนภาษาแม่ตั้งแต่เด็กอายุยังน้อย เด็กจะได้ถนัดอ่านเขียนในภาษาแม่ของเขา เพราะถ้ารอเป็นผู้ใหญ่มันจะยาก 

“ความจริงเวลาเด็กเรียนอ่านเขียนนี่ถ้าเรียนแบบหลักการอ่าน หลักการเขียนในภาษาที่เป็นภาษาแม่ก็จะเรียนรู้ได้เร็วกว่า เพราะว่าภาษากลางไม่ได้เป็นภาษาแม่ ถ้าเราเรียนอ่านเขียนในภาษาที่สองที่สามมันจะจำยาก

“ถ้าได้หลักการอ่านเขียนภาษาตัวเองแล้วก็ค่อยเรียนเป็นภาษาไทยมันก็จะง่ายมาก ตัว ก ก็เป็น ก เหมือนกัน ตัว ข ก็เป็น ข เหมือนกัน นอกนั้นมันแค่รู้จักเพิ่มตัวหนังสือบางตัวเอง”

เครื่องคั่วมันแพง ก็ทำเองมันเสียเลย

เคเลบพาขึ้นไปตรงโรงเรือนเล็กๆ ไม่ไกลจากบ้าน ตรงนี้มีทั้งที่ผสมปุ๋ย และเป็นห้องสตูดิโองานช่างของเขา เหล็กและอุปกรณ์ช่างครบมือจัดอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผมเข้าใจว่านี่คืองานอดิเรก นักพัฒนากาแฟที่ไหนจะต้องใช้ค้อน สิ่ว หรือที่เชื่อมเหล็ก

“บริเวณนี้เป็นที่จัดประชุมอบรมอะไรต่างๆ ผมวาดผนังด้านหนึ่งไว้เพื่อจะมีอะไรชี้เวลาอธิบายชาวบ้าน เมื่อก่อนผมต้องวาดรูปให้เขาเห็นภาพ วาดรูปที่ไวท์บอร์ด เอ๊ะ ผมต้องวาดซ้ำๆ ตลอด น่าจะให้มีรูปถาวรไปเลย ผมก็เอาปากการ่างไว้ก่อน ภรรยาของผมก็เอาสีมาเพนต์ลง เขาอาจจะไม่เข้าใจละเอียดทุกข้อ แต่ว่าเขาก็เรียนรู้เรื่อยๆ”  เคเลบอธิบายที่มาของผนังด้านหนึ่งในโรงเรือนที่วาดรูปความรู้เกี่ยวกับกาแฟไว้เต็มผนัง 

จนสายตาหันไปมองผนังด้านหนึ่งที่เขียนแปลนแบบคร่าวๆ เหมือนจะเป็นเครื่องคั่วกาแฟ ทั้งอุปกรณ์ช่างและแปลนบนผนังทำให้ผมต้องหันกลับไปมองหน้าเขา

“อย่าบอกนะว่ากำลังทำเครื่องคั่วกาแฟเอง” ผมถาม

“คือเครื่องคั่วมันแพงมาก” เขาพูดพร้อมหัวเราะออกเสียง

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ
เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

“คือตอนเริ่มทำกาแฟมันต้องมีตัวอย่างกาแฟที่ถูกคั่ว เพื่อวัดผลสิ่งที่กำลังทำอยู่ กำลังทดลองสายพันธุ์ ต้องมีวิธีรู้ว่าอันไหนอร่อย อันไหนไม่อร่อยใช่ไหม แล้วตอนนั้นไม่มีเพื่อน ไม่รู้ใครที่มีเครื่องคั่ว เครื่องคั่วก็ราคาสูง เราต้องหาวิธีที่จะคั่วเองได้ ก็เลยไปหาเศษเหล็กที่รับซื้อของเก่า ประกอบเครื่องคั่วแบบเอาที่มันคั่วกาแฟได้ ต้นทุนประมาณ 500 บาท (หัวเราะ) ทำเครื่องคั่ว

“ตอนนั้นเราก็แค่ต้องรู้หลักการของเครื่องคั่ว รู้ว่าต้องการให้เครื่องมันทำอะไร แล้วก็สร้างมัน เพราะเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เรารู้ว่ากาแฟที่เราทำอยู่เราไปถูกทางรึเปล่า เครื่องแรกที่ทำไว้คั่วกาแฟ ใช้งานอย่างคุ้มเลย” 

คำว่าเครื่องแรกของเคเลบบอกว่า นอกจากพัฒนาสายพันธุ์กาแฟแล้ว เขายังพัฒนาเครื่องคั่วกาแฟของเขาไปด้วย โรงคั่วกาแฟของเคเลบมีเครื่องคั่วที่สามารถคั่วกาแฟขนาดต่างๆ ถึง 3 ขนาด ทั้งหมดเขาลงมือทำขึ้นมาด้วยตัวเอง ใช้ต้นทุนทั้งหมดเท่ากับราคาเครื่องคั่วมียี่ห้อขนาดเล็กสุดที่ขายกันราคาตลาด มองเผินๆ ดูไม่ต่างจากเครื่องคั่วมาตรฐานจากโรงงานเลยแม้แต่นิดเดียว 

“สิ่งนี้ได้มาจากตอนเรียนวิศวะใช่มั้ยครับ” ผมถาม 

การคั่วกาแฟ

“ก็ไม่ได้โดยตรงนะ ของขวัญวันเกิดตอนผมอายุ 3 ขวบพ่อซื้อขวานเล็กให้ ผมก็ใช้แกะไม้ ทำดาบ ทำปืน ทำอะไรจากไม้ ฟันมือตัวเองบ้าง (หัวเราะ) คือชอบหาอะไรทำตั้งแต่เด็ก ชอบประดิษฐ์ของ ผมอาจจะเลือกวิศวะเพราะชอบทำอะไรแบบนี้มั้ง แต่สุดท้าย เราเห็นว่าคนอื่นที่เรียนวิศวะ เขาจบที่งานตรงโต๊ะคอม ผมเลยคิดว่าไม่เอาดีกว่า เราต้องทำงานแบบเดินไปเดินมาได้ หมายถึงอยู่โต๊ะคอมทั้งวันไม่ได้หรอก ก็เลยออกไปเรียนศิลปะ ศิลปะที่เกี่ยวกับเหล็กโดยเฉพาะ ที่โรงเรียนมีคอร์สศิลปะเหล็ก วาดรูปไม่เก่ง เพนต์ไม่เก่ง แต่ชอบงานเหล็ก มีคอร์สเหล็ก ทอง เงิน เครื่องทองเหลือง อะไรแบบนี้ เราชอบตอนนั้นมาก ตอนนั้นเป้าหมายชีวิตก็เปลี่ยนพอสมควร เหมือนพระเจ้ามีแผนที่ดีกว่านี้สำหรับชีวิตเรา”

วิชาศิลปะจากงานเหล็กไม่ได้ส่งผลแค่ทำให้เคเลบประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้ที่เป็นประโยชน์กับการทำกาแฟของเขาเท่านั้น แต่ยังมีงานอดิเรกคือการตีมีด เขาบอกว่า บางทีก็ใช้มันเป็นการระบายอะไรบางอย่าง บางทีก็ใช้สร้างสมาธิ เขาสร้างโรงตีมีดเล็กๆ เอาไว้ แล้วใช้เวลาอยู่กับมันได้เป็นวัน

“ที่จริงก็อยากสอนชาวบ้านด้วย ให้มาตีมีดด้วยกัน เมื่อก่อนคนปรัยมีศิลปินในท้องถิ่น แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว มีแต่คนทำงานเกษตร คนออกไปทำงานที่อื่น คืออยากให้เขาเห็นว่าจริงๆ มันมีทางเลือกกว้างกว่านั้น

“สุดท้ายถ้าสังคมที่ดีที่สมดุล ไม่ควรมีเกษตรกรล้วนๆ หรือวิศวกรล้วนๆ คือต้องมีความหลากหลาย ต้องมีเกษตรกรบ้าง ช่างบ้าง ศิลปิน นักเขียนบ้าง หลายๆ แนวทาง เด็กวัยรุ่นที่เกิดมาใหม่ทุกปีก็จะไม่ใช่ทุกคนมีเป้าหมายอยากเป็นเกษตรกร”

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

เพราะเป็นคนในหมู่บ้าน เลยต้องช่วยหมู่บ้าน

ผมถามเคเลบว่า ที่ทำทั้งหมดไม่ใช่ปัญหาของตัวเองเลย ทำไมเขาถึงเลือกแก้ปัญหาให้คนอื่น 

“ก็ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนของสังคม ผมก็เป็นหนึ่งคนในหมู่บ้าน ถ้าหมู่บ้านมีปัญหาก็เป็นปัญหาของผมด้วย ผมก็เป็นสมาชิกหมู่บ้านเหมือนกัน คนอื่นเจ็บผมก็เจ็บด้วย คนอื่นได้ดีผมก็ได้ดีด้วย ก็อาจเป็นเพราะผมโตกับคนปรัยตั้งแต่เกิด อาจจะรู้สึกผูกพันกับเขา เหมือนรู้สึกว่าในใจผมเข้าใจเขา ความจริงผมเข้าใจคนปรัยมากกว่าคนฝรั่งอีก คนอเมริกันนี่ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยนะ (หัวเราะ) ไปอเมริกานี่ผมงงเลยอะ ทำไมเป็นอย่างนี้อย่างนั้น รู้สึกไม่เข้าเลย มาอยู่กับคนปรัยรู้สึกมันง่าย เหมือนเรารู้อยู่ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาก็รู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

“คนปรัยมีความผูกพันกับสังคมสูงมาก อาจเกิดจากการอยู่ด้วยกันในป่า คือต้องพึ่งพากันจริงๆ คือถ้าเราอยู่กรุงเทพฯ เราไม่ต้องพึ่งใคร อาหารเราก็ไปซื้อเองได้ งานเราก็ทำงานอะไรของเรา คนอื่นก็ทำงานของเขา อยู่แบบอิสระได้ 

ดอยมณีพฤกษ์ จังหวัดน่าน

“แต่คนปรัยเขาต้องพึ่งกันจริงๆ อย่างสร้างบ้านเขาสร้างคนเดียวไม่ได้ เขาต้องมีทีมช่วยกัน ทำไร่ทำสวนก็ทำคนเดียวไม่ได้ต้องมีหลายๆ คนช่วยกัน ทำทีเดียวเลย ตอนนี้เรารุมกันทำไร่ของคนนี้ ก็รุมกันทำ 30 – 40 คน มาทำ ช่วยกันทำให้เสร็จ มันมีการช่วยกัน การคิดแบบเป็นวิธีคิดของคนปรัยนี่ผมว่าดีนะ ไม่เคยมีคนหิวข้าว ไม่เคยมีคนขาด อย่างเขาดูแลกันดีมาก เขาจะไม่ยอมให้มี 1 คนในหมู่บ้านขาดอะไร

“อย่างวันนั้นผมลงข้างล่างแล้วขึ้นมา ลืมเอาข้าวสารมาด้วย ไม่มีข้าวสารกิน เราก็คุยกันสองคนกับภรรยาในบ้านเรื่องลืมเอาข้าวมาเหรอ คุยกันแป๊บเดียว พอดีมีคนเดินผ่านได้ยินเราคุยว่าไม่มีข้าวสาร 5 นาทีก็มีคนมาก๊อกๆ ที่หน้าประตู เอาข้าวสารมาให้ถุงหนึ่ง เขาจะเป็นอย่างนี้ (หัวเราะ) ห่วงกันมาก คือใครป่วยใครเข้าโรงพยาบาลเขาก็จะดูแลกัน เขาไม่ได้มองแต่ละคนต่างหาก แต่เขาจะมองทั้งสังคมเป็น 1 หน่วย” 

ดอยมณีพฤกษ์ จังหวัดน่าน

มันไม่ใช่กาแฟคนใดคนหนึ่ง เป็นกาแฟรวมทั้งหมู่บ้าน

“เรามีดริปกาแฟสาธารณะ ชาวบ้านจะมาชงกาแฟกิน เราก็เอากาแฟวางตรงนั้นตลอด ผมก็สอนดริปให้หลายคน น่าจะประมาณ 20 คน ที่ชงเป็น ส่วนใหญ่มาดริปตอนเช้าก่อนไปทำงาน เขาจะมากินกาแฟกัน  บางครั้งตอนเย็นก็มี คือสร้างเป็นพื้นที่ที่เขาเรียนรู้ได้แล้วก็กินกาแฟของตัวเองได้ด้วย ไหนๆ เราก็สี ตาก คั่วกาแฟ เขาอยู่แล้ว เราก็แบ่งส่วนหนึ่งให้เขามีโอกาสชิมกาแฟของเขาเองกับของหมู่บ้านอื่นเปรียบเทียบกัน บางครั้งเขาก็อยากรู้ว่ากาแฟบ้านคนอื่นกับบ้านตัวเองมันต่างกันยังไง เรายังดีกว่าเขาอยู่มั้ยอะไรแบบนี้”

ในโรงสีเล็กๆ ที่เป็นพื้นที่กลางที่เคเลบใช้สอนและรับซื้อกาแฟชาวบ้าน มีอุปกรณ์สำหรับให้ชงกาแฟวางเรียงรายไว้ บนชั้นด้านหลังมีถุงกาแฟที่มีชื่อเขียนอยู่ที่ซองว่าเป็นกาแฟใครบ้าง ชาวบ้านจะมาหยิบกาแฟชงเมื่อไหร่ก็ได้

“มันอาจจะไม่สำคัญมาก แต่ผมเชื่อว่ามันต้องมีผลกับการเอาใจใส่กาแฟอยู่ ถ้าเรารู้ว่าเพื่อนๆ เราจะมากินกาแฟของเรา เราจะรู้ว่าเป็นของเรานะ เราก็อยากจะทำดีๆ ไม่อยากอายเขาอะ ก็เป็นวิธีง่ายๆ ที่ช่วยให้เขาอยากจะทำดีๆ ด้วย” (หัวเราะ)

Gem Forest Coffee

ต่างกันกับชื่อของเจ้าของที่ติดอยู่บนถุงกาแฟสาธารณะสำหรับดริป เวลาเคเลบส่งกาแฟประกวดเขาจะส่งในชื่อของหมู่บ้านมณีพฤกษ์ กาแฟจากมณีพฤกษ์ได้รับรางวัลสุดยอดเมล็ดกาแฟไทยจากสมาคมกาแฟพิเศษไทยในงาน Thailand Coffee Fest คะแนนติดอันดับ 1 ใน 3 และยังได้รับการประมูลในราคาที่สูงมาก นอกจากนั้น กาแฟจากมณีพฤกษ์ยังได้รับการยอมรับจากคนทำกาแฟอีกมากมาย 

“อันที่ผมประกวดนผมก็เอาของหลายๆ คนมารวมกัน เพราะว่าผมไม่อยากเอาเป็นคนใดคนหนึ่งมายกย่องเป็น อ๋อ คนนี้เก่ง คนอื่นไม่เก่ง ไม่อยากให้เป็นภาพแบบนั้น แต่ผมก็เอาของหลายๆ คนในหมู่บ้านมณีพฤกษ์มาเบลนด์รวมกัน บอกเขาด้วยว่าปีนี้เราจะเอากาแฟส่งประกวดนะ ทุกคนก็เหมือนลุ้นๆ อยู่ว่าจะได้มั้ย 

“พอได้รางวัลกาแฟ เขาก็ประมูลมาได้ เงินก้อนที่ได้มาก็เอามาทำระบบน้ำให้ชาวบ้านด้วย คือให้ชาวบ้านเห็นว่ากาแฟทำให้มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ใช่กับแต่ละคน แต่เกิดกับภาพรวมได้ด้วย ไม่ใช่ว่าคนนี้ปลูกกาแฟรวยคนเดียว เราต้องเข้าใจว่าคนปรัยคิดแบบเป็นสังคม เป็นภาพรวม พอเขาเห็นกาแฟเป็นสิ่งที่ช่วยทั้งสังคมทีเดียวเขาก็ชอบ ชอบมาก 

“อยากให้เขาเข้าใจว่ากาแฟที่เขาทุกคนทุ่มเททำ แล้วเห็นมั้ย เนื่องจากทุกคนทำกาแฟดีๆ เนี่ย เราก็ได้รางวัลกลับมา”

เพราะมันไม่ใช่กาแฟคนใดคนหนึ่ง เป็นกาแฟรวมทั้งหมู่บ้าน

ผมบอกเขาว่า ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด

เขาตอบทันทีว่า ไม่ ที่เราคุยกันมันคือภาพใหญ่ มันยังมีปัญหาเล็กๆ อีกหลายอย่างที่ต้องค่อยๆ แก้ไข ที่ผมบอกว่าลงตัวนั้นหมายถึงชีวิตของเขา สิ่งที่เคเลบชอบตั้งแต่เด็ก การไปเรียนที่อเมริกา การที่ไปเจอโบสถ์ที่คั่วกาแฟ (เขาหัวเราะ) การที่กลับมาที่นี่ เจอมณีพฤกษ์ รวมถึงความขวนขวายและความพยายามของตัวเขา

“ผมตามพระเจ้าทีละก้าวเลย ถ้าถามผม 15 ปีก่อนว่าจะเป็นยังไง ผมตอบไม่ถูกเลย นึกภาพไม่ออก ขนาด 10 ปีก่อนก็ยังไม่รู้ว่าจะทำโรงคั่วกาแฟ เหมือนกับถึงเวลาทำพระเจ้าก็บอกว่าถึงเวลาทำแล้ว ก็ทำ เสี่ยงทำดูมันก็ไปเรื่อยๆ มันก็มีอุปสรรค มีสิ่งที่เหมือนเป็นปัญหาใหญ่เกิดขึ้น แต่เราก็รอดู รอคอย นึกถึงพระเจ้าแล้วคำตอบก็จะมา มาตามเวลาที่สมควรเอง

“กาแฟเป็นหนึ่งอย่างที่พระเจ้าให้ผม แต่พระเจ้าไม่ได้บังคับผม แค่เอาของขวัญให้ เอาครอบครัวคนปรัยมาอยู่ในชีวิต เป็นประสบการณ์หนึ่งที่ช่วยให้เรามีมุมมองที่มีอยู่ทุกวันนี้ ให้ของขวัญเป็นความรู้กาแฟ แล้วพระเจ้าก็แค่รอดูว่าผมจะทำอะไรกับมัน จะเอาไปใช้ยังไง”

เคเลบ จอร์แดน ฝรั่งบนดอยผู้ใช้กาแฟพัฒนาชีวิตคนเผ่าปรัยและชวนกันสร้างกาแฟดีระดับประเทศ

Writer & Photographer

จิรณรงค์ วงษ์สุนทร

Art Director และนักวาดภาพประกอบ สนใจเรียนรู้เรื่องราวเบื้องหน้าเบื้องหลังของอาหารกับกาแฟ รวบรวมทั้งร้านที่คิดว่าอร่อย และความรู้เรื่องอาหารไว้ที่เพจถนัดหมี และรวมร้านกาแฟที่ชอบไปไว้ใน IG : jiranarong2

Talk of The Cloud

บทสัมภาษณ์คนคุ้นหน้าในแง่มุมที่อาจไม่คุ้นนัก

The Cloud x สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (depa)

นอนไม่หลับ ปวดหัว จิตใจไม่สงบ ขอเพียงได้ยินเสียงอันกังวานของขันอันคุ้นเคยในช่อง TikTok ของ ‘ลุงหงอกกิ๊กก๊อก – Loong Ngork Gig Gog’ ทั้งผู้ฟังที่ตั้งใจเข้ามาและบังเอิญกดเข้ามาเจอ ต่างก็ติดใจในความสงบไปตาม ๆ กัน เพราะนี่คือศาสตร์การบำบัดร่างกายและจิตใจด้วยพลังงานบริสุทธิ์ของชายที่ชื่อว่า ไกรสร พรหมพิทักษ์

‘ลุงหงอกกิ๊กก๊อก’ เป็นลูกชาวนาผู้หลงรักเครื่องยนต์ จนนำตัวเองเข้าสู่วงการนิตยสาร ตามด้วยวงการวิทยุ และล่าสุดคือวงการ TikTok ที่มีแฟนคลับหลากหลายช่วงวัยมาติดตามกว่า 8 แสนคน

ลุงหงอกกิ๊กก๊อก - Loong Ngork Gig Gog  ไกรสร พรหมพิทักษ์ ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์

ใครหลายคนคงเคยได้ยินเสียงของลุงหงอกอธิบายเรื่องราวเกี่ยวกับพลังงานบริสุทธิ์ รวมถึงจิตศาสตร์ พุทธศาสตร์ ฟิสิกส์ และธรรมะอยู่แล้ว แต่น้อยคนนักที่รู้จักตัวตนและเรื่องราวเบื้องหลังดาวโซเชียลคนนี้อย่างแท้จริง คอลัมน์ Talk of The Cloud เลยพาทุกท่านไปรู้จักกับชีวิตลุงหงอก ชนิดที่เก็บตกทุกช่วงเวลาของการเติบโต โดยมีลุงหงอกเป็นผู้เขียนเล่าอัตชีวประวัติของตนเอง! พิเศษสุด ๆ เฉพาะสัปดาห์ The Cloud Golden Week เท่านั้น

ก่อนหัวจะหงอกและยังไม่มีคำนำหน้าว่าลุง

ไกรสร พรหมพิทักษ์ คือลูกชาวนาเต็มขั้นผู้มีกำปั้นเป็นหัวใจ เกิดไหนไม่เกิดดันเกิดกลางทุ่งนา ขณะที่ นางคำมี กำลังดำนา จู่ ๆ ก็หลุดพรวดโดยไม่มีเสียงโอดโอย นอกจากลูกชาวนาแล้ว ไกรสรยังอุปโลกน์โดยไม่มีเปเปอร์และใบเซอร์ฯ ติดข้างฝามารองรับและรับรอง ว่าเป็นศิษย์พระตถาคตผู้อยู่หางแถว รู้แล้วจึงมาเล่าและเขียนให้อ่าน มีติดตัวแล้วจึงนำมาทำให้เกิดผลสัมฤทธิ์ชนิดจับต้องได้ เช่น ใช้ 2 มือเปล่า 1 ความเข้าใจ กับความบริสุทธิ์ผ่านเสียง เพื่อรักษามนุษย์ โดยไม่ต้องกิน ทา ฉีด หรืออาบด้วยเคมีกับรังสีนานาชนิด

ไกรสรทำงานผ่านโลกโซเชียลหลายแพลตฟอร์ม โดยเฉพาะ TikTok ในนาม ลุงหงอกกิ๊กก๊อก – Loong Ngork Gig Gog ชื่อนี้มีแต่นางสาวรจนาตาถึงเท่านั้น ที่จะรู้ว่าภายในตัวไอ้เงาะป่ามีดีเรื่องอะไร

ลุงหงอกกิ๊กก๊อก - Loong Ngork Gig Gog  ไกรสร พรหมพิทักษ์ ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์

แต่ก่อนจะหงอก ช่วงอายุ 7 ปี โดยประมาณ มีรถยนต์โดยสารหน้าตัดเชฟโรเลต หลังสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 มาจอดรับส่งผู้โดยสารทุกวันศุกร์ จากตำบลดอนจิก ถึงอำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี เห็นผู้ใหญ่เขาทำให้เครื่องยนต์ติดโดยการหมุน เราก็อยากทำบ้าง สมัยนั้นเขาเรียกว่า ‘เห็นช้างขี้ ขี้ตามช้าง’ ส่วนสมัยนี้เขาเรียกว่า ‘ซน ไฮเปอร์ สมาธิสั้นสุด ๆ’ ผลที่ได้คือ ถูกเครื่องมือที่ใช้หมุนตีกลับ เจาะเข้าระหว่างคิ้ว เลือดสาดมีแผลเป็นจนถึงทุกวันนี้

ไม่ต้องถามว่าเสียเลือดกี่ลิตร เย็บไปกี่เข็ม ทั้งหมดจบลงด้วยสองมือเปล่ากับลมปากเป่าของ นายจูม (ผู้ทำให้เกิด) มาปิดปากแผลให้โดยไม่รู้จักเชื้อโรค เชื้อรา หรือบาดทะยัก ที่แน่ ๆ แพสชันด้านเครื่องยนต์มีต้นทุนมาจากหัวคิ้ว นึกในใจไม่มีใครรู้ ถ้าไม่บอกกล่าวเล่าขาน ต่อมาก็หายใจเข้า หายใจออก กิน นอนเป็นเครื่องยนต์

จากจับประแจซ่อม สู่จับปากกาเขียน

  ต่อมาทำงานบุกตะลุยอู่ซ่อมสารพัดช่าง ทะลุถึงแคมป์ทหารอเมริกัน ถูกคัดเลือกจาก 1 ใน 11 คน เป็นโอเปอเรเตอร์ควบคุมทั้งเครื่องยนต์และไฟฟ้า ถลำลึกจากบุกอุบลฯ ถึงกรุงเทพฯ ด้วยรถไฟ ไปเป็นคนสอนวิชาเครื่องยนต์ใน โรงเรียนนางเลิ้งยานยนต์ หน้าสนามม้านางเลิ้ง ปัจจุบันเหลือแต่อาคาร ป้ายชื่อโรงเรียนหายไปไหนไม่ทราบ!

รู้และจำแต่เพียงว่า ณ วันนั้นเกิดวิวาทะเรื่องค่าเหนื่อยระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างไม่ลงตัว นึกได้แต่เพียงว่า

“ฉันทำงานให้กับเธอ คือความสามารถของฉัน ถ้าฉันทำงานให้กับฉันล่ะ คือความสามารถของใคร”

ลุงหงอกกิ๊กก๊อก - Loong Ngork Gig Gog  ไกรสร พรหมพิทักษ์ ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์

คำตอบสุดท้ายก็ออกมาด้วยวาจา ความว่า “ความสามารถของการกระทำสิ่งใด ๆ = ความรู้ + ความเข้าใจ และการเข้าถึงของสิ่งนั้น ๆ + การกระทำ” ประจำกายใจถึงทุกวันนี้แล พร้อม ๆ กับเป็นที่มาของภาษากระแทกกลุ่มอนุรักษ์นิยมว่า การกระทำและการปฏิบัติเกิดก่อนทฤษฎีเป็นจริงฉันใด บุคคลที่ได้รับปริญญาทุก ๆ ใบในปัจจุบัน จะมาจากบุคคลที่ไม่เคยมีใบปริญญามาก่อนเป็นจริงฉันนั้น

ต่อมาก็เกิดความเชื่อมั่นในตัวเองทั้งภายในและภายนอกเรื่องยานยนต์ นึกเสียดายประสบการณ์ตรง ครั้นจะเปลี่ยนเส้นทางไปศึกษาถึงขั้นนั่งบัลลังก์สั่งเป็นสั่งตายแก่มนุษย์ ใจก็ไม่โดนเป้า เพราะไม่ชอบคำว่า ‘ถูกกับผิด’ ที่มนุษย์รุ่นก่อน ๆ สั่งสมกันมาเป็นตำราร่ำเรียน ว่าแล้วก็สูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็มพร้อม กลั้นจนกว่านิวเคลียร์ของออกซิเจนจะแตก กลายเป็นพลังงานแผ่ซ่านไปทั้งตัว นำเอาประสบการณ์ทั้งทำ ทั้งสอน มาร้อยเรียงเป็นภาษาพ่อขุนฯ ซึ่งเป็นภาษาของพระอรหันต์ เสนอต่อเจ้าของนิตยสารเกี่ยวกับยานยนต์ กรังด์ปรีซ์ หวังจะให้ระเบิดเถิดเทิง

ปรากฏว่าต่ำกว่ามาตรฐานหลายลี้ จึงถูกขยี้ทิ้งตะกร้าถึง 2 ครั้ง 2 ครา

ผลการพิจารณาได้ 1 ใน 10 ฐานะลูกเขยกำนันยอมไม่ได้ เสนอครั้งที่ 3 ถามตรง ๆ ตั้งชื่อเรื่องมาเลย แม้ไม่เคยก็อยากลองครับ เป็นผู้นำความคิดและการกระทำไม่ได้ ก็ขอเป็นผู้ตาม อย่างน้อยก็กันหมากัด

วลีจากเจ้าของนิตยสาร คุณปราจิน เอี่ยมลำเนา เปรยทีเล่นทีจริง อยากจะได้เรื่องราวชาวยูสเซอร์ซื้อรถมือสองป้องกันผู้ขายย้อมแมวท่าจะดี เพราะอย่างน้อยถือเป็นการทำบุญ เท่านั้นแหละ เลือดบอร์นทูบีฉีดกลางแสกหน้าระหว่างคิ้วได้ชื่อเรื่องทันที เคล็ดลับ 16 ข้อของการเลือกซื้อรถเก่า เปิดตัวหน้าปกนิตยสารเกี่ยวกับยานยนต์นาม ‘กรังด์ปรีซ์’ พ.ศ. 2517 เป็นนิตยสารด้านยานยนต์และไลฟ์สไตล์ อีกทั้งยังมีนิตยสารในเครือ ได้แก่ นิตยสาร มอเตอร์ไซค์ นิตยสาร ออฟโรด นิตยสาร เอ็กซ์โอออโต้สปอร์ต นิตยสาร การาจไลฟ์ และหนังสือพิมพ์ ยวดยาน

ลุงหงอกกิ๊กก๊อก - Loong Ngork Gig Gog  ไกรสร พรหมพิทักษ์ ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์
ลุงหงอกกิ๊กก๊อก - Loong Ngork Gig Gog  ไกรสร พรหมพิทักษ์ ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์

จากนั้นก็ถูกตีพิมพ์ติดลมบนมาจนลืมลมล่าง กลายเป็นคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ ประจำในนิตยสาร กรังด์ปรีซ์ FC ก็เริ่มก่อตัว เป้าหมายคือขยายยอดจำหน่ายครองใจผู้อ่าน บริการผู้สนับสนุน ทั้งการจัดแข่งรถ ช่างเทคนิค การตลาดโฆษณา งานมอเตอร์โชว์ ฯลฯ จากบันไดขั้นแรกถึงบันไดขั้นสุดท้ายใน พ.ศ. 2528

ก่อนเกิดเป็นมอเตอร์โชว์ระดับอินเตอร์

ปลดสร้อยทองคล้องคอหนัก 5 บาท ขึ้นเครื่องเจแปนแอร์ไลน์มุ่งสู่กรุงโตเกียว มอเตอร์โชว์ครั้งแรกของชีวิต ไปปล่อยไก่สัตว์สองเท้าบนเครื่อง ขณะเครื่องกำลังรักษาระดับการบินคงที่ ทุกคนปลดเข็มขัดรัดเอว เราก็ทำบ้าง สักพักแอร์โฮสเตสเดินมากระซิบผู้โดยสาร พอมาถึงเรา เขาก็กล่าวสั้น ๆ ว่า “ดู ยู วอน ไวฟ์?” เราก็สวนทันทีว่า “เยส” ตามด้วย “อิส ชี บิวตี้ฟูล?” แอร์โฮสเตสกลับมาอีกทีพร้อมกับส่งแก้วไวน์ตามสไตล์สาวกิโมโน ปัดโธ่เอ้ย! นึกในใจว่าจะได้สละโสดรับลูกสาวแม่ยาย สายเลือดลูกพระอาทิตย์มาฝากแม่ตัวเองที่กรุงเทพฯ เสียแล้ว จ๋อยไปเลยเพ่!

2 วันเต็ม เดินวนขาลากดูงานมอเตอร์โชว์ให้เต็มตา เก็บตกให้หมดเท่าที่จะทำได้ เพื่อนำมาขยายผลในนิตยสาร กรังด์ปรีซ์ กลับมาจับปากการ่ายยาวขึ้นปกหน้าเรียกแขก ‘บักเสี่ยวเที่ยวงานมอเตอร์โชว์ที่โตเกียว’ ฮากันตลอดปี แถมเพิ่ม FC ขึ้นเรื่อย ๆ จนได้รับความไว้วางใจให้รับตำแหน่งบรรณาธิการเทคนิค และบรรณาธิการขั้นท็อปบางกอกมอเตอร์โชว์ระดับอินเตอร์ จากนั้นก็ติดลมบนมาจนถึงทุก ๆ วันนี้แล

เรื่องยิบย่อยระหว่างทาง

วันหนึ่งมีวิวาททางวาทะกับบรรณาธิการชื่อ อุดร เขามาตัดช่วงหนึ่งของบทความทางเทคนิคของเครื่องยนต์จนขาดใจความสำคัญ เพราะเขาไม่รู้ว่าเราคิดและเขียนตั้งแต่เป็นเศษเหล็ก ไปจนถึงดัดแปลงแก้ไขเพิ่มแรงม้าให้เป็นรถแข่ง

ถึงขั้นตบโต๊ะใส่กัน แต่สุดท้ายเขาก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ

ยังมีเรื่องเล่าชาวหลังพวงมาลัยอีกเรื่อง ครั้งแรก วันหนึ่งเวลานั้นมีการทดสอบสมรรถนะรถยนต์ใหม่เอี่ยมก่อนออกสู่ตลาด มีนักเขียนหัวนอกเข้ามาทำงานในกองบรรณาธิการ พูดจาคุยโตโอ้อวดยกตนข่มเขา ซึ่งเราไม่ชอบ

‘ลุงหงอกกิ๊กก๊อก’ จากช่างยนต์ นักเขียน สู่ดาว TikTok วัย 77 ตีขันบำบัดด้วยพลังงานบริสุทธิ์

“มา ๆ ขอพี่ขับเองร้องเพลงไปด้วย ช่วยรัดเข็มขัดให้เรียบร้อยนะ” บนถนนลูกรังกว้างประมาณ 10 เมตรเศษ ริมคลองประปา ด้วยความเร็วประมาณ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทรีอินวันบวกความรู้สึกตัวที่ยอดเยี่ยม แตะเบรก ดึงเบรกมือ และกระชากพวงมาลัยทันทีครึ่งรอบ รถหมุนกลับพร้อมฝุ่นตลบจบลงทันที (ทำได้ครั้งเดียว) นี่แหละคือวิชาปราบองคุลีมาล

นึกในใจทีหลังอย่าซ่า รู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผ ไอ้น้อง!

ครั้งที่ 2 ได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์เท้าเบาที่สุดในรอบปี ครั้งนั้นจัดแข่งขับรถประหยัดน้ำมันยี่ห้อฟอร์ดเลเซอร์ จากกรุงเทพฯ ถึงสวนสามพราน บริษัทเขาเชิญบรรดานิตยสารเกี่ยวกับรถยนต์และรถจักรยานยนต์ทุกฉบับในตลาดสดและตลาดแห้ง นับรวมแล้วได้ 10 คัน 10 คนขับ เราเป็นหนึ่งในนาม กรังด์ปรีซ์ และในฐานะบรรณาธิการเทคนิคต้องใช้ทักษะขั้นเทพ ปรากฏได้ระยะทาง 22.3 กิโลเมตรต่อลิตร พิชิตเดอะวินเนอร์ ตีพิมพ์ขึ้นปกเรียกแขกเพิ่ม FC ช่างวันหยุดอีก ทำให้เขาขายแบบเทกระจาดหมดสต็อกด่วน สุดท้ายได้พิมพ์ ‘หนังสือคู่มือซ่อมเครื่องยนต์ช่างวันหยุด’ วางตลาดขายใช้หนี้ที่อยู่อาศัย ปลดปล่อยทาสทางใจได้อย่างสิ้นเชิง สมใจนึกบางลำพู

นักการช่างยนต์ช่วยราชการ

เดินเล่นเพลิน ๆ ก็ถูกเชิญไปนั่งหัวโต๊ะเป็นประธานอนุกรรมการกำหนดมาตรฐานช่างซ่อมรถจักรยานยนต์ให้กับกรมพัฒนาฝีมือแรงงาน กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม โดยมีหน้าที่ทำมาตรฐานขั้น 1 2 3 ให้แจ๋วเหมือนแก้วเจียระไน ออกข้อทดสอบ และจัดการแข่งขัน ฯลฯ

ทุกอย่างเริ่มต้นจาก ก เอ๋ย ก ไก่ กว่าจะรวบรวมเป็นคณะอนุกรรมการผู้เชี่ยวชาญช่างเทคนิค จากตัวแทนบริษัทขายรถจักรยานยนต์ทั้ง 4 แห่ง ได้แก่ ซูซูกิ คาวาซากิ ฮอนด้า และยามาฮ่า ได้สำเร็จก็หมดเหงื่อหลายซีซี และกว่าจะมองตาถึงขั้นรู้ใจก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะทุกฝ่ายต่างรักษาผลประโยชน์ของบริษัทตน คนกลางนั่งหัวโต๊ะรักพี่เสียดายน้อง ต้องละเมียดที่สุดแบบไร้รอยต่อ จึงจะเกิดรอยยิ้มทุกครั้งที่มีการประชุม

เสียอย่างเดียวในฐานะประธาน เสนองานให้กรมฯ ออก พ.ร.บ. กำหนดอัตราค่าจ้างฝีมือแรงงานที่สอบผ่านมาตรฐาน 1 2 3 ป้องกันนายจ้างผู้ประกอบการเอาเปรียบลูกจ้างยังไม่สำเร็จ ก็จำต้องจบข่าวครับเจ้านาย

ยัง ๆ ยังถูกเชิญไปช่วยกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยจัดการแข่งขันช่างยนต์ประจำปีติดต่อกันหลายปี จนกระทั่งอธิบดีกรมอาชีวศึกษามอบเสื้อสามารถ (Victory Jacket) สีเลือดหมู อ.ช.ท. (องค์การช่างเทคนิคในอนาคตแห่งประเทศไทย) ให้เป็นรางวัล

เดินถนนสายวิทยุกระจายเสียง

หอบประสบการณ์ การเมืองยังไม่ยุ่ง กางมุ้งยังไม่เกี่ยว จะเด็ดเดี่ยวเผยไต๋เฉพาะสิ่งที่มีอยู่ในตัวตน แอบฟังรายการ ‘หมอรถหมอเรือ’ อยู่นาน ผลงานตอบปัญหาเครื่องยนต์ออกทะเลแดงทะเลดำไปหมด (คิดในใจ ถ้าเป็นเรานะ)

วันนั้นก็มาถึง พ.ศ. 2525 ได้เวลาชื่อรายการ ‘พิทักษ์ยานยนต์’ ออกอากาศทาง FM 90.0 เมกะเฮิรตซ์ สถานีวิทยุกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ เวลา 30 นาที หลังข่าวเที่ยงวัน วันจันทร์ถึงวันศุกร์ ตอบปัญหาเครื่องยนต์จนน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งยอดโต ติดลมบนตามสไตล์ไกรสร พรหมพิทักษ์

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

พ.ศ. 2528 สถานีปรับผังรายการ ขอเสนอเพิ่มเวลาและเพิ่มรายการ ดันไปผิดนโยบายสถานี เพราะความโลภ จึงถูกตัดออกจากผัง แต่ไม่เป็นไรเพราะความสามารถอยู่ที่เรา ไปโผล่อีกทีที่สถานีวิทยุ ขส.ทบ. (กรมการขนส่งทหารบก) ระบบ AM ในปีเดียวกัน ได้ 2 ช่วงเวลาในการออกอากาศ รายการพิทักษ์ยานยนต์สไตล์เดิม กับรายการ ‘เที่ยงคืนกับสิบล้อบ้านเรา’

เพลงไตเติ้ล เย้ยฟ้าท้าดิน วิพากษ์ วิจารณ์ วิจวกทุกระดับยกเว้นยอดพีระมิด เพราะกลัวเจ็บและกลัวตายก่อนวัยอันควร เป็นขวัญใจคนหลังพวงมาลัย มีฉายา ‘ลูกสาวแม่ยายด่ากลางดึก’ เพราะกินนอนที่สถานีประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ เป็นเวลา 11 ปี

งานใหญ่ของสังคม ‘กลุ่มแท็กซี่บ้านเรา’

วันหนึ่งมีคนขับแท็กซี่มืออาชีพ นายจำนงค์ มนัส เก็บปืนพร้อมทะเบียนที่ผู้โดยสารทำหล่นไว้ในรถ เขานำมาให้เจ้าของรายการ เที่ยงคืนกับสิบล้อบ้านเรา ประกาศหาเจ้าของ 7 วันผ่านไป เจ้าของเป็นทนายใจดีมารับพร้อมกล่าวขอบคุณ

จากนั้นต่อมความคิดระเบิดเกิดสำนึก ถ้าคนดีออกมาปรากฏตัว คนชั่วก็จะหายไปจากแผ่นดิน จึงประกาศจัดตั้ง ‘กลุ่มแท็กซี่บ้านเรา’ มีสมาชิก 1,458 ชีวิต ทุกคนมีป้ายโลโก้ ชื่อ-นามสกุล หมายเลขสมาชิก ติดหน้าอกเสื้อสีฟ้า ชายเสื้อสวมในกางเกง รองเท้าหุ้มส้น สวมถุงเท้าพร้อมซักทุกวัน ทุกคนมีเป้าหมายคือ ทำประโยชน์ให้กับสังคม จัดสวัสดิการช่วยเหลือกันและกัน เช่น สมาชิกเกิดอุบัติเหตุขณะอยู่หลังพวงมาลัย บาดเจ็บ แขนขาหัก ตลอดจนเสียชีวิต รับสวัสดิการ 5 หมื่น 3 หมื่น ลดหลั่นกันไป แถมลงขันช่วยกันอีกต่างหาก ตลอดจนคนในครอบครัวด้วย

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

ทั้งหมดพร้อมใจกันเป็นหูเป็นตา เป็นสมาชิกแจ้งข่าวอาชญากรรม ช่วยตำรวจกองบัญชาการตำรวจนครบาล สมัย พล.ต.ท.มนัส ครุฑไชยันต์ เป็นผู้บัญชาการ ทั้งนี้เพื่อลดอคติกับตำรวจจราจรสองข้างทางด้วย

ประกาศคืนทรัพย์สินของผู้โดยสารที่หลงลืมในรถ ซึ่งมีมูลค่าเกิน 5 ล้านบาท

ลงขันในวันที่จะเปิดสะพานพระราม 9 ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ให้แก่โรงพยาบาลศิริราช 45,000 บาท กลางดึกตั้งแถวเรียง 4 ยาวประมาณ 5 กิโลเมตร โดยมีหางแถวอยู่ที่สถานีวิทยุ ขส.ทบ. ท่าน้ำเกียกกาย ไม่มีสะกิดกันแม้แต่น้อย ปัจจุบันเป็นอาคารรัฐสภาแล้ว

พบปะสัมผัสได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์

1 มกราคม พ.ศ. 2537 เวลาบ่าย 3 โมง ตั้งใจขับรถคนเดียวเดินทางไปเคารพ คารวะ สักการะพระนเรศวรมหาราชที่ดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี ขับขี่อย่างละเมียดทั้งไปและกลับ 3 ชั่วโมง ล้มตัวลงนอนแบบรู้ตัวทั่วพร้อม ไม่เกิน 20 นาที โลกใบนี้หมุนรอบตัวเองอย่างเร็ว ประมาณ 300,000 กิโลเมตรต่อวินาที รู้สึกตัวเองหลุดออกนอกโลก แล้วหวนกลับมาที่เดิมอย่างช้า ๆ เซ็ตอัปเป็นหนึ่งเดียวจึงรู้ว่า ‘เราคือโลก โลกคือเรา’ และมั่นใจว่าเป็นสมาธิขั้นสูงสุดจนสุดที่สูง มองเห็นสภาวะด้านที่ 3 ของเหรียญ หรือขั้วที่ 3 ของแม่เหล็ก จึงถามหาตัวเองอยู่ 3 ปี จึงพออนุมานได้ว่า นี่คืออภิมหาปรัชญาเกิดขึ้นในตัวเองแล้วซิ

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

พลังงานบริสุทธิ์ คือ พลังงานที่มีค่าคงที่ ไม่เพิ่มขึ้น ไม่ลดลง ทำลายไม่ได้ และมีมากมายมหาศาลเต็มทั่วทั้งกาแล็กซี่ แม้แต่แสงซึ่งเป็นค่าไม่คงที่ ก็ต้องอาศัยเป็นยานพาหนะในการเคลื่อนที่เร็วแบบไร้ขีดจำกัด ต่อให้นำระเบิดนิวเคลียร์ในโลก มาทำให้ระเบิดพร้อมกันก็ทำลายไม่ได้ สิ่งนี้แหละที่เรียกว่า รู้ได้เป็นการเฉพาะตัวเท่านั้น (ปัจจัตตัง) 7 – 8 พันล้านคนน่าจะรู้ไม่เกิน 5 คน (ขอให้ท่านที่กำลังอ่านเป็นหนึ่งในนั้น)

แต่ศูนย์วิจัยพลังงานบริสุทธิ์รักษามนุษย์และสิ่งแวดล้อม โดยนายไกรสร พรหมพิทักษ์ เป็นผู้ค้นพบ ซึ่งอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนทุกท่าน ลุงหงอกเรียกว่าเป็นองค์ความรู้ใหม่ในศตวรรษที่ 21 เพราะฉะนั้นจึงมีพลานุภาพ ทำให้มนุษย์หลับยาก หลับง่ายได้อย่างง่ายดาย อนึ่ง คำว่าพลังงานบริสุทธิ์ได้ถูกตีพิมพ์ในวารสารเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ตุรกีฉบับ ISSN: 2651 – 4451 JUNE 2021

เปิดประเดิมรายการปรัชญาชีวิต

“รายการนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อการศึกษา พัฒนาสุขภาพกายและจิตเพื่อพิชิตอาการเจ็บไข้ได้ป่วย ให้หายไปตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาติร่วมกัน ๆ ๆ ๆ ๆ (เอคโค่)”

ณ สถานีวิทยุยานเกราะ AM 540 เวลาตี 1 – 2 ไตเติ้ลตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่านอันเดอร์แอร์! ได้ปล่อยของอยู่ 4 ศาสตร์ คือ หนึ่ง จิตศาสตร์ สอง พุทธศาสตร์ สาม ฟิสิกส์ศาสตร์ (6 พลังงาน) และ สี่ ธรรมะศาสตร์ (ไม่ใช่ท่าพระจันทร์และรังสิต) หากแต่เป็นศาสตร์ของธรรมชาตินะจ๊ะ

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

21 ปีเต็ม สดตลอดเกิน 90 เปอร์เซ็นต์ เป็นขวัญใจของคนนอนดึกหรือหลับไม่ลงของกลุ่มวัยรุ่นตอนปลายสายฮา ว่าด้วยการจำกัดอาการเจ็บไข้ได้ป่วย ตั้งแต่ศีรษะถึงปลายเล็บ ด้วยลมปากจากโทรศัพท์สายตรง ตกกลางวันบริการด้วยสองมือเปล่ากับ 1 ความเข้าใจถึงบ้าน ที่ทำงาน ชุมชน และวัดวาอาราม ไม่กิน ทา หรือฉีดเคมี ใช้องค์ความรู้ 4 ศาสตร์เป็นสำคัญ โดยมีตู้ขอทาน ค่าน้ำ ค่าไฟ และปากท้องของผู้กำจัดอาการทั้งหมด ผ่านความรู้สึกล้วน ๆ ปฏิเสธโรคต่าง ๆ ที่เขาว่าทุกกรณี

เข้าสู่โลกโซเชียลเต็มรูปแบบ

มีคนสงสัย ทำไมคนวัยเกิน 77 ปี จึงมาโดดเด่นในโลกโซเชียลแทบทุกแฟลตฟอร์ม โดยเฉพาะ ‘TikTok’

สำหรับลุงหงอก เชื่อว่ามีของดีและมีสาระล้นแก้ว ในการใช้มือถือเป็นพาหนะนำพลังงานบริสุทธิ์ส่งถึงผู้บริโภคทั้งหญิงและชาย ทั้งต่างวัยและต่างเพศ ให้หลับสนิทและสลายอาการเจ็บปวดทุกชนิดได้อย่างดีมีประสิทธิผล จนเป็นที่ประจักษ์ในเวลาน้อยที่สุด ประหยัด คุ้มค่า และปลอดภัย โดยไม่ต้องกิน ทา หรือฉีดยาเคมี ดีไหมล่ะ เช่น เมา ๆ หรือลูกหลานเล่นเกมจนมึนโก่งโก้ง เดินเซตาลาย เห็นช้างตัวเท่าหนู เห็นหมูตัวเท่ามด เห็นบิดามารดาเป็นคนรับใช้ เพียงเก๊งเดียวหายวับไปกับลมหายใจ ฟังดี ๆ มีทักษะระดับเสียงต่ำกว่า 5 เดซิเบลแล้วกัน ใช้เวลา 1 ปี มีผู้ติดตามเกินล้านจ้า

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

เราคือโลก โลกคือเรา เราเป็นส่วนหนึ่งและเป็นส่วนย่อยของโลก สมองคือส่วนย่อยของตัวเราเอง และสมองเป็นส่วนย่อยของจักรวาล นี่แหละคือทฤษฎีความเป็นหนึ่งเดียว โดยไม่ต้องใช้สูตรสมการผ่านตัวเลขที่ซับซ้อนจนปวดเฮด!

หากคนอื่นสงสัยว่าเรียนรู้ได้อย่างไรในอายุปูนนี้ ขอบอกว่ามนุษย์เราตราบใดที่อายตนะทั้ง 5 (หู ตา จมูก ลิ้น และกายสัมผัส) ยังตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกได้ดีมีประสิทธิภาพสูง ไม่ว่าอายุเท่าใดย่อมปรับตัวเข้ากับยุคสมัย และเรียนรู้จากอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์-เทคโนโลยีได้เสมอ

สำหรับคุณสมบัติของลุงหงอก สิ่งที่ต้องรู้จริงถึงขั้นคิดได้ พูดได้ เขียนได้ และทำให้เกิดผลลัพธ์ได้ โดยเฉพาะทำงานผ่านสื่อตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ผ่านนิตยสาร หนังสือพิมพ์รายวัน วิทยุ และรายการโทรทัศน์ เป็นวันแมนโชว์มาทั้งหมด โลกโซเชียลจะต้องเข้าใจอัลกอริทึมและเอไอ แต่ปัญญาประดิษฐ์จะมาสู้ศีล สมาธิ ปัญญา หรือ สติ สมาธิ ปัญญา หรือปัญญาบริสุทธิ์ที่พระพุทธเจ้าให้ไว้แก่ประชาชนชาวโลกได้อย่างไร สิ่งนั้นลุงจะเรียกว่าพระธรรมและค่าคงที่เป็นสิ่งเดียวกัน อยู่ที่ว่าเข้าถึงหรือไม่ และเข้าถึงในระดับใด

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

ในการทำงานโซเชียลมีเดีย ลุงทำงานร่วมกับคณะที่เรียกกันว่าแอดมิน ทีมแอดมินต้องตีทัศนะของมนุษย์ให้แตก สำคัญที่สุดทีมต้องวินิจฉัยมนุษย์ทั้งแผ่นดินออกมาเป็น 4 กลุ่มให้ได้ เช่น 10 เปอร์เซ็นต์ เป็นกลุ่มปัญญาหรือยอดพีระมิด กลุ่มนี้จะส่งเสริมกันและกันเพื่อความเจริญก้าวหน้า แลกเปลี่ยนความรู้ ส่งเสริมความสามารถ มีลักษณะเสนอแนะ และเป็นผู้นำ อีก 90 เปอร์เซ็นต์ แบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 30 เปอร์เซ็นต์ กลุ่มที่ 1 จะเห็นด้วยในเรื่องที่เรานำเสนอผ่านจอ กลุ่มที่ 2 จะไม่เห็นด้วย เขาจะแสดงกิริยาผ่านภาษาพิมพ์ที่แย่ เราต้องเมิน ห้ามโต้ตอบทุกกรณี กลุ่มที่ 3 คือกลุ่มเฉย ๆ พร้อมจะรับรู้ในสิ่งที่เรานำเสนอ เราต้องช้อนกลุ่มเฉย ๆ ขึ้นมาหากลุ่มเห็นด้วยให้ได้ สำหรับกลุ่มไม่เห็นด้วย 30 เปอร์เซ็นต์ ก็ปล่อยไป

สิ่งที่พวกเราต่อสู้ทั้งที่รู้ว่าสู้เขาไม่ได้คือคณิตศาสตร์และอัลกอริทึม เพราะเรามองเห็นว่า เขาไม่ได้ส่งเสริมความสามารถพิเศษของมนุษย์จริง ๆ เช่น การปิดตาของผู้ติดตามเรา (ถ้าเขาประกาศรับที่ปรึกษาก็อยากเสนอตัวเข้าไปพัฒนาอัลกอริทึมกับเอไอ เพื่อส่งเสริมให้มนุษย์เก่งและดีมายืนอย่างสง่างามระดับท็อปของประเทศ)

เจ้าของคอลัมน์ ‘ช่างวันหยุด’ แห่งนิตยสารรถ ‘กรังด์ปรีซ์’ สู่ดาว TikTok วัย 77 ที่สร้างคอนเทนต์เยียวยาผู้คนด้วยขันทิเบต

ร่ายยาวเรื่องชีวิตตั้งแต่บนผืนนาเข้าสู่เมืองกรุงมาตั้งนาน ถือเป็นการสรุปเรื่องราว 77 ปีได้อย่างครบถ้วน

หลังจากนี้ หากใครยังอยากรู้จักลุงหงอกมากขึ้น หรืออยากฟังเสียงขันก่อนนอน ที่จะพาทุกท่านไปพบกับความสงบก็ไปติดตามกันได้ที่ TikTok ช่อง LoongNgork GigGog TikTok Family

ตอนนี้ลุงหงอกขอลาไปก่อน

“สาธุ อามีน อาเมน โอม อามิตาพุทธ แทงคิว เวรี่บิ้ก!” ปิดท้ายตามสไตล์ลุงหงอกจ้า

The Cloud Golden Week คือแคมเปญสนุก ๆ ที่ทีมงานก้อนเมฆขอประกาศลาพักร้อน 1 สัปดาห์ เนื่องในโอกาสฉลอง The Cloud ครบ 5 ปี เราเลยเปิดรับวัยอิสระ อายุ 50 ปีขึ้นไป ทั้งนักเขียน ช่างภาพ และผู้ดำเนินรายการพอดแคสต์ เข้ามาประจำการแทนใน The Cloud Golden Week ขอเรียกว่าเป็นการรวมพลังวัยอิสระมา ‘เล่าเรื่อง’ ในฉบับของตนเองผ่านสื่อดิจิทัลบนก้อนเมฆ เพราะเราเชื่อว่า ‘ประสบการณ์’ ของวัยอิสระคือเรื่องราวอันมีค่า เราเชื่อในศักยภาพของมนุษย์ อายุที่เพิ่มขึ้นเป็นเพียงตัวเลข ไม่ใช่ข้อจำกัดของการเรียนรู้

แคมเปญนี้เราร่วมกับ สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล (depa) เพื่อส่งต่อแรงบันดาลใจให้วัยอิสระกล้ากระโจนเข้าหาประสบการณ์ใหม่ ๆ ออกมาพูดคุยกับเพื่อนวัยเดียวกัน พร้อมแบ่งปันเรื่องราวอันเปี่ยมด้วยคุณค่า เพื่อเติมฟืนไฟให้กาย-ใจสดใสร่าเริง

นี่เป็นครั้งแรกที่ทีมงาน The Cloud มีสมาชิกอายุรวมกันมากกว่า 1,300 ปี!

Writer

ไกรสร พรหมพิทักษ์

ลูกชาวนาเต็มขั้น ผู้มีแต่กำปั้นกับหัวใจ เกิดที่ไหนไม่เกิด เกิดกลางทุ่งนาในขณะแม่ดำนา ศิษย์พระตถาคต ผู้อยู่หางแถว รู้แล้วมาบอก มีแล้วจึงนำมาให้

Photographer

สาโรจน์ ปาลกวงศ์ ณ อยุธยา

“หยุดเวลาไว้ในภาพใบนั้น โอบกอดวันวานไว้ในกล้องตัวเก่า โลกสุขสว่างหรือซึมเศร้า งามหรือเหงา ล้วนมีค่าเท่าๆ กัน” เกิดมาเป็นผู้บันทึก มีโอกาสถ่ายทอดเรื่องราวมากมาย ขอบคุณทุกฉากชีวิตที่ผ่านมา แม้เพียงครั้งหนึ่งยังคิดถึงเสมอ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load