ผมมองดูรอบตัว เห็นว่าทุกสิ่งล้วนสื่อถึงศิลปะ ผมอยากเสนอสิ่งละเอียดเล็ก ๆ ตรงนี้แล้วก็หวังว่าจะมีคนเข้าใจ พอใจภาพสะท้อนชีวิต สะท้อนตัวตน สังคม และสิ่งแวดล้อม 

ผมใช้เวลาเดินลัดเลาะเสาะหาภาพสะท้อนชีวิต ใช้เวลาเดินรอบคูเมืองเชียงใหม่ คลองหลอด หลังกระทรวงกลาโหม กรุงเทพฯ หลายครั้ง ในเวลาที่แตกต่าง ภาพที่เห็นแตกต่างไปไม่ซ้ำ เป็นเหมือนภาพวาดจากศิลปินธรรมชาติที่ผมได้บันทึกโดยไม่รู้เบื่อ แต่ภาพสวยงามที่เห็นตรงหน้าอาจไม่ใช่ความจริง 

ระหว่างลัดเลาะเดินผ่อนคลายที่สองข้างคูคลองในเมือง เห็นภาพบรรยากาศเมืองกรุงสะท้อนลงบนพื้นผิวน้ำ บรรยากาศตึกของคนเมือง แสงแดด สายลมที่กระทบผิวน้ำชวนให้บรรยากาศเศร้า 

ในสังคมเมืองซึ่งมีความหลอกลวง บิดพลิ้ว ไม่จริงใจกับคนเพเนจรไร้บ้าน ตึกรามอันใหญ่โตสวยงามด้วยสีสันที่มนุษย์แต่งแต้ม ข้างในนั้นกลับมีแต่ความบิดเบือนและน่ากลัวสำหรับคนธรรมดาที่ไม่ทันโลก บางคนเหมือนถูกกักขังในความเจ้าเล่ห์ คนไร้บ้านเดินโดดเดี่ยว ไร้จุดหมาย และสับสนอยู่ในเมืองมายา เขาจึงเดินวนเวียนอยู่ที่เดิม ๆ 

ภาพของวัดวาอารามที่งดงามดั่งสวรรค์ หลอกล่อให้ผู้คนก็หลงใหล ในความเป็นจริงมีทั้งความงดงามและอึมครึมน่ากลัวอยู่ในตัว ภาพโฆษณาชวนเชื่อในบิลบอร์ดข้างทางเสนอแต่สิ่งดีงาม แต่หลังภาพอาจมีแต่ความหลอกลวง ความศรัทธาบิดเบือนของผู้คนสะท้อนผ่านเงาบนผิวน้ำ

ศิลปะจะมีความงามมากหรือน้อย อยู่ที่มันถ่ายทอดความอัปลักษณ์และความดีงามของชีวิตอย่างไร

Writer & Photographer

Avatar

กิตติพงษ์ นิ่มมณีวรรณ

Engineering is duty, photography is passion.

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

รูปถ่าย Fuji Everyday ชุดนี้ คงเป็นรูปฟูจิที่ดิบและจริงที่สุดในโลกชุดหนึ่ง เพราะไม่ได้ถูกตกแต่งด้วยแอพพลิเคชันใดๆ ไม่ได้จัดฉาก ไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องระดับโปร คุณฟูจิถึงออกมายืนตระหง่านพร้อมหลังคาบ้านกับเสาไฟฟ้า มุมที่ยืนถ่ายก็เป็นจุดตามสะดวกคือ หลังบ้าน เวลาถ่ายก็เป็นฤกษ์สะดวกคือ ตอนตื่นนอน มันคงเป็นความโชคดีในชีวิตที่ซื้อบ้านแล้วเขาแถมวิวภูเขาไฟแห่งชาติมาให้ด้วย ฟูจิซัง ภูเขาไฟที่คนทั่วโลกข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อหวังจะได้พบปะครั้งหนึ่งในชีวิต เมื่อมันเป็นของมีค่าที่มาอยู่ใกล้ตัว ใกล้จนเห็นได้ทุกวันๆ มันก็อาจเป็นการทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งมีค่านั้นกลายเป็นของธรรมดาจนมองข้ามคุณค่านั้นไป คงเหมือนเรามองข้ามคุณค่าของคนใกล้ตัว อย่างพ่อแม่ พี่น้อง คนรัก เพียงเพราะมันใกล้จนไม่ได้อยู่ในสายตา ใกล้จนเราละเลย แต่ถ้ามันหายไป มันคงเป็นวันที่เราสำนึกถึงคุณค่า แต่ทว่ามันก็อาจจะสายไปแล้ว ฟูจิซังยังตั้งอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือหิมะขาวโพลนบนหัวค่อยๆ ละลายหายไปเมื่ออากาศเริ่มร้อน แต่ไม่ว่าจะหัวขาวหรือหัวดำ ไม่ว่าจะเป็นวันที่มีเมฆมาบังจนมองไม่เห็น ยังไงเราก็จะยังคงยิ้มให้กันทุกเช้าเพื่อเริ่มวันใหม่ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะคุณฟูจิ

Writer & Photographer

Avatar

ปองทิพย์ วนิชชากร

แม่บ้านไทย-ญี่ปุ่น-ลาดพร้าว รักจะ slow life เลยชอบ write slow slow

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load