ผมมองดูรอบตัว เห็นว่าทุกสิ่งล้วนสื่อถึงศิลปะ ผมอยากเสนอสิ่งละเอียดเล็ก ๆ ตรงนี้แล้วก็หวังว่าจะมีคนเข้าใจ พอใจภาพสะท้อนชีวิต สะท้อนตัวตน สังคม และสิ่งแวดล้อม 

ผมใช้เวลาเดินลัดเลาะเสาะหาภาพสะท้อนชีวิต ใช้เวลาเดินรอบคูเมืองเชียงใหม่ คลองหลอด หลังกระทรวงกลาโหม กรุงเทพฯ หลายครั้ง ในเวลาที่แตกต่าง ภาพที่เห็นแตกต่างไปไม่ซ้ำ เป็นเหมือนภาพวาดจากศิลปินธรรมชาติที่ผมได้บันทึกโดยไม่รู้เบื่อ แต่ภาพสวยงามที่เห็นตรงหน้าอาจไม่ใช่ความจริง 

ระหว่างลัดเลาะเดินผ่อนคลายที่สองข้างคูคลองในเมือง เห็นภาพบรรยากาศเมืองกรุงสะท้อนลงบนพื้นผิวน้ำ บรรยากาศตึกของคนเมือง แสงแดด สายลมที่กระทบผิวน้ำชวนให้บรรยากาศเศร้า 

ในสังคมเมืองซึ่งมีความหลอกลวง บิดพลิ้ว ไม่จริงใจกับคนเพเนจรไร้บ้าน ตึกรามอันใหญ่โตสวยงามด้วยสีสันที่มนุษย์แต่งแต้ม ข้างในนั้นกลับมีแต่ความบิดเบือนและน่ากลัวสำหรับคนธรรมดาที่ไม่ทันโลก บางคนเหมือนถูกกักขังในความเจ้าเล่ห์ คนไร้บ้านเดินโดดเดี่ยว ไร้จุดหมาย และสับสนอยู่ในเมืองมายา เขาจึงเดินวนเวียนอยู่ที่เดิม ๆ 

ภาพของวัดวาอารามที่งดงามดั่งสวรรค์ หลอกล่อให้ผู้คนก็หลงใหล ในความเป็นจริงมีทั้งความงดงามและอึมครึมน่ากลัวอยู่ในตัว ภาพโฆษณาชวนเชื่อในบิลบอร์ดข้างทางเสนอแต่สิ่งดีงาม แต่หลังภาพอาจมีแต่ความหลอกลวง ความศรัทธาบิดเบือนของผู้คนสะท้อนผ่านเงาบนผิวน้ำ

ศิลปะจะมีความงามมากหรือน้อย อยู่ที่มันถ่ายทอดความอัปลักษณ์และความดีงามของชีวิตอย่างไร

Writer & Photographer

กิตติพงษ์ นิ่มมณีวรรณ

Engineering is duty, photography is passion.

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load