ฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่ใช้ชีวิตวัยเด็กเติบโตอยู่ในจังหวัดนครสวรรค์ ตอนนี้ฉันโตขึ้นและก้าวออกมาจากจังหวัดนครสวรรค์ หลายคนรอบๆ ตัวฉันเมื่อถามถึงจังหวัดนครสวรรค์ สิ่งแรกที่จะนึกถึงจังหวัดของฉันก็คือโมจิ แต่ฉันไม่ได้จะมาบอกเรื่องราวของโมจิ

ประโยคแรกในคำขวัญของจังหวัดฉันคือ ‘เมื่องสี่แควแห่งมังกร’ สิ่งที่ฉันจะมาบอกเล่าคือจังหวัดนครสวรรค์ของฉันมีคนไทยเชื้อสายจีนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อถึงงานแห่มังกรประจำปี หรือที่เรียกเต็มๆ ว่า ‘ประเพณีแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ’ จะมีการแห่ขบวนเจ้าพ่อ-เจ้าแม่ รวมไปถึงองค์สมมติเจ้าแม่กวนอิม คณะสิงโตและมังกรทองวนไปรอบๆ ตลอดปากน้ำโพ ผู้คนทั้งในจังหวัดและต่างจังหวัดจะมารวมงานกันมากมาย เรียกได้ว่าเป็นงานใหญ่แห่งปีของจังหวัดที่มีการเตรียมงานกันข้ามปี

ในตลาดปากน้ำโพส่วนมากเป็นคนไทยเชื้อสายจีนที่มาทำการค้าขายและอาศัยอยู่ เมื่อถึงวันแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ หรือเรียกสั้นๆ กันติดปากว่า วันแห่ ชาวบ้านที่อยู่ในเส้นทางขบวนแห่ต่างออกมาตั้งโต๊ะไหว้เจ้าไว้หน้าบ้าน ในงานแห่มังกรปีที่ก่อน ฉันได้มีโอกาสกลับบ้านไปร่วมงาน ได้เดินไปตามถนนซึ่งฉันในวัยเด็กก็เคยเดินผ่านในงานประเพณีนี้ แต่การโตขึ้นทำให้ฉันได้ผ่านไปยังถนนเส้นเดิมที่มีขบวนแห่ผ่าน ซึบซับกับบรรยากาศของเทศกาลประจำปี ได้บันทึกเรื่องราวผ่านภาพถ่าย แล้วได้เห็นว่ามีโต๊ะไหว้เจ้าที่ออกมาตั้งเรียงรายกันตามถนนมากมายแค่ไหน

โต๊ะไหว้เจ้านั้นไม่ได้มีเพียงคนไทยเชื้อสายจีนเท่านั้นที่ออกมาตั้งไหว้เจ้า แต่ปัจจุบันไม่ว่าเป็นห้างหุ้นส่วนต่างๆ ธนาคาร ร้านค้า ร้านโมจิ แม้แต่โรงเรียนมัธยมของฉัน ไปจนถึงคนไทยแท้ในจังหวัดที่อยู่บนเส้นทางขบวนแห่ ต่างออกมาตั้งโต๊ะไหว้เจ้ากันเป็นจำนวนมาก เป็นการผสมผสานวัฒนธรรมความเชื่อของคนในจังหวัดที่หลอมรวมจนกลมกลืนทั้งไทยและจีน เรียกได้ว่าสิ่งที่เคยเห็นในวัยเด็กในจังหวัดของฉัน ฉันไม่เคยสังเกตเลยว่ามันเต็มไปด้วยความน่าสนใจขนาดไหนที่ผสมผสานความไทยกับจีนอย่างลงตัว แต่เมื่อฉันเติบโต ก้าวออกมาจากจังหวัด มองย้อนกลับไปก็ได้เห็นสิ่งต่างๆ มากมายที่ซ่อนอยู่ในจังหวัด บรรยากาศของสถานที่ ผู้คนมากมาย กลิ่นอายของประเพณีเก่าแก่ วัฒนธรรมที่ล้วนบอกเล่าถึงความเป็นมาของคนในจังหวัดนครสวรรค์ ผ่านเรื่องราวของประเพณีแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ และโต๊ะไหว้เจ้า

Writer & Photographer

ปรตา จรบุรี

เด็กที่โตมากับนิยายและไอดอลเกาหลี ปลูกกระบองเพชรริมระเบียง ชอบประวัติศาสตร์ คติคืออยากรวย

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

28 มิถุนายน 2560
1,125

ผมเป็นคนที่ไปเที่ยวบ่อย ปีนึงๆ ก็เดินทางเยอะ ทุกครั้งที่ไปไม่ว่าเมืองไหนเล็กใหญ่ แม้จะชื่นชอบการเดินซอกแซกตามตรอกซอกซอยด้วยขาสองข้าง แต่ในระหว่างทริปนั้นมันก็ต้องมีการขึ้นรถ ลงเรือ รวมอยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภาพชุดนี้ได้มาจากการนั่งรถบัสข้ามเมืองสู่เมืองเมื่อครั้งที่ไปเที่ยวประเทศอังกฤษ หลายคนอาจใช้เวลาที่เราต้องทนเดินทางนั่งเฉยๆ อยู่บนรถช่วงนั้นด้วยการอ่านหนังสือ นอนหลับ เล่นโทรศัพท์ จับไพ่ 

แต่ทุกครั้ง ผมเองเลือกที่จะใช้เวลามองหาสิ่งน่าสนใจตลอดข้างทางที่รถวิ่งผ่าน ซึ่งมันมีอะไรดีๆ เยอะมาก ตึกรามบ้านช่อง วิวสวยๆ ที่บ้านเราไม่มีให้เห็นแบบนั้น ดูไปก็เพลิดเพลิน จนอดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บกลับมาไว้ดูเป็นบันทึกความทรงจำ

การถ่ายรูปบนเก้าอี้ในรถเฉยๆ แบบนี้เลือกหรือปั้นมุมที่ต้องการไม่ได้เหมือนการเดินถ่ายด้วยขาสองข้างบนพื้น แถมรถนั้นก็วิ่งเร็วมากเหลือเกิน กดทันบ้างไม่ทันบ้าง แต่วิวที่แปลกตาและสถานที่แปลกใหม่ที่ชีวิตเราเพิ่งเคยได้พบเจอมันครั้งแรก ในเวลาที่รถวิ่งผ่านแบบไวๆๆ  (ไวเกิน สัส กูมองไม่ทัน)

นั่นก็มากพอที่จะทำให้ผมได้ภาพความทรงจำที่ดีกลับมาบ้าง ไม่มาก ก็น้อย

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายอยากส่งมาแบ่งปันกันชม เชิญส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’ ถ้าผลงานของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดบันทึกปกหนังเล่มสวยส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

พัสกร สุภพรพสุพัฒน์

บ้านอยู่ใกล้ทะเล มีปลาให้กินทุกเช้า ปูที่ขายอยู่ในตลาดก็ไม่แพง โลละ 450

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load