ฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่ใช้ชีวิตวัยเด็กเติบโตอยู่ในจังหวัดนครสวรรค์ ตอนนี้ฉันโตขึ้นและก้าวออกมาจากจังหวัดนครสวรรค์ หลายคนรอบๆ ตัวฉันเมื่อถามถึงจังหวัดนครสวรรค์ สิ่งแรกที่จะนึกถึงจังหวัดของฉันก็คือโมจิ แต่ฉันไม่ได้จะมาบอกเรื่องราวของโมจิ

ประโยคแรกในคำขวัญของจังหวัดฉันคือ ‘เมื่องสี่แควแห่งมังกร’ สิ่งที่ฉันจะมาบอกเล่าคือจังหวัดนครสวรรค์ของฉันมีคนไทยเชื้อสายจีนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อถึงงานแห่มังกรประจำปี หรือที่เรียกเต็มๆ ว่า ‘ประเพณีแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ’ จะมีการแห่ขบวนเจ้าพ่อ-เจ้าแม่ รวมไปถึงองค์สมมติเจ้าแม่กวนอิม คณะสิงโตและมังกรทองวนไปรอบๆ ตลอดปากน้ำโพ ผู้คนทั้งในจังหวัดและต่างจังหวัดจะมารวมงานกันมากมาย เรียกได้ว่าเป็นงานใหญ่แห่งปีของจังหวัดที่มีการเตรียมงานกันข้ามปี

ในตลาดปากน้ำโพส่วนมากเป็นคนไทยเชื้อสายจีนที่มาทำการค้าขายและอาศัยอยู่ เมื่อถึงวันแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ หรือเรียกสั้นๆ กันติดปากว่า วันแห่ ชาวบ้านที่อยู่ในเส้นทางขบวนแห่ต่างออกมาตั้งโต๊ะไหว้เจ้าไว้หน้าบ้าน ในงานแห่มังกรปีที่ก่อน ฉันได้มีโอกาสกลับบ้านไปร่วมงาน ได้เดินไปตามถนนซึ่งฉันในวัยเด็กก็เคยเดินผ่านในงานประเพณีนี้ แต่การโตขึ้นทำให้ฉันได้ผ่านไปยังถนนเส้นเดิมที่มีขบวนแห่ผ่าน ซึบซับกับบรรยากาศของเทศกาลประจำปี ได้บันทึกเรื่องราวผ่านภาพถ่าย แล้วได้เห็นว่ามีโต๊ะไหว้เจ้าที่ออกมาตั้งเรียงรายกันตามถนนมากมายแค่ไหน

โต๊ะไหว้เจ้านั้นไม่ได้มีเพียงคนไทยเชื้อสายจีนเท่านั้นที่ออกมาตั้งไหว้เจ้า แต่ปัจจุบันไม่ว่าเป็นห้างหุ้นส่วนต่างๆ ธนาคาร ร้านค้า ร้านโมจิ แม้แต่โรงเรียนมัธยมของฉัน ไปจนถึงคนไทยแท้ในจังหวัดที่อยู่บนเส้นทางขบวนแห่ ต่างออกมาตั้งโต๊ะไหว้เจ้ากันเป็นจำนวนมาก เป็นการผสมผสานวัฒนธรรมความเชื่อของคนในจังหวัดที่หลอมรวมจนกลมกลืนทั้งไทยและจีน เรียกได้ว่าสิ่งที่เคยเห็นในวัยเด็กในจังหวัดของฉัน ฉันไม่เคยสังเกตเลยว่ามันเต็มไปด้วยความน่าสนใจขนาดไหนที่ผสมผสานความไทยกับจีนอย่างลงตัว แต่เมื่อฉันเติบโต ก้าวออกมาจากจังหวัด มองย้อนกลับไปก็ได้เห็นสิ่งต่างๆ มากมายที่ซ่อนอยู่ในจังหวัด บรรยากาศของสถานที่ ผู้คนมากมาย กลิ่นอายของประเพณีเก่าแก่ วัฒนธรรมที่ล้วนบอกเล่าถึงความเป็นมาของคนในจังหวัดนครสวรรค์ ผ่านเรื่องราวของประเพณีแห่เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ปากน้ำโพ และโต๊ะไหว้เจ้า

Writer & Photographer

ปรตา จรบุรี

เด็กที่โตมากับนิยายและไอดอลเกาหลี ปลูกกระบองเพชรริมระเบียง ชอบประวัติศาสตร์ คติคืออยากรวย

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

พอเห็นรถบรรทุกสีสันและลวดลายสะดุดตาที่วิ่งไปมาบนถนนในปากีสถานแล้ว นอกจากจะประทับใจจนอดยกกล้องขึ้นมาบันทึกภาพไม่ได้ ในใจก็ยังอยากรู้เรื่องราวของศิลปะแปลกตาเหล่านี้ที่เรียกว่า Truck Art ว่าเป็นมาอย่างไร เพราะนึกเสมอว่า ศิลปวัฒนธรรมคงไม่ได้ตั้งอยู่ลอย ๆ แต่ทุกอย่างมีรากเหง้า มีเรื่องราวบอกเล่าอยู่เสมอ 

การบันทึกภาพครั้งนี้ นำพาผมไปสู่เรื่องราวของคนขับรถชาวปากีสถานที่ร่าเริงและเป็นมิตร เล่าเรื่องของเขาผ่านภาพต่าง ๆ ที่วาดไว้ข้างรถ ตั้งแต่ไอดอลจากวงการบันเทิง ไอดอลทางการเมือง ภาพหมู่บ้านเกิดไว้มองยามเดินทางไกล ภาพคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจยามเหนื่อยล้า ไปจนถึงชีวิตของศิลปินรุ่นเก๋าที่สร้างสรรค์งานศิลปะหลายสิบปี 

แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์และความภาคภูมิใจ นำไปสู่อาหารพื้นเมืองที่มีสีสันรสชาติจัดจ้าน ไม่ต่างไปจากลวดลายสีสันบนรถบรรทุกเหล่านั้น ตลอดจนเห็นความคล้ายคลึงกับสีสันของผู้คนเขากับบ้านเรา เช่น เรือกอและ รถบรรทุกสมัยก่อน หรือฉากลิเกพื้นบ้าน เพลงลูกทุ่งที่จัดจ้านจริงใจเช่นกัน

ด้วยหน้าที่ ผมได้เดินทางไปหลายที่ทั่วโลก พบปะกับผู้คนหลากหลายวัฒนธรรม การทำความรู้จักคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจ เรื่องราวของผู้คนที่เล่าผ่านคำพูด บทสนทนาในวงอาหารพื้นเมือง สีสันบนเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ เสียงเพลงการเต้นรำ เหล่านี้ทำให้เราเข้าใจเขามากขึ้น เช่นเดียวกับที่เขาก็เข้าใจเรามากขึ้นด้วยเช่นกัน หลายครั้งช่วยลบเลือนอคติในใจ หลายครั้งก็เห็นความเชื่อมโยงของกันและกันบนดินแดนห่างไกล บ่อยครั้งเห็นความเป็นมิตรแม้ไม่เข้าใจภาษาพูด ในที่สุดก็อาจทำให้เราเข้าใจถึงความเป็นมนุษย์ของกันและกันมากขึ้นไม่ว่าจะอยู่แห่งหนไหน

Writer & Photographer

จักรกฤดิ กระจายวงศ์

เป็นนักการทูต ลูกครู (ที่เชื่อว่า) งานการทูตไม่ได้เหมือนในละคร แต่เป็นงานที่ต้องออกไปร่วมทุกสุขกับคน เข้าถึงใจคน จึงจะเข้าใจเขา เข้าใจความต้องการเขา จึงทำงานได้ถูกต้อง ผมชอบการเดินทาง และถ่ายภาพ

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load