แสงแดดตกกระทบน้ำสะท้อนเป็นแสงระยิบระยับ เสียงนกนางนวลที่ร้องกันระงมอยู่ตามท่าเรือ และสายลมเบาๆ จากทะเลที่พัดมากระทบแก้มทั้งสองข้าง ยังชวนให้หลับตานึกถึงที่ที่นั้นอยู่เสมอ ที่ทีว่าคือ ประเทศตุรกี จุดเชื่อมโยงระหว่างทวีปเอเชียและยุโรปที่หลากหลายไปด้วยสีสันของเชื้อชาติและวัฒนธรรม และที่สำคัญ มีสิ่งชีวิตตัวน้อยอ้วนกลมขนฟูอาศัยอยู่ร่วมกับผู้คนอย่างปรองดอง เจ้าแมวเหล่านี้มีชื่อเรียกในภาษาตุรกีว่า ‘Kedi’ 

ไม่ว่าจะมองทางไปทางไหน ร้านอาหาร คาเฟ่ริมถนน ร้านค้า ชายทะเล หรือซากปรักหักพังของสถานที่ที่เคยรุ่งเรืองในอดีตของเมืองอิสตันบูล ก็จะพบเจ้าเสือน้อยจ้องมองกลับมาที่เราเสมอ เจ้าก้อนขนพวกนี้อยู่อย่างอิสระ พวกมันไม่ได้ถูกจำกัดความว่าเป็นสัตว์จรจัดแม้ไม่มีเจ้าของ แต่ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมเมืองที่น่ารักที่มีผู้คนคอยดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิด 

ชาวเมืองแห่งนี้รู้จักเหล่าแมวเหมียวในละแวกบ้านของพวกเขาเป็นอย่างดี และอาศัยอยู่ด้วยความเคารพซึ่งกันและกัน ในขณะที่เรากำลังให้ขนมเจ้าเหมียวอยู่ที่หน้าร้านค้า เราได้พูดคุยกับชายเจ้าของร้าน เขาเล่าว่า รู้จักเจ้าแมวฝูงนี้เหมือนเพื่อนบ้าน ทุกตัวมีชื่อเรียก เขารู้ว่าตัวไหนมีลักษณะนิสัยอย่างไร ตัวไหนป่วย เมื่อไหร่ที่ต้องพาไปรักษา และปล่อยมันกลับไปใช้ชีวิตเมื่อถึงเวลา เขารู้ถึงขั้นที่ว่าตัวไหนจะต้องห้ามไม่ให้กินขนม เพราะสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง พลางโปรยขนมที่หยิบออกมาจากผ้ากันเปื้อน 

คุณลุงที่ร้านขายปลาในบริเวณก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะไล่เจ้าแมวที่มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ร้าน แต่กลับโยนชิ้นปลาให้มันกินกันอย่างสบายใจ ตามตรอกซอกซอยก็มีชามน้ำและอาหารวางอยู่แทบทุกแห่ง มีบ้านไม้ทำมือที่ทำขึ้นอย่างตั้งใจตั้งอยู่ในที่ว่างของเมือง ให้เจ้าเหมียวมาอาศัยหลับนอนในเวลาที่มันต้องการ 

บางตัวเขินอาย บางตัวหวงความเป็นส่วนตัว บางตัวช่างเจื้อยแจ้วเจรจา บางตัวขี้อ้อน หรือบางตัวตีสนิทเพื่อหวังเพียงขนมในมือของคุณ

เราเชื่อว่าความเป็นอิสระคือความงามของแมว มันทำทุกสิ่งที่ใจปรารถนา พวกมันไม่ได้ถูกยึดติดและไม่เชื่อฟังใคร ถ้าเจ้าแมวหายไป จิตวิญญาณของเมืองก็คงหายไปเช่นกัน เพราะพวกมันคือส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน และผู้คนก็คือส่วนหนึ่งในชีวิตของพวกมันเช่นกัน

ในเมืองที่แสนสับสนวุ่นวายอาจจะแอบมีดวงตาเล็กๆ แอบมองเราอยู่ วันนี้คุณได้ทักทายเพื่อนร่วมเมืองตัวน้อยตามซอกซอยของคุณรึยัง 🙂

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

กิรตา แม้นเลขา

เป็นคนพูดไม่เก่ง เขียนไม่เก่ง แต่รักการเก็บความทรงจำไว้ในภาพถ่าย จบจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ แต่ผันตัวมาเป็น Product Designer มีสิ่งที่ชอบและอยากทำอยู่หลากหลาย เช่น สะสมถุงผ้าจากสถานที่ต่างๆ แต่ที่ชอบมากที่สุดคงเป็นการเล่นกับน้องแมวข้างถนน

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

28 พฤศจิกายน 2565
452

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load