Broken Dreams หรือ ‘นิมิตลวง’ เป็นงานภาพชุดที่เกิดจากการถือกล้องฟิล์มเก่าตัวเล็กๆ ไปถ่ายรูปที่สวนสัตว์ในห้างฯ แห่งหนึ่ง

งานภาพชุดนี้ต้องการเปรียบเทียบมุมมองระหว่างภาพจากโลกในจินตนาการของคนในยุคหนึ่ง กับการมองโลกเดียวกันนั้นด้วยมุมมองและค่านิยมที่เปลี่ยนไปในวันนี้ 

“ผมถ่ายภาพชุดนี้หลังจากที่ค้นพบว่า มุมมองในการถ่ายภาพของผมเริ่มเปลี่ยนไป ผมสนใจศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางกายภาพของสิ่งของและสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง กับอารมณ์ความรู้สึกที่รูปลักษณ์ของสิ่งเหล่านั้นกระตุ้นให้ผู้เห็นเกิดจินตนาการตามไปด้วย

“ผมเริ่มต้นออกเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ ที่ถูกทิ้งร้าง หรือสถานที่ที่เคยมีอดีตที่รุ่งเรือง แต่ปัจจุบันไม่ได้รับความนิยมแล้ว เพื่อค้นหาสถานที่ที่เหมาะกับการเก็บภาพ เพื่อศึกษาถึงความสัมพันธ์ดังกล่าว จนกระทั่งผมได้เดินทางมาเจอสวนสัตว์แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความมหัศจรรย์และความนิยมในอดีต เมื่อเทียบกับบรรยากาศและความเงียบเหงาของสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน

“ในอดีต สวนสัตว์แห่งนี้เป็นโลกแห่งจินตนาการที่ได้รับความนิยมในการให้ความรู้และความบันเทิง แต่ในปัจจุบัน ด้วยค่านิยมของยุคสมัยที่เปลี่ยนไป รวมถึงความนิยมที่หดหายและรายได้ที่ลดลงไปมาก ทำให้โลกในชีวิตจริงที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของเหล่าสัตว์และผู้ดูแลสถานที่ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เกินกว่าที่คนทั่วไป

ที่ใช้ชีวิตปกติอยู่ภายนอกสถานที่แห่งนี้จะรู้สึกถึงมันได้”

ภาพชุดนี้เป็นการสื่ออารมณ์ให้เกิดจินตนาการถึงบรรยากาศความโศกเศร้า ในโลกแห่งความฝันจากอดีตที่กำลังจะตายจากความทรงจำของคนในโลกปัจจุบันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ขอบคุณ Brick by Brick School of Contemporary Art สำหรับโปรเจ็กต์นี้

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ภูวดล แสงวิเชียร

เกิดและเติบโตในจังหวัดสมุทรปราการ จบการศึกษาปริญญาตรีสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ และปริญญาโทสาขาธุรกิจด้านการตลาด มีประสบการณ์การทำงานในบริษัทต่างๆ ด้านการออกแบบสถาปัตยกรรม ร้านค้าและผลิตภัณฑ์ รวมไปถึงการวางแผนทางการตลาดให้กับธุรกิจการค้าปลีกเป็นเวลารวม 18 ปี ปัจจุบัน ภูวดลได้ตัดสินใจทิ้งโลกทางธุรกิจไว้เบื้องหลัง เพื่อให้เวลากับตัวเองอย่างเต็มที่ในการถ่ายภาพในรูปแบบของงานศิลปะ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวเองรัก

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเป็นคนที่ไปเที่ยวบ่อย ปีนึงๆ ก็เดินทางเยอะ ทุกครั้งที่ไปไม่ว่าเมืองไหนเล็กใหญ่ แม้จะชื่นชอบการเดินซอกแซกตามตรอกซอกซอยด้วยขาสองข้าง แต่ในระหว่างทริปนั้นมันก็ต้องมีการขึ้นรถ ลงเรือ รวมอยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภาพชุดนี้ได้มาจากการนั่งรถบัสข้ามเมืองสู่เมืองเมื่อครั้งที่ไปเที่ยวประเทศอังกฤษ หลายคนอาจใช้เวลาที่เราต้องทนเดินทางนั่งเฉยๆ อยู่บนรถช่วงนั้นด้วยการอ่านหนังสือ นอนหลับ เล่นโทรศัพท์ จับไพ่ 

แต่ทุกครั้ง ผมเองเลือกที่จะใช้เวลามองหาสิ่งน่าสนใจตลอดข้างทางที่รถวิ่งผ่าน ซึ่งมันมีอะไรดีๆ เยอะมาก ตึกรามบ้านช่อง วิวสวยๆ ที่บ้านเราไม่มีให้เห็นแบบนั้น ดูไปก็เพลิดเพลิน จนอดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บกลับมาไว้ดูเป็นบันทึกความทรงจำ

การถ่ายรูปบนเก้าอี้ในรถเฉยๆ แบบนี้เลือกหรือปั้นมุมที่ต้องการไม่ได้เหมือนการเดินถ่ายด้วยขาสองข้างบนพื้น แถมรถนั้นก็วิ่งเร็วมากเหลือเกิน กดทันบ้างไม่ทันบ้าง แต่วิวที่แปลกตาและสถานที่แปลกใหม่ที่ชีวิตเราเพิ่งเคยได้พบเจอมันครั้งแรก ในเวลาที่รถวิ่งผ่านแบบไวๆๆ  (ไวเกิน สัส กูมองไม่ทัน)

นั่นก็มากพอที่จะทำให้ผมได้ภาพความทรงจำที่ดีกลับมาบ้าง ไม่มาก ก็น้อย

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายอยากส่งมาแบ่งปันกันชม เชิญส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’ ถ้าผลงานของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดบันทึกปกหนังเล่มสวยส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

พัสกร สุภพรพสุพัฒน์

บ้านอยู่ใกล้ทะเล มีปลาให้กินทุกเช้า ปูที่ขายอยู่ในตลาดก็ไม่แพง โลละ 450

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load