ผมเริ่มถ่ายภาพสัตว์ป่าอย่างจริงจังเมื่อ พ.ศ. 2552 ปีนี้ก็จะครบ 10 ปี จึงคิดว่าเป็นการดีที่จะนำภาพที่ได้สะสมไว้ตลอดการเดินทางมาแบ่งปันกัน

บางภาพอาจได้เคยเห็น โดยมูลนิธิสืบนาคะเสถียรนำไปใช้ประกอบการประชาสัมพันธ์มาแล้วบ้าง

ภาพเหล่านี้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายของผม ทั้งเทคนิคการถ่ายภาพ การใช้คาเมร่าแทรป การนั่งเฝ้าในบังไพร หรือเรื่องราวการเดินทางในป่า มันคือเรื่องราวของผมในฐานะช่างภาพคนหนึ่ง

แต่ก็ไม่สำคัญอะไรเท่ากับเรื่องราวของนายแบบนางแบบในภาพที่ผมได้ไปรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเสือโคร่งพี่น้องที่หยอกล้อเล่นกันในลำห้วยขาแข้งไม่ต่างจากแมวบ้านญาติของพวกมัน จะต่างแค่เสือโคร่งชอบน้ำ แต่แมวไม่ชอบ

เสือดำหรือเสือดาวที่เดินมางับคาเมร่าแทรปเล่นเพราะความขี้สงสัย หรือแม้แต่เสือโคร่งตัวใหญ่ๆ เวลาได้กลิ่นคนมันก็ยอมหลบออกไปให้พ้นทางเมื่อพวกเรามาถึง

ควายป่าที่มีในประเทศไทยมีห้วยขาแข้งเป็นบ้านหลังสุดท้ายของมันจริงๆ และเพราะการดูแลอย่างจริงจังของเจ้าหน้าที่ทำให้พฤติกรรมของพวกมันดูไว้ใจผู้คนมากขึ้น คืนหนึ่งผมเคยนั่งอยู่ในเต็นท์แล้วควายป่าเดินมาเล็มหญ้าอยู่ข้างๆ หรือฝูงวัวแดงนอนพัก เคี้ยวเอื้องแบบวัวบ้านอย่างสบายอารมณ์ ไม่ไกลจากบังไพรเลยก็มี

ผมมีความฝัน ผมอยากเห็นป่าทุกที่ในประเทศไทยอุดมสมบูรณ์ ไม่ต่างจากที่ห้วยขาแข้ง สังคมที่ทุกคนรู้จักและเข้าใจพวกมัน ให้เกียรติพวกมันบ้างตามสมควร รู้ถึงหน้าที่ของพวกมันในระบบนิเวศ ว่าที่สุดแล้วการดูแลพวกมันเอาไว้ได้ก็คือการดูแลระบบนิเวศโดยรวมของเรานั่นเอง

Writer & Photographer

วัชรบูล ลี้สุวรรณ

เคยเป็นภูมิสถาปนิก ปัจจุบันเป็นนักแสดงช่อง 7HD เวลาว่างชอบเที่ยวป่า นำภาพสัตว์ป่าและเรื่องราวมาเล่าให้คนฟัง

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ความกลัว (Phobia) มีอยู่หลายประเภทด้วยกัน Phasmophobia หรืออาการกลัวผีและสิ่งเหนือธรรมชาติ มีจำนวนผู้หวาดกลัวมากที่สุด อาการกลัวนั้นไม่มีเหตุผล แต่บางครั้งภาพยนตร์หรือรายการโทรทัศน์ก็อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง ความกลัวนี้พบได้มากในวัยเด็ก และเริ่มหายไปหากโตขึ้น แต่ยังมีผู้คนไม่น้อยที่ถึงแม้โตขึ้นก็ยังคงมีอาการนี้ และอาจร้ายแรงขึ้นจนมีอาการหลอน เกิดผลกระทบอื่น ๆ ตามมา

ผลงานชิ้นนี้ต้องการนำอาการกลัวผีมาถ่ายทอดออกมาเป็นภาพเชิงบรรยาย ให้เหมือนสถานการณ์ฉากหนึ่งในภาพยนตร์ บอกเล่าชีวิตประจำวันอันแฝงไปด้วยความกลัวที่แตกต่างกันออกไปตามแต่ละสถานที่ โดยไม่ใช้โทนภาพแบบมืดมน แต่เป็นภาพโทนสีละมุน ทิ้งปริศนาความลึกลับไว้ให้ผู้ชมนำไปวิเคราะห์และตีความ ตามประสบการณ์ความกลัวที่เคยพบเจอ เพื่อให้เข้าใจความกลัวและความวิตกในจิตใจที่แตกต่างกันออกไปของแต่ละบุคคล

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

จิรเมธ ผ้าเจริญ

จบการศึกษาจาก Creative Photography ม.เชียงใหม่ ชื่นชอบด้านภาพยนตร์ งานเขียน เเละมีฝันอยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load