ผมเริ่มถ่ายภาพสัตว์ป่าอย่างจริงจังเมื่อ พ.ศ. 2552 ปีนี้ก็จะครบ 10 ปี จึงคิดว่าเป็นการดีที่จะนำภาพที่ได้สะสมไว้ตลอดการเดินทางมาแบ่งปันกัน

บางภาพอาจได้เคยเห็น โดยมูลนิธิสืบนาคะเสถียรนำไปใช้ประกอบการประชาสัมพันธ์มาแล้วบ้าง

ภาพเหล่านี้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายของผม ทั้งเทคนิคการถ่ายภาพ การใช้คาเมร่าแทรป การนั่งเฝ้าในบังไพร หรือเรื่องราวการเดินทางในป่า มันคือเรื่องราวของผมในฐานะช่างภาพคนหนึ่ง

แต่ก็ไม่สำคัญอะไรเท่ากับเรื่องราวของนายแบบนางแบบในภาพที่ผมได้ไปรู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเสือโคร่งพี่น้องที่หยอกล้อเล่นกันในลำห้วยขาแข้งไม่ต่างจากแมวบ้านญาติของพวกมัน จะต่างแค่เสือโคร่งชอบน้ำ แต่แมวไม่ชอบ

เสือดำหรือเสือดาวที่เดินมางับคาเมร่าแทรปเล่นเพราะความขี้สงสัย หรือแม้แต่เสือโคร่งตัวใหญ่ๆ เวลาได้กลิ่นคนมันก็ยอมหลบออกไปให้พ้นทางเมื่อพวกเรามาถึง

ควายป่าที่มีในประเทศไทยมีห้วยขาแข้งเป็นบ้านหลังสุดท้ายของมันจริงๆ และเพราะการดูแลอย่างจริงจังของเจ้าหน้าที่ทำให้พฤติกรรมของพวกมันดูไว้ใจผู้คนมากขึ้น คืนหนึ่งผมเคยนั่งอยู่ในเต็นท์แล้วควายป่าเดินมาเล็มหญ้าอยู่ข้างๆ หรือฝูงวัวแดงนอนพัก เคี้ยวเอื้องแบบวัวบ้านอย่างสบายอารมณ์ ไม่ไกลจากบังไพรเลยก็มี

ผมมีความฝัน ผมอยากเห็นป่าทุกที่ในประเทศไทยอุดมสมบูรณ์ ไม่ต่างจากที่ห้วยขาแข้ง สังคมที่ทุกคนรู้จักและเข้าใจพวกมัน ให้เกียรติพวกมันบ้างตามสมควร รู้ถึงหน้าที่ของพวกมันในระบบนิเวศ ว่าที่สุดแล้วการดูแลพวกมันเอาไว้ได้ก็คือการดูแลระบบนิเวศโดยรวมของเรานั่นเอง

Writer & Photographer

วัชรบูล ลี้สุวรรณ

เคยเป็นภูมิสถาปนิก ปัจจุบันเป็นนักแสดงช่อง 7HD เวลาว่างชอบเที่ยวป่า นำภาพสัตว์ป่าและเรื่องราวมาเล่าให้คนฟัง

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ใครบางคนกล่าวไว้ว่าฝนภาคใต้ตก 8 เดือน

ใช่…หากแต่ฝนที่ว่าไม่ใช่พายุ แต่มันคือความทรงจำผสมกลิ่นดินอ่อนๆ หลังจากที่มันได้ตกลงบนพื้นดิน พื้นหญ้า ในหมู่บ้านที่เราอยู่ และเราจดจำมันได้ดีผ่านความหอมของกลิ่นดินความเย็นของอากาศ และความเขียวชอุ่ม ของภูเขา ไร่สวน ห้วยหนองคลองบึง ในบ้านเกิดแห่งนี้

ตำบลควนกาหลง จังหวัดสตูล คือผืนแผ่นดินปลายสุดประเทศฝั่งอันดามัน คือสถานที่อีกแห่งที่ฝนตกชุกตลอดปี การเกิดที่นี่ โตที่นี่ ทำให้ภูมิต้านทานในการสัมผัสความชื้นของเราเป็นเรื่องปกติ สีเขียวในหมู่บ้านแห่งนี้ยังคงเขียวเหมือนตอนที่เรายังเด็ก เราเดินทางกลับบ้านด้วยฟิล์มสี 1 ม้วน และกล้องฟิล์มคอมแพคไฟฟ้าเก่าๆ 1 ตัว การบันทึกภาพถ่ายหมู่บ้านตัวเองไว้ครั้งนี้ คงไม่ใช่การเก็บภาพถ่ายความชุ่มชื้นนี้ไว้อย่างเดียว แน่นอนว่ามันได้เก็บเอากลิ่นของไอฝน ไอดิน กลับมาให้เราอีกด้วย

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’
ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

ณัฐกานต์ ตำสำสู

จบวารสารศาสตร์ ม.สารคาม อายุ 26 เป็นคนสตูลที่เดินทางมาเรียนที่ภาคอีสาน ชอบฟังเพลงโลโซ คลั่งฟุตบอลไทย และชอบถ่ายภาพบ้านเกิดตัวเองเป็นชีวิตจิตใจ ปัจจุบันเปิดแล็ปล้างฟิล์มและห้องมืด ‘ฟิล์มกาหลง’ อยู่ขอนแก่น

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load