นี่เป็นเซ็ตรูปแหลมพรหมเทพช่วงอาทิตย์ตก (ที่ถ่ายไม่ติดดวงอาทิตย์สักรูป) ทริปชมดวงอาทิตย์ตกที่แหลมพรหมเทพของฉันกับเพื่อนนักศึกษาฝึกงาน นึกย้อนกลับไปในตอนนั้น ไม่ได้ตั้งใจกดถ่ายรูปพวกนี้เลย คิดว่ายังไงก็คงได้กลับไปอีกรอบ เพราะวันนั้นกว่าจะลงไปถึงจุดชมวิวด้านล่าง ดวงอาทิตย์ก็กำลังตกพอดี ยังไม่ทันได้นั่งดื่มด่ำกับโมเมนต์ช่วงนั้นเลย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กลับไปนั่งมองอีกจริง ๆ  

ภาพเซ็ตนี้จึงเป็นเหมือนตัวแทนของช่วงเวลานั้น ความหุนหันพลันแล่นของวัยรุ่น ความรีบร้อนลนลาน กลัวจะลงไปไม่ทันเห็นดวงอาทิตย์ตก รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ (ปนเสียงบ่น) ของเพื่อน ๆ ที่ได้เจอกันในตอนนั้น ณ ช่วงเวลานั้น พอมองรูปเซ็ตนี้ทีไร มันก็ดังขึ้นมาในใจเสมอ

เป็นภาพที่คอยเตือนว่า ครั้งหนึ่งเคยได้ไปอยู่ตรงนั้นด้วยกัน ทั้งที่ต่างคนต่างมา ด้วยเวลาและสถานที่ตอนนั้นที่ทำให้เราได้มาเจอกัน อยากขอบคุณทุกคนอีกครั้ง ที่ทำให้การฝึกงานไกลบ้านในตอนนั้นไม่เหงาเลย ถึงแม้เวลาที่เกิดขึ้นนั้นมันจะผ่านไปไวมาก ๆ แต่ก็นั่นแหละ คงเหมือนที่ใครบอกไว้ ว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

Writer & Photographer

ปิยวดี ยอดบุดดี

นักศึกษาสถาปัตยกรรมที่ไม่ถูกกับการออกแบบ แต่ชอบนั่งมองงานสถาปัตยกรรมพร้อมจิบกาแฟแล้วคิดอะไรไปเรื่อย ชื่นชอบการถ่ายรูปและดองรูปไว้ชื่นชมคนเดียว

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load