ทุกครั้งเวลาได้ออกเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินเป็นสิ่งที่น่ารอคอยมากที่สุดสำหรับผม เป็นเวลาที่ได้รู้จักสถานที่แห่งนั้นมากขึ้น ได้เห็นถึงความสวยงามของนาฬิกาโลกตั้งแต่สว่างจนกระทั่งมืดลง

ช่วงแรก ๆ ที่ผมไปซานฟรานซิสโก วิวฝั่ง Golden Gate หมอกลงหนาทุกวัน มองไม่ค่อยเห็นอะไรมากเท่าไหร่ ตอนแรกจะไม่ไปแล้ว เพราะไปก็คงไม่ได้เห็นอะไร แต่สุดท้ายคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ลองไปซะหน่อยแล้วกัน จำได้ว่าวันนั้นอากาศเย็นลงและลมก็แรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนที่ไปด้วยกันเริ่มอยากกลับแล้ว ในใจลึก ๆ หวังว่าอยากดูพระอาทิตย์ตกดินที่นี่เพราะว่าชอบวิวฝั่งนี้มาก พอเดินไปเรื่อย ๆ ฟ้าก็เปิดมากขึ้น เห็นวิวฝั่ง South Bay ทอดยาวตามชายฝั่ง

สิ่งที่ได้ไปเจอมันคุ้มค่ามาก เรียกว่าเป็นพระอาทิตย์ตกดินที่สวยที่สุดในอเมริกาสำหรับผมเลย มองเห็นแสงแดดกระทบกับผืนน้ำและแผ่นหญ้า พร้อมกับนกที่ร้องและบินไปตามทิศทางลม เรือต่าง ๆ แล่นอยู่ในอ่าว รอบข้างมีคนมาวิ่งออกกำลังกายและพาน้องหมามาเดินเล่น อากาศเย็น ๆ แบบนี้ได้ยืนดูพระอาทิตย์ตกดินริมอ่าวมันดีมากจริง ๆ วันนั้นเป็นอีกวันที่มีความสุขมาก ๆ ของผมในอเมริกา

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย(แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์เรามีของขวัญส่งให้เป็นที่ระลึกด้วยนะ

Writer & Photographer

ปรีชาชาติ สัตบุศย์

อยากไปดูพระอาทิตย์ตกรอบโลก ชอบออกไปเที่ยวหาแรงบันดาลใจ ออกจากบ้านไปหาอะไรใหม่ ๆ ทำ

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

28 พฤศจิกายน 2565
225

ผมเฝ้ามองและหลงรักการถ่ายภาพหน้าต่าง

นอกจากหน้าต่างอาคารจะทำหน้าที่สำคัญ เปิดรับแสง สร้างความสวยงาม เป็นเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแล้ว สำหรับผม หน้าต่างคือดวงตาที่สวยงาม

ถ้าอาคารมีชีวิต มันก็คงใช้หน้าต่างนี่แหละมั้งในการเฝ้ามองสิ่งต่าง ๆ รายรอบ ผมผู้พกกล้องถ่ายรูปเก่าเก็บอายุสิบกว่าปีติดตัวตลอดเวลา ราวกับมันเป็นสมาร์ทโฟน ไม่เคยอดใจขับรถผ่านไปเฉย ๆ ได้เลย หากผมเจอดวงตาคู่ หรือเดี่ยว หรือหมู่ ของอาคารต่าง ๆ 

หน้าต่างที่สะกดผมไม่จำเป็นต้องสวยงามหยดหยาด รุ่มรวยประดับทองหรือเกล็ดกระจก ไม่จำเป็นต้องเป็นหน้าต่างบานดังที่ใคร ๆ ต่างก็ไปเช็กอิน ผมชอบหน้าต่างบ้าน ๆ ของบ้านจริง ๆ ที่มีคนอาศัยอยู่ หน้าต่างเรียบ ๆ ที่เจ้าของบ้านเปิดรับอากาศอุ่นตอนตรู่ หน้าต่างบ้านที่ตากผ้าเช็ดครัว หน้าต่างเรียบ ๆ ที่แฝงเส้นสายและทรงกราฟิก หน้าต่างที่พอดูก็จะสัมผัสได้เลยว่าไม่เคยถูกเปิดมาเนิ่นนาน เจ้าของบ้านคงกลัวฝุ่น 

แล้วถ้าหน้าต่างเปรียบเสมือนดวงตาอย่างผมว่า มันจะหลับตาปุ๋ยแบบนี้อยู่ตลอดเลยหรือ จะว่าไป หลับแบบนี้ก็น่ารักดีของมัน ผมไม่ขอให้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก อ้อ หน้าต่างห้องครัวหรือร้านอาหาร ผมก็ชอบนะ 

น่าแปลกที่หลายอาคารที่มีคนพลุกพล่านและวุ่นวายอยู่ภายใน พอถ่ายภาพหน้าต่างออกมาแล้ว กลับพบว่ามันสงบและเหงาอย่างประหลาด ราวกับเป็นดวงตาที่เรียบนิ่ง เฝ้ามองพวกเราเดินไปมา ใช้ชีวิตตามหาสิ่งหลงใหลอย่างคุ้นชินไม่ยินดียินร้าย มันเข้าใจความเป็นไปของโลก

แต่บางครั้งผมก็รู้สึกว่าหน้าต่างพวกนั้นขยิบตาและมองผมที่กำลังถือกล้องตัวโต พยายามโฟกัสพวกมันอยู่อย่างคนคุ้นเคย แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก พิลึกจริง

Writer & Photographer

ก้องเกียรติ สำอางศรี

เภสัชกร ถ่ายภาพทุกวัน ชาร์จแบตกล้องถ่ายรูปทุกคืน พกกล้องไปด้วยทุกที่ ชอบกาแฟและการทำอาหารเช้าทานเอง

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load