ผมอาศัยและเติบโตที่เชียงใหม่มาตลอดชีวิต ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก่อนหน้านั้นความเจริญยังเข้าไม่ถึงเมืองนี้เท่าไรนัก วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่พบเห็นเรียบง่ายและสงบ ไม่วุ่นวายเหมือนในปัจจุบัน พอได้ไฟเขียวจากอาจารย์ประจำวิชา ก็มีโอกาสทำภาพถ่ายชุดนี้ตลอดระยะเวลา 6 เดือน จากการสำรวจรอบนอกของเชียงใหม่ ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในหลายๆ พื้นที่ซึ่งแตกต่างจากอดีต ได้พบทั้งความหวังและความสิ้นหวัง

หลายทศวรรษที่ผ่านมา ที่อยู่อาศัยหรือเรียกกันง่ายๆ ว่าบ้าน ถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์เรา โดยเฉพาะการดำเนินชีวิตรูปแบบของครอบครัว บ้านมิได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัย แต่ยังบ่งบอกฐานะความมั่นคงของครอบครัวด้วย ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรจึงเกิดขึ้นเพื่อรองรับความต้องการของคนเรา 

ผู้คนจำนวนมากโหยหาต้องการบ้าน จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นศูนย์กลางของความเจริญของภาคเหนือ ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรเริ่มมีมานานกว่า 20 ปีแล้ว โดยขยายตัวออกจากชุมชนเมือง เข้าไปแทรกพื้นที่รอบนอกของเมืองเชียงใหม่มากขึ้น การเจริญเติบโตของธุรกิจประเภทนี้เริ่มชะงักและประสบปัญหารุนแรง เนื่องจากการจัดสรรที่ดินจนล้นตลาด ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจชะลอตัวและกำลังซื้อลดลง คนที่ซื้อบ้านหรือที่ดินจัดสรรในโครงการต่างๆ ต้องพบเจอปัญหามากมาย เช่น สินทรัพย์จม เงินที่ผ่อนไปทำให้อำนาจการซื้อส่วนบุคคลลดลง
ผลงานชุดนี้จึงเหมือนกับฝันร้ายจากอดีตของความเจริญ ความหวังในอนาคต และความล้มเหลวของธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วง พ.ศ. 2540 40 หรือ ‘วิกฤตต้มยำกุ้ง’ ผลกระทบของการขยายตัวของตัวเมืองเชียงใหม่สู่บริเวณพื้นที่ชนบทรอบนอกกำลังตามหลอกหลอนปัจจุบัน และดูเหมือนว่าภาพเหล่านั้นจะยังอยู่ต่อไป ไม่เปลี่ยนไปจากอดีต

Writer & Photographer

วรัญชิต แสนใจวุฒิ

ผู้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้มาแล้ว 23 ปี กำลังเรียนปีสุดท้ายของการศึกษาระดับปริญญาตรี และในขณะเดียวกัน ก็กำลังสับสนกับการเลือกหนทางใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเลือกตอนนี้ จะใช่สิ่งดีที่สุดสำหรับตัวเองในอนาคตจริงๆ หรือเปล่า

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

การเดินทางของคนเราก็คล้ายกับการออกวิ่ง ส่วนมากนักวิ่งแทบไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำว่าระยะทางที่วิ่งมานั้นไกลเท่าไหร่แล้ว แต่รู้ว่าทุกๆ ก้าวที่ได้วิ่งล้วนมีความหมายกับตัวเองทั้งนั้น ผลงาน Mileage ชิ้นนี้เป็นเหมือนการออกวิ่งของศิลปินผู้สะสมระยะทาง มุมมองในภาพถ่ายเป็นไมล์สะสมความทรงจำ ความประทับใจ มิตรภาพ ความเศร้า ความกลัว ความเหงา และความคิดถึง ตามแต่ละช่วงระยะเวลา สถานที่ และอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป ณ ขณะนั้น

ผลงานนี้ใช้เวลาเดินทางเพื่อสร้างสรรค์ 3 ปี โดยใช้ฟิล์มขาวดำ 1 ม้วนบันทึกภาพ เมื่อครบทุกรูปจะนำกลับมากรอใช้ใหม่ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อสร้างภาพทับซ้อนที่คาดเดาไม่ได้ ภาพและความทรงจำที่จัดเก็บในพื้นที่เดียวกันคล้ายกับการทำงานของสมองมนุษย์ที่จดจำทุกอย่างแบบทับซ้อนไปมา แต่เมื่อนึกถึงก็แยกแยะความทรงจำนั้นออกมาได้ บางครั้งอาจไม่ชัดเจนเพราะกาลเวลาที่ผ่านไป แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกได้คือสิ่งเหล่านั้นเคยมีอยู่จริง

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

จิราภรณ์ ล้อมหามงคล

ช่างภาพฟรีแลนซ์ตัวไม่เล็กจากแดนอีสาน ผู้ชื่นชอบในประวัติศาสตร์

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load