ผมอาศัยและเติบโตที่เชียงใหม่มาตลอดชีวิต ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก่อนหน้านั้นความเจริญยังเข้าไม่ถึงเมืองนี้เท่าไรนัก วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่พบเห็นเรียบง่ายและสงบ ไม่วุ่นวายเหมือนในปัจจุบัน พอได้ไฟเขียวจากอาจารย์ประจำวิชา ก็มีโอกาสทำภาพถ่ายชุดนี้ตลอดระยะเวลา 6 เดือน จากการสำรวจรอบนอกของเชียงใหม่ ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในหลายๆ พื้นที่ซึ่งแตกต่างจากอดีต ได้พบทั้งความหวังและความสิ้นหวัง

หลายทศวรรษที่ผ่านมา ที่อยู่อาศัยหรือเรียกกันง่ายๆ ว่าบ้าน ถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์เรา โดยเฉพาะการดำเนินชีวิตรูปแบบของครอบครัว บ้านมิได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัย แต่ยังบ่งบอกฐานะความมั่นคงของครอบครัวด้วย ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรจึงเกิดขึ้นเพื่อรองรับความต้องการของคนเรา 

ผู้คนจำนวนมากโหยหาต้องการบ้าน จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นศูนย์กลางของความเจริญของภาคเหนือ ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรเริ่มมีมานานกว่า 20 ปีแล้ว โดยขยายตัวออกจากชุมชนเมือง เข้าไปแทรกพื้นที่รอบนอกของเมืองเชียงใหม่มากขึ้น การเจริญเติบโตของธุรกิจประเภทนี้เริ่มชะงักและประสบปัญหารุนแรง เนื่องจากการจัดสรรที่ดินจนล้นตลาด ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจชะลอตัวและกำลังซื้อลดลง คนที่ซื้อบ้านหรือที่ดินจัดสรรในโครงการต่างๆ ต้องพบเจอปัญหามากมาย เช่น สินทรัพย์จม เงินที่ผ่อนไปทำให้อำนาจการซื้อส่วนบุคคลลดลง
ผลงานชุดนี้จึงเหมือนกับฝันร้ายจากอดีตของความเจริญ ความหวังในอนาคต และความล้มเหลวของธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วง พ.ศ. 2540 40 หรือ ‘วิกฤตต้มยำกุ้ง’ ผลกระทบของการขยายตัวของตัวเมืองเชียงใหม่สู่บริเวณพื้นที่ชนบทรอบนอกกำลังตามหลอกหลอนปัจจุบัน และดูเหมือนว่าภาพเหล่านั้นจะยังอยู่ต่อไป ไม่เปลี่ยนไปจากอดีต

Writer & Photographer

วรัญชิต แสนใจวุฒิ

ผู้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้มาแล้ว 23 ปี กำลังเรียนปีสุดท้ายของการศึกษาระดับปริญญาตรี และในขณะเดียวกัน ก็กำลังสับสนกับการเลือกหนทางใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเลือกตอนนี้ จะใช่สิ่งดีที่สุดสำหรับตัวเองในอนาคตจริงๆ หรือเปล่า

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

วันนี้เรามาชวนคุณแม่ๆ มาเล่น Baby Sleeping Art กันนะคะ (แต่พอดีลูกแม่โตเลยวัยเบบี้มาแล้ว ของแม่เลยขอเปลี่ยนเป็น Kid Sleeping Art แทนนะ)

Baby Sleeping Art ที่ญี่ปุ่นเริ่มเล่นกันมาระยะหนึ่งแล้ว ถึงแม้ตอนนี้อาจจะซาๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นที่นิยมอยู่ในหมู่แม่ๆ ทั้งหลาย และยังขยายความออกไปถึงเหล่าสตูดิโอถ่ายรูปเด็กที่เปิดบริการถ่ายรูปให้เด็กน้อยในแนวนี้โดยเฉพาะ

งานศิลปะนี้ถึงแม้ชื่อจะบอกว่า sleeping แต่เบบี้ไม่ sleeping เราก็ถ่ายได้ แต่คงต้องเป็นวัยที่ยังไม่ออกคลานหรือออกเดิน ไม่อย่างนั้นเบบี้จะไม่อยู่นิ่งๆ ให้แม่ถ่ายรูปได้อย่างสงบ

วิธีการขั้นแรกเราต้องเตรียมอุปกรณ์

  • อุปกรณ์สำคัญที่สุดคือ ลูกของเราที่ยังหลับกลางวัน (ลูกคนอื่นอาจจะไม่ค่อยสะดวกนัก)
  • กล้องถ่ายรูป (กล้องมือถือ กล้องอะไรก็จัดไป)
  • เก้าอี้เตี้ยๆ ในกรณีถ่ายจากมุมสูง
  • อุปกรณ์ประกอบฉากขึ้นอยู่กับธีมที่จะถ่าย หาวัสดุในบ้าน ถ้วย ชาม ไห กะละมัง หม้อ ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว หมอน ตุ๊กตา ของเล่นลูก ไม่แนะนำให้ไปซื้อของมาเพื่อใช้ถ่าย เพราะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

ถ้าอยากได้พระจันทร์ก็ให้เอาฝาหม้อกลมๆ มาห่อด้วยผ้าสีเหลือง ดาวก็ใช้คลิปหนีบผ้าวางเป็นวงแฉกๆ ต้นไม้ก็มาจากผ้าห่มสีเขียว โคนต้นไม้ก็ผ้าสีน้ำตาล อะไรที่หาไม่ได้เราก็วาดเอาเองเลยจ้า ตัดเป็นรูป วาดระบายสี จัดวาง ตอนแรกคุณแม่ๆ อาจเริ่มจากภาพธีมง่ายๆ เรียงวางไป พอเริ่มทำบ่อยๆ จะมีความชำนาญ รู้ทางรู้มุม จับอันนั้นมาผสมอันนี้ เกิดไอเดียแปลกๆใหม่ๆ

จากนั้นพอลูกหลับเราก็เริ่มเลยจ้า ถ้าลูกน้อยของคุณแม่หลับง่าย หลับลึก หลับนาน นี่ก็จะสะดวกแม่มาก มีเวลาจัดแต่งฉาก จัดแต่งท่าลูกได้แบบสบายใจ แต่ถ้าหนูน้อยคนไหนตื่นง่าย แตะตัวไม่ได้ ก็จะเป็นความท้าทายของแม่ที่จะต้องทำอัตราเร่ง และอาจจะคิดธีมได้จากตอนที่ลูกผล็อยหลับไปแล้ว เพราะต้องดูว่าลูกหลับท่าไหน เข้าคอนเซปต์อะไร ก็สนุกสนานไปอีกแบบ

ข้อควรระวังคือ เวลาลูกหลับคือเวลาที่เขาจะพักผ่อน เพราะฉะนั้น ต้องรบกวนเขาให้น้อยที่สุด (ขีดเส้นใต้ 3 เส้น) ถ้าวันนี้ทำไม่ได้ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังมี ค่อยทำใหม่ เพราะยังไงลูกก็หลับทุกวันอยู่แล้ว

คุณแม่ๆ ลองเล่นกันดู อาจจะนำลูกๆ มาฟีเจอริ่งเข้าคู่ถ่ายร่วมกันก็ออกจะน่ารักกิ๊บเก๋ไปอีก แล้วอย่าลืมส่งรูปมาแบ่งกันชมความน่ารักด้วยนะคะ

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

ปองทิพย์ วนิชชากร

แม่บ้านไทย-ญี่ปุ่น-ลาดพร้าว รักจะ slow life เลยชอบ write slow slow

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load