ผมอาศัยและเติบโตที่เชียงใหม่มาตลอดชีวิต ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก่อนหน้านั้นความเจริญยังเข้าไม่ถึงเมืองนี้เท่าไรนัก วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่พบเห็นเรียบง่ายและสงบ ไม่วุ่นวายเหมือนในปัจจุบัน พอได้ไฟเขียวจากอาจารย์ประจำวิชา ก็มีโอกาสทำภาพถ่ายชุดนี้ตลอดระยะเวลา 6 เดือน จากการสำรวจรอบนอกของเชียงใหม่ ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงในหลายๆ พื้นที่ซึ่งแตกต่างจากอดีต ได้พบทั้งความหวังและความสิ้นหวัง

หลายทศวรรษที่ผ่านมา ที่อยู่อาศัยหรือเรียกกันง่ายๆ ว่าบ้าน ถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์เรา โดยเฉพาะการดำเนินชีวิตรูปแบบของครอบครัว บ้านมิได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัย แต่ยังบ่งบอกฐานะความมั่นคงของครอบครัวด้วย ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรจึงเกิดขึ้นเพื่อรองรับความต้องการของคนเรา 

ผู้คนจำนวนมากโหยหาต้องการบ้าน จังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นศูนย์กลางของความเจริญของภาคเหนือ ธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรเริ่มมีมานานกว่า 20 ปีแล้ว โดยขยายตัวออกจากชุมชนเมือง เข้าไปแทรกพื้นที่รอบนอกของเมืองเชียงใหม่มากขึ้น การเจริญเติบโตของธุรกิจประเภทนี้เริ่มชะงักและประสบปัญหารุนแรง เนื่องจากการจัดสรรที่ดินจนล้นตลาด ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจชะลอตัวและกำลังซื้อลดลง คนที่ซื้อบ้านหรือที่ดินจัดสรรในโครงการต่างๆ ต้องพบเจอปัญหามากมาย เช่น สินทรัพย์จม เงินที่ผ่อนไปทำให้อำนาจการซื้อส่วนบุคคลลดลง
ผลงานชุดนี้จึงเหมือนกับฝันร้ายจากอดีตของความเจริญ ความหวังในอนาคต และความล้มเหลวของธุรกิจบ้านและที่ดินจัดสรรในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วง พ.ศ. 2540 40 หรือ ‘วิกฤตต้มยำกุ้ง’ ผลกระทบของการขยายตัวของตัวเมืองเชียงใหม่สู่บริเวณพื้นที่ชนบทรอบนอกกำลังตามหลอกหลอนปัจจุบัน และดูเหมือนว่าภาพเหล่านั้นจะยังอยู่ต่อไป ไม่เปลี่ยนไปจากอดีต

Writer & Photographer

วรัญชิต แสนใจวุฒิ

ผู้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้มาแล้ว 23 ปี กำลังเรียนปีสุดท้ายของการศึกษาระดับปริญญาตรี และในขณะเดียวกัน ก็กำลังสับสนกับการเลือกหนทางใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเลือกตอนนี้ จะใช่สิ่งดีที่สุดสำหรับตัวเองในอนาคตจริงๆ หรือเปล่า

Photo Essay

เรื่องเล่าผ่านภาพถ่าย

Night Wander เป็นคอลเลกชันภาพถ่ายเชิงศิลปะของ ‘ครอบครัวชานเมือง’ ในสหรัฐฯ และเป็นวิวัฒนาการต่อเนื่องจากคอลเลกชันก่อนหน้านี้ของฉันเมื่อช่วงปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นการถ่ายภาพ ‘บ้านชานเมือง’ บริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก

Night Wander เปรียบเสมือนสื่อกลางให้ฉันได้แสดงความรู้สึกอดกลั้นจากการอยู่ห่างไกลบ้านและครอบครัว ความรู้สึกนี้ได้เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันย้ายมาอาศัยอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ในคืนหนึ่งที่ฉันเดินเล่นในพื้นที่ชานเมืองบริเวณใกล้ๆ ที่อาศัยอยู่ ฉันสัมผัสถึงความว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด รู้สึกถึงความอ้างว้างเมื่อเดินผ่านบ้านแต่ละหลัง ครอบครัวแต่ละครอบครัว และพบเห็นวัฒนธรรมของชาวอเมริกันผ่านสีสันและรายละเอียดของสภาพแวดล้อมในเวลากลางคืน

ชุดภาพถ่ายนี้จึงเป็นการขยายความคิดและมีเป้าหมายหลัก คือสร้างความรู้สึกปรารถนาและแปลกแยกจากสิ่งที่เผชิญ ภาพถ่ายบุคคลในบ้านชานเมืองของสหรัฐฯ เป็นการเซ็ตถ่ายภาพผ่านหน้าต่างหรือประตูจากภายนอกของบ้าน จับภาพกิจกรรมทั่วไปของมนุษย์ เช่น การดูทีวี อ่านหนังสือ หรือทำงานต่างๆ ความรู้สึกเหล่านี้บรรยายอารมณ์ความแตกต่างและไร้ตัวตนของฉัน รวมถึงการอยู่ห่างไกลจากบุคคลที่รัก และความแตกต่างของสังคมและวัฒนธรรมที่เป็นอยู่

*บุคคลในภาพถ่ายเป็นนายแบบและนางแบบสำหรับงานชุดนี้โดยเฉพาะ*

 

ถ้าคุณมีเซ็ตภาพถ่ายที่อยากมาอวดในคอลัมน์นี้ ช่วยส่งเซ็ตภาพพร้อมคำบรรยาย (แบบไม่ยาวมาก) รูปถ่ายผู้เขียน ประวัติส่วนตัวผู้เขียน ที่อยู่ เบอร์โทรติดต่อ และชื่อ Facebook มาที่อีเมล [email protected] ระบุหัวข้อว่า ‘ส่งต้นฉบับสำหรับคอลัมน์ Photo Essay’

ถ้าเซ็ตรูปของคุณได้รับการตีพิมพ์ลงในเว็บไซต์ เราจะมีสมุดน่ารัก จาก The Cloud ส่งไปให้นะ

Writer & Photographer

มินตรา วงศ์บรรใจ

ช่างภาพอิสระ อาศัยอยู่ในจังหวัดลำปางกับพ่อแม่และหมาอีก 2 ตัว ผลงานส่วนใหญ่จะใช้แสงเงากับโทนสีเป็นหลัก ได้รับแรงบันดาลใจและแนวคิดจากสิ่งต่างๆ รอบตัว มีความพยายามอย่างมากในการสื่อสารเรื่องราวและเล่าเรื่องอย่างเงียบๆ ผ่านภาพถ่าย Instagram : mintrawaldo / Website: mintrawongbanchai.com

อ่านต่อ

Loading...

End of content

No more pages to load